week 24 | 11.06.09 | 17:07 | Blog |Filmpjes |Giovanca |Muziek |Nieuws | Door Giovanca

Jeeeee! Hij is af!

Mijn nieuwe clip is een feit! Het had even wat voeten in aarde, maar dinsdag is ie dan eindelijk per courier naar MTV gegaan. Ja, zo werkt dat in muziekland, je clip moet daar op dinsdag liggen. Marike weet er alles van Misschien ligt die van mij nu wel naast die van haar… wachtend op het hoge woord! Ik zeg… spannend!

De opnames
Het duimen voor mooi weer heeft als een malle geholpen, want op de dag dat we gingen schieten, scheen de zon alsof we in Miami waren. Iedereen was goedgehumeurd. Op de verzamelplek werden even handjes geschud; wie is wie en wie doet wat. Vervolgens knalden nog even een paar lattes binnen en off we were!

Terwijl ik in ‘videoclip-modus ‘ probeer te komen (dat kan helemaal niet, maar je denkt toch even na over hoe je straks je ‘nep-geliefde’ gaat toezingen), komen er kabels, statieven, kledingtassen, poederdozen en föhns tevoorschijn. Iedereen kijkt daar heel ‘profi’ bij. Daar hou ik van.

Ik haaaaaaaat pony’s!
De regisseur en cameracrew duiken meteen in allerlei technische zaken als lichtposities, tegenlicht en zogenaamde wipe-outs. Intussen voer ik alweer hele discussies met de dames van haar en make-up. (Nee, geen rode lippenstift, hoor. Eh… groene nagellak? Owkee… Wel krullen, geen krullen: aaaaaaah! Allebei? Een pony? Die verstop ik altijd, want ik haaaaaaaat pony’s! Iew! Ohw… Misschien is het toch wel leuk…)

Dan komt de regisseur. Die vindt dat we genoeg gefrutseld hebben en ineens sta je midden op straat met een team om je heen een clip te schieten. Omstanders blijven staan; het is namelijk een heel circus. En het gaat supersnel, pats, boem, naar de volgende locatie. Ik trippel er op mijn hakjes achteraan.

Jeuj! Daar zijn de dansers. Een goede vriend van me is de choreograaf, echt een generaal! De dansers zweten. Af en toe hoor ik ‘au, oef, aaai!!’ “Eh… Het ziet er fantástisch uit, hoor jongens!” roep ik als troost.

Van de dansscène naar de dakscène. Het waait en de zon gaat onder. Het is een mooi moment. Ik kijk het team aan en het hele team kijkt mij weer aan met zo’n ‘de laatste loodjes’-blik. Ik lach. It’s a wrap.

Owjaa… En het liedje…
Zomers, vrolijk en ik zing natuurlijk weer iets in de trant van dat ik ‘hem’ het liefst in een doosje wil stoppen en altijd bij me wil hebben. Ja, ik heb iets met dingetjes, momentjes in doosjes willen bewaren, kleine tic, volkomen onschuldig hoor!

Achterliggende gedachte is: iedereen leeft er maar op los, verdorie, van agendapunt naar agendapunt. Ik moet ‘hem’ elke dag delen met de rest van de wereld.  Wat zou ik toch kunnen doen om hem helemaal voor mezelf te hebben….  (En er dan achterkomen dat als je op dat niveau gaat denken, je hem juist afstoot…)

Nou… Genoeg inleiding!!! Komt ie aan! ‘Hypnotize you!!’