week 26 | 24.06.09 | 10:00 | Leuke sites |Loes_E |Webstrijd 2009 | Door Loes

Poëzie 2.0

Zelfs een multimediale communicatieslaaf als ik zit af en toe onder een steen. Terwijl Twitter langzaamaan een hype werd, was ik nog vrolijk aan het Facebooken. Zó begin 2009.

Ik wist wel van het bestaan van Twitter af, maar ik begreep er weinig van. Bovendien zijn mijn vrienden aanzienlijk minder communicatie- en internetverslaafd dan ik, en in mijn eentje Twitteren leek me nou ook weer zo kansloos. En met kansloos bedoel ik nóg kanslozer dan het überhaupt al is om in 140 tekens te vertellen wat er net tussen je broodje zat.

Maar, na wat nader onderzoek heb ik de kunst van Twitteren ontdekt. De KUNST, inderdaad. Sommige Twitteraars hebben het tot een serieuze form of art verheven om in 140 tekens te zeggen wat ze op dat moment denken of doen. Marten Mantel bijvoorbeeld. Ik heb de man nimmer ontmoet maar hij voelt aan als de tweelingbroer die ik nooit had. Marten schrijft tweets als de beste. Zijn oud-Spunk-collega Wiegertje Postma idem.

Nu volg ik die mensen, en hoop ik elke ochtend bij het opstarten van mijn computer dat ze me die dag weer inspireren of op z’n minst keihard laten lachen om 140 briljant ingetikte tekens. Wat vaak ook gebeurt. Maar, dat is toch een beetje eng? Dat ik mensen volg die ik nooit ontmoet heb? Ach ja, het lijkt veel te gebeuren op Twitter. Van de 18 volgers die ik inmiddels rijk ben zijn er zelfs al 4 wildvreemd voor me.

Dus, vanaf nu ga ik me de levenskunst van het Twitteren eigen maken. Ik verruil de limericks voor de tweets. Ik zet Reve en Hermans bij het vuil en ik lees voortaan uitsluitend mijn fellow Twitteraars.

Maar nog één keer, voordat ik ga, een ode aan de voorloper van de tweet:

Een prachtig jong meisje uit Neeritter
Die schreef haar limericks met glitter
Zij verzuchtte bedeesd:
Geen mens die ze leest!
En stapte toen over naar Twitter

CC foto: Pete Simon