week 25 | 17.06.09 | 10:00 | Gezondheid |Linda | Door Linda S

Operatie geslaagd

Ik dacht: ‘Als internetjunkie en Appleverslaafde blog ik makkelijk vanuit mijn ziekenhuisbed. No problemo. Tegen Sheila zei ik: ‘Mijn MacBook kleeft aan mij, die neem ik overal mee naar toe. Een nieuwe blog staat er binnen no-time op.’ Maar de werkelijkheid is anders.

De avond na mijn operatie heb ik nog praatjes voor tien. Het snijwerk is goed gegaan, er staat een bericht op mijn voicemail dat mijn scriptie is goedgekeurd en ik heb geen pijn. Nog niet. Ik voel me als een leeuwin op een hoge rots met uitzicht over de Savanne, uiteraard terwijl de zon langzaam ondergaat. I rock the world!

Voor even dan. Want ik ben vanaf mijn nek tot aan mijn vingertoppen verdoofd. Een bonk gevoelloos vlees ligt raar naast mijn lichaam. Het bezoek is weg en ik ga slapen. Je raadt het al, de verdoving begint uit te werken. Om 02.00 uur ’s nachts lig ik te creperen van de pijn. Gevolg: een dikke naald in mijn bilspier: au! De rest van de nacht is een hel.

De dag erop ook. Het enige wat ik doe is overgeven en slapen. In die volgorde, en andersom. De leeuwin die eerst trots op de rots stond, druipt nu af naar de vlakte waar de regen traag haar vacht klam maakt en haar eetlust bederft.

De dagen erop bestaan voornamelijk uit slapen. Van het voornemen een blog te schrijven ‘omdat ik toch niets te doen heb in dat ziekenhuis’ komt weinig terecht. Van de hele stapel tijdschriften lezen ook niet. Zelfs in mijn spannende boek kom ik geen bladzijde verder. Helaas, in het ziekenhuis moet je bijkomen, genezen. Het is jammer genoeg nog steeds geen kuuroord.

Nu gaat het erg lekker met me. Vanmorgen stond ik zelfs een broodje kaas te smeren. Een broodje kaas! Hier heb ik vorig jaar na mijn operatie twee maanden op geoefend, het gebruik van de kaasschaaf. Nu snijd ik na vier dagen een hele mooie plak af. Schouderklopje voor mezelf.

CC foto: privé-bezitdot