week 26 | 28.06.09 | 17:15 | Loes_E |Psyche |Webstrijd 2009 | Door Loes

Onbewust asociaal?

‘Mevrouw, mag ik misschien een tasje bij die ezel?’
- ‘Nee, die past niet in onze tassen. Dan steekt ‘ie er nog uit.’
‘Oh maar dat is niet erg, dan kan ik ‘m in ieder geval wat makkelijker dragen.’
- Ik zeg toch net dat het niet past.’
‘Uh ja, maar ik wil er toch wel graag een tasje bij.’
- Zucht. ‘Het is ook altijd hetzelfde met die eigenwijze jeugd.’

De Blokker, vrijdagmiddag 16.00 uur. De kassamevrouw wil me geen plastic tas geven om mijn net aangeschafte schildersezel in te doen, omdat hij er dan nog een stukje uitsteekt. Als ik aangeef dat ik desondanks toch graag een tas van haar ontvang, word ik uitgemaakt voor ‘eigenwijze jeugd.’

Zó graag had ik op dat moment adequaat gereageerd. Ik had willen zeggen: ‘Ik begrijp het mevrouw, het leven ís ook zwaar’, maar er kwam niets uit. Een klein, gebogen en verbitterd vrouwtje van in de zestig met jampotglazen en uitgezakt permanent wist mij met een paar woorden de mond te snoeren. En ik kan je zeggen, dat gebeurt niet vaak.

Nu vraag ik me af: welk leed is haar aangedaan dat haar zo doet reageren naar onschuldige mensen als ik. Ik was beleefd, ik lachte, ik ben simpelweg een voorbeeldig mens. Ja, ik ben eigenwijs, maar sinds wanneer is dat een misdaad?

De laatste tijd beland ik vaker in soortgelijke situaties. Vorige week nog werd ik afgesnauwd door een moeder die door rood fietste en tegen mij aanknalde. Het was niet haar eigen domme schuld, nee, ík was de boosdoener. Ik was de ‘trut’ die in de weg stond en niet uitkeek. Het had helemaal niets te maken met het feit dat ze door rood reed, met haar frustraties om een verloren jeugd en een uitgezakt lijf of met de stress van vier blèrende peuters in haar diesajn bakfiets. En daar stond ik dan, met een scheef voorwiel en een mond vol sprakeloze tanden.

Ik heb ook wel eens een slechte dag. Ik zal de laatste zijn om te beweren dat ik nooit ‘(on)bewust asociaal’ ben. Maar dan blijft het bij een geïrriteerde zucht, ik scheld nooit iemand uit. Waarom doen sommige mensen dat wel? Hebben ze een verschrikkelijk leven? Te weinig seks? Of te weinig bier? Doen ze het überhaupt wel bewust? Ik weet het niet, maar ik hoop dat ik de volgende keer een ijzersterk antwoord klaar heb op zo’n aanval. Iets als: ‘Ga toch blij zijn, mens!’

CC foto: Beneneuman dot