week 24 | 10.06.09 | 16:00 | Muziek |Nynke |Uitgaan | Door NynkeDeJ

De Kluunman

Ik was vrijdagavond op een hip feestje in Paradiso, en spotte daar een nieuwe mannensoort. No shit, mensen.

Het hippe feestje, Genesis genaamd, waar het kekke DJ- duo The Walk en Rogerseventytwo draaide (geloof me: kom ze zien en horen, en je wil voortaan nergens anders meer op dansen), was geprogrammeerd na het uitverkochte optreden van Maceo Parker aldaar.

Nu heb ik Maceo Parker vorig jaar zien optreden op Sziget, en ik kan jullie vertellen dat die man zo fantastisch is dat ik hem een nier zou doneren, mocht hij om eentje verlegen zitten. Echt waar. Maar daar gaat het nu niet om.

Aan het publiek bij Genesis kon je zien dat veel Maceo- fans nog even waren blijven hangen. En daar spotte ik de nieuwe man- soort: De Kluunman.

“Maar wat is dat dan, die Kluunman?” hoor ik jullie denken (ik ben heel telepaaaties zo nu en dan). Nou, zijn profiel luidt als volgt:

De Kluunman is vaak geboren in de zestiger jaren, maar daar moet je hem maar niet aan herinneren. Qua muziek koestert hij een blinde adoratie voor een paar oude krasse knarren, het liefst mannen die behoorlijk leeftijdsloos lijken. Denk hierbij aan Bob Dylan, Bruce Springsteen en wellicht onze Maceo.

Maar! De Kluunman leeft niet muzikaal in het verleden hoor! Hij is ook heel erg op de hoogte van die nieuwste kekke trends op muziekgebied, vandaar dat hij ook achteloos een gesprekje kan beginnen over MGMT of de Kings of Leon. En van een dansfeestje op zijn tijd is de Kluunman ook niet vies. Daarbij neemt ie dan soms een pilletje, want een vos verliest misschien zijn haren, maar nooit zijn verdovende middelen. Een dansjefeestje op Ibiza is natuurlijk het summum voor de Kluunman.

Qua kleding gaat de Kluunman voor een mooie Hans Ubbink- blouse, of een shirt van een band waar we allemaal nog nooit van hebben gehoord. En daaronder: gympen. Of, nog erger: cowboylaarzen. (Ik vind dat je als man alleen cowboylaarzen aan mag als je saloondeurtjes als voordeur hebt, een paard in de gang heb staan en het tumbleweed bij je door de straat rolt. En je vrienden je Oude Schaterhand noemen.) Verder dweept deze man- soort literair gezien met oude Amerikaanse schrijvers die floreren in het genre van de coming-of-age-roadnovel: Jack Kerouac, Charles Bukowski, dat werk.

De schrijver Kluun is natuurlijk het vlaggenschip van deze Kluunmannenbeweging, maar als je eens goed om je heen kijkt in de randstedelijke dansgelegenheden zie je ze overal opduiken: de apostelen van Raymond van de Klundert.

Van de buitenkant is de Kluunman dus één en al jongehondenhipheid. Maar de Kluunman hoeft maar één ding te doen om genadeloos zijn leeftijd te verraden…

Dat gebeurde vrijdagavond in Paradiso. Naast ons stonden twee van die hippe veertigers. Ze keken naar de DJ’s, maar ze keken vooral naar de dames met wie ik op de dansvloer stond. Dat waren ook hele knappe, goed in de kleren zittende, intelligente twintigers, dus geef ze eens ongelijk.

En toen gebeurde het. De Kluunmannen gingen dansen.

Pijnlijk.

Want hoe hip de Kluunman ook doet, zijn danspasjes zijn dezelfde pasjes die hij maakte in de jaren tachtig, toen hij in de jongerensoos in Boekel, Gouda of Orvelte zijn puberfrustraties wegdanste op de klanken van Joy Division, hierbij hevig dwepend met zijn soulmate Ian Curtis.

En dat zie je: het zijn bejaarde danspassen. Dat kan geen Hans Ubbink- blouse camoufleren.

CC Foto: Mitchell Zappa dot