week 26 | 26.06.09 | 13:50 | FayeC | Muziek | Webstrijd 2009 | Werk | Door Faye

Muziekencyclopedie

Mensen denken dat als je in een platenzaak werkt je ook echt alles kent. Van vage jaren ‘30 jazz tot vrolijke klinkende bands als Anthrax tot Oekoeboekoe uit Uganda.

Klanten mogen vanzelfsprekend een gedegen kennis van hun platenverkoper verwachten. Het is natuurlijk wel wat vreemd als iemand die in een muziekzaak werkt, niet de Rolling Stones kent of de nieuwe plaat van Giovanca (om maar iemand te noemen).  Maar als het volledige oeuvre van Fela Kuti mij niet bekend is, betekent dat nog niet dat ik helemaal niks ken.

Ieder heeft in de platenzaak zijn eigen kennis, feitelijk hebben we allemaal beschikking tot onze eigen muziekencyclopedie. Als ik niet weet waar een klant het over heeft, roep ik eerst een collega die dag en nacht in die platenzaak staat als het even kon. En dat is nog wel het meest opvallende aan in een platenzaak werken: je kunt je niet voorstellen hoeveel mensen vragen. Enerzijds uit luiheid: “Ik weet écht niet waar Adele zou moeten staan”. Of uit schrik van ons overweldigend grote collectie: “Waaah, teveel cd’tjes, waar staat Duffy?”. Maar ook vragen als deze:

“Ik zag een optreden bij De Wereld Draait Door….”
“Sabrina Starke?”
“Nee…”
“Giovanca?”
“Nee…”
“Miss Montreal?”
“Nee, geen vrouw.”
“Kraak en Smaak?”
“Nee, hij las iets voor…”
“Dat is dan Nico Dijkshoorn.”
“Ja!”
“Die zingt niet volgens mij…maar hij staat daar verderop de nieuwe cd van de Golden Silvers te bewonderen.”
Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.

Zoals je ziet, weet je soms ook net iets teveel, waardoor een klant de serie aan namen niet meer uit elkaar kan houden. Meestal veroorzaakt door het feit dat ze zelf niet weten wat ze nou eigenlijk zoeken….

“Ik zoek iets van Ron McQueen.”
“Dat hebben we niet. Bedoelt u Steve McQueen?”
“Nee, Ron McQueen.”
“Don McLean?”
“Ron McQueen.”
“Niet Queen denk ik toch?”
“Ron McQueen.”
“Oh, u bedoelt Rod McKuen. Dat is Mac-Kjoe-Un.”
“Ja, dat zeg ik, Ron McQueen.”

En dan heb je nog de zonderlinge gevallen die zaterdag een dagje uit mogen:

“Heb je ook hokie pokie?”
“Eh, de hokey pokey? Zo van, ‘You put your left foot in, you put your…”
“Ja, hokie pokie.”
“Dat wordt nog moeilijk te zoeken denk ik zo. Het is meer een soort kinderliedje.”
“Van wie is dat? Hokie pokie?”
“Nou, dat is niet van een iemand, eigenlijk. Maar deze band heeft het wel eens gezongen….”
“Ja, hokie pokie.”
“Sorry, daar kunnen we niet aan komen.”
“Oh…..nou dag!”

Het is net als in een ‘gewone’ winkel werken, je hebt leuke klanten en heel vermoeiende klanten. Mensen die alle cd’s vergelijken met The Beatles, en mensen die de mediahype van Duffy hebben gemist. Mensen die denken dat Amy Winehouse net een nieuwe cd uit heeft, en mensen die nog steeds denken dat Lisa zelf ‘Hallelujah’ heeft geschreven. Ik kan wel zeggen dat ik uitkijk naar elke zaterdag dat ik daar mag werken.

Foto: Faye Clinédot