Grootse vrouwen
Ik sta voor de spiegel en por en prik wat in mijn buikje. Het is een frustratie voor al mijn vriendjes, dat rolletje. Die frustratie manifesteert zich echter pas na de ontmoeting met mijn familie. Want Cliné-vrouwen zijn groot.
Niet alleen de vrouwen die deze naam dragen (opa Cliné bracht drie dochters voort), maar ook tantes, nichtjes en achter-gevallen zijn deel van de traditie van grote vrouwen. Bij het zien van die flinke dames, vrezen mijn vriendjes de toekomst. Maar dat is jammer voor ze, want het is een grootse traditie in alle aspecten.
Cliné-vrouwen zijn namelijk niet alleen groot in omvang, maar ook in emoties: rond de eettafel (de plek waar we elkander meestal ontmoeten) wordt er hartgrondig gelachen. Met vuisten wordt er naast borden geslagen om de hilariteit luister bij te zetten. Wanneer er gehuild wordt, stromen dikke tranen over blozende wangen, de lippen gekruld. Bij intens verdriet wordt er geschreid, het lichaam schokt. Er wordt niet gehuild, er wordt gewéénd.
Cliné-vrouwen hebben nogal een grote mond. Profaniteiten worden niet geschuwd en we hebben overal een mening over. Cliné-vrouwen zijn immers principieel en hebben een groot rechtvaardigheidsgevoel. Zeker als het over eten gaat: als het niet lekker is of de service slecht, krijg je dat te horen.
Gelukkig zijn Cliné-vrouwen even groot in hun liefde. Gepassioneerd wordt er gehouden van echtgenoten, kinderen, huisdieren en familie. En veel trouwere vriendinnen kun je jezelf niet wensen.
In april stierf een van de dochters van opa Cliné. Ze was pas 62. Ons Patje was de oudste van de drie gezusters. Het gezin dat ooit uit vier Cliné-vrouwen bestond en de vader des huizes, was gereduceerd tot twee: mijn moeder en haar jongere zus. Tijdens de dienst was duidelijk hoe groot het hart van Patricia Eerland-Cliné was. Ruim zeshonderd mensen namen afscheid van dat grote, gulle lichaam dat nog maar een schim was van de levende vrouw. Mijn moeder en tante stonden hand in hand gebogen boven de kist. De twee vrouwen met grote mond en harde lach waren slechts twee meisjes. Twee kleine zusjes die afscheid namen van hun grote zus.
Ik pakte de hand van mijn grote zus en ze kneep terug. Samen legden we ons hoofd op de voluptueuze boezem van onze moeder en grootmoedig liepen we gedrieën de zon in. Trots ben ik er op dat ik de laatste in de lijn ben om de naam Cliné te dragen, een grootse naam voor een grootse familie.
Foto: Faye Cliné
11 reacties
Mooi.
En inderdaad, als je je grote zus verliest dan ben je opeens weer een klein meisje, ik weet er alles van.
Erg mooi geschreven!
Heerlijk toch, al die grote vrouwen !
Ik kom ook uit zo'n familie struise vrouwen (en mannen) en ik ben er trots op.
Lange, forse, statueske vrouwen die je niet snel over het hoofd ziet.
Volgens mijn moeder lijk ik op de knapste van mijn oudtantes, een mooie witharige dame die zichzelf ooit liet schilderen. Niet verkeerd om op haar te lijken.
Weet je wel zeker dat je zwembandje een frustatie van je vriendjes waren/zijn? Je grootse persoonlijkheid is toch 1000 x belangrijker?
Wat beschrijf je de begrafenis van je tante prachtig.
Een familie om trots op te zijn !
Faye, wat heb je mij ontroerd met deze blog! Super mooi beschreven... *kippenvel*
Wauw, ik zit hier met tranen in mijn ogen...
Heel mooi...
Mooi geschreven!
Nu weet ik meteen weer waarom ik wil dat jij de nieuwe blogger wordt!
Hmmmm.... Ddeze is dus niet zo geschikt om achter je buro op werk te lezen.
Knap Faye, om 7 uur in de ochtend weet jij mij tot tranen te roeren.
Prachtig!
Inderdaad jammer en vreemd dat jouw vriendjes je rolletje als een frustratie hebben gezien. Hebben ze dat zo gezegd?
Heel mooi geschreven...
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.