week 24 | 10.06.09 | 11:27 | Relatie |Robin |Webstrijd 2009 | Door Robin

Klassieke rolverdeling (maar dan andersom)

Mijn vriend, die ik trouwens gewoon Walter ga noemen, en ik hebben een rare rolverdeling.

Dat werd laatst weer bevestigd op een bruiloft. Walter houdt van dansen. Als ik dit hardop zeg trekken mensen vaak een moeilijk gezicht. Want Walter, die van dansen houdt, is twee meter lang.
Toen ik voor het eerst met hem ging dansen wachtten we tot laat zodat iedereen te dronken was om het te zien. Walter begon met dansen. Ik keek angstig om me heen en toen op naar Walter. Ok, het zag er best goed uit. Ja – voor iemand die zo lang is – kan Walter goed dansen.
Walter danst ook met leuke speelse elementen. Je ziet weleens dat mensen zo in hun rol als beste danser ter wereld zitten, dat ze van blijdschap in hun handen klappen. Of een rondje draaien.
Walter deed Het Vuistje. Uit het niets kwam Het Vuistje. Ik schrok natuurlijk, want ik dans zelf alleen maar heel cool natuurlijk.

Ik hou ook van dansen. Ik heb aan klassiek ballet gedaan. Aan jazzballet, salsa, streetdance en ik deed drie keer mee aan een amateurrevue waar ik in het ballet zat. Compleet met veren op mijn kont en glitters. Dus ja,  ik hou van dansen. En ik durf ook te dansen voor mensen die ik niet ken. Maar ik durf niet zo goed te dansen bij mensen die ik niet ken.
En dit werd laatst weer even bevestigd op een bruiloft waar ik bijna niemand kende. De DJ deed discolampen aan, zette hippe muziek op en langzaamaan begonnen steeds meer mensen te dansen. Walter en ik stonden aan de kant. Aan de kant staan vind ik cool. Walter niet.
“Ga je mee dansen?”
“Misschien straks,” zei ik, nadat ik mijn houthakkersblouse recht trok en een flinke teug van mijn bier nam.
Uiteindelijk hebben we gedanst. Ik kon niet langer meer het excuus van tien centimeter hoge hakken gebruiken. We hebben gedanst en het was leuk.

Nog meer rare kronkels in onze rolverdeling: tassen.
Walter heeft een bak met tassen. Ik heb een tas. Ik heb één tas die ik met heel veel moeite weleens wil meenemen. Als ik ergens een hekel aan heb is het op de fiets zitten met een tassenhengsel die stevig tussen je borsten geklemd zit.
Walter, die last heeft van tassenhengsel noch borsten, vindt tassen super. Voor iedere gelegenheid heeft hij een tas. Een tas waar hij mee gaat werken, een tas die hij meeneemt als we de stad in gaan (dit is geen fijne tas volgens Walter, want er kan geen flesje water in), een tas die hij.. Walter heeft gewoon heel veel tassen.

Nu klinkt het alsof Walter ergens ook een geheime koffer met kokerrokken en pumps heeft. Dit is niet zo (zelf ook even aan het begin van onze verkering gecheckt). Ik heb gewoon verkering met iemand die van dansen houdt, heel veel tassen heeft en die altijd een plekje in zijn broekzak heeft voor mijn telefoon en portemonnee. En dat is best fijn.

cc foto: bbaunachdot