Ook op Viva.nl

Opvolger

In je kampingkloffie naar het theater: Oerol!

Oerhollands Oerol

Bij een tiendaags theaterfestival op een eiland dacht ik eigenlijk aan tien dagen woestenij à la Lowlands. Maar niets is minder waar. Oerol is een oase van rust. Het is eigenlijk een fietsvakantie, vermomd als festival. Dit jaar waren er maar liefst 57 duizend bezoekers op Terschelling en toch waren de brede witte stranden leeg.

Met vier vriendinnen, lekkend campinggasstel, lekkend self inflatable ultralicht slaapmatje, tienduizend fleecedekentjes tegen de koude nachten en heel veel Terschellinger Juttersbitter heb ik een paradijselijke mini-vakantie gehad.

Zoef! Daar gingen we op onze glimmende geruisloze Batavus huurfietsen, met versnellingen die werken, het was de zevende fietshemel. Van de camping naar het bosmeertje naar een voorstelling naar het strand en dan een restaurant, van het festivalterrein met te veel Sangria op naar de kroeg en onder de verbluffende sterrenhemel (die ik in de stad natuurlijk nooit zie) weer naar de camping.

Anders dan bij bijvoorbeeld theaterfestival De Parade komt het Oerol publiek echt voor het kwalitatieve en innovatieve locatietheater. Oerol is in je campingkloffie met coupe pluisje op stap en helemaal niet hip. Dat is voor grootstedelingen af en toe echt heerlijk kan ik je zeggen. Het publiek is ook niet elitair zoals in de Amsterdamse theaters en wel voor opa en oma, hippies, kleuters en iedereen die tegen een windstootje op de fiets kan en een lekkend luchtbed kan trotseren. Kortom: er is geen allochtoon te bekennen.

Midden in de nacht, in de plaatstelijke dorpsdisco waar de barman een stroom hele slechte oude hitjes ten gehore bracht, porde ik dan ook mijn vriendin in haar zij en uitte verbaasd “Huh?!? Da’s raar, er zijn hier helemaal geen negers!”

Ja, vind je het gek, krijg een Surinamer maar eens in een tent, concludeerden wij. Ik ben hier weer even lekker aan het generaliseren, maar over het algemeen valt wel te stellen dat Nederlandse Surinamers, Antillianen, Marokkanen en Turken ons Hollanders compleet gestoord vinden waar het gaat om kamperen. Je gaat toch zeker niet voor je lol in een provisorische hut slapen als je in een huis van steen kan slapen? En dan een beetje tien kilometer tegen de wind in fietsen ook nog! Als ik het zo opschrijf weet ik ook niet wat ik daar nou zo leuk aan vind.

Het zit in onze cultuur en opvoeding denk ik. Toen ik klein was werd ik zo enthousiast van het idee dat ik drie nachten voordat we op vakantie gingen mijn tent vast opzette in de woonkamer om hem even uit te testen. (Nee, we hadden geen tuin en ja, ik sliep er ook in.) En ook nu heb ik me vol overgave aan het kamperen overgeleverd. Nou ja goed, met uitzondering van de perculator die ik toch maar mee heb genomen want zonder die straffe espresso ‘s ochtends ben ik echt niet vooruit te branden.

Nu al verheug ik me op volgend jaar Oerol. Het jaar waarin ik toch echt op tijd kaartjes ga kopen voor voorstellingen. Zodat ik niet zo hoef te huilen om alles wat ik gemist heb terwijl ik op de boot terug nog eens het programmaboekje doorkijk (nooit doen!). Wat had ik De Jongens graag willen zien, die waren twee jaar geleden echt fantastisch. En wat had ik En Viaje, Artistas de Circo graag willen zien! Dan had ik oprecht bij de afsluitende vuurwerkshow op het strand “Danjewel Oerol!” kunnen roepen.

Had ik maar, had ik maar… Ach, door een hele griezelige heks achterna gezeten worden in het doolhof van dotMaze was ook reuze spannend.

Foto: Annemarie Ubbels dot