Gekleurd zwart/wit
“Oh, wat ben jij toch altijd zwart/wit”, bijt hij me toe. “De wereld is niet zwart-wit, Marjolein”.
Hij noemde me eigenlijk nooit bij mijn voornaam, dus het klonk raar als hij dat wel deed. Lief, liefje, liefke, schat en lieverd werden vervangen door mijn eigen naam, vrijwel alleen als hij pissig was. Of misschien als ie me had moeten roepen van een afstand. Maar ik denk dat ie dan nog voor lief was gegaan, met de kans dat er nog een hoop meer ´lief-en’ zouden omkijken.
Vaak hadden we discussie’s hierover. Over het zwart en wit aan mijn kant, en het grijze aan zijn kant. Hij hield van het grijze gedeelte, daar waar niet alles in een hokje te stoppen was. Daar waar niet alles te benoemen viel, maar alleen maar was. Ik daar en tegen probeerde te benoemen, af te bakenen en vooral te begrijpen. Want als ik iets begrijp, is het voor mij afgebakend.
Wie er gelijk had of heeft, maakt niet uit. Mooi vind ik wel dat ik merk dat de grijs gekleurde zaadjes die hij tijdens de gesprekken in mij plantte, beginnen op te groeien. Nog steeds probeer ik te benoemen, af te bakenen en te begrijpen. Maar het lijkt steeds meer alsof hij en dan vooral mijn liefde voor hem mijn grootste leermeester in het zwart/wit zien is.
Het lukt me namelijk niet mijn liefde voor hem te benoemen, af te bakenen en laat staan te begrijpen. Die liefde voor hem is er, vol aanwezig, gekleurd en is alles behalve zwart wit. Wat ik precies met die intense liefde moet, weet ik niet. Maar het lukt me steeds meer de liefde te laten zijn, zoals die is.
2 reacties
Mooi!
:-) Thanks!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren