week 28 | 06.07.09 | 18:33 | Muziek |Nieuws |Nynke | Door NynkeDeJ

Michael-moe

Michael Jackson is nu alweer een dikke week dood. En ik ben ben al bijna een dikke week Michael-Jackson-nieuws-moe.

Een gekke constatering, want a) ik ben dol op shownieuws en b) ik ben dol op Michael Jackson. Correctie, ik wás dol op Michael Jackson. Zoals ik hier al eens eerder schreef ben ik dol op de Michael van eind jaren zeventig, begin jaren tachtig.

Die Michael is mijn held, met zijn gave discovloervullers. Zijn liedjes met extatische gilletjes doorspekt. Zijn uptempo liedjes vrolijk, van het kaliber ‘kijk ik zie een meisje, ik wil graag met haar dansen en haar vertellen dat ik haar gaaf vind’. Zijn ballads stroperig en zoet, van het kaliber ‘ooit had ik een leuk meisje, maar zijn vond iemand anders gaver, en nu is ze uit mijn leven hu hu huuuuuuu’.

Maar die Michael was al twintig jaar dood. Na die Disco- Michael kwamen achtereenvolgens Michael-met-de-aap, Michael-met-de-nieuwe-neus, Michael-met-de-nieuwe-huidskleur, Michael-met-het-pretpark, Michael-met-de-kinderen, Michael-die-zijn-zoon-’dekentje’-noemt en Michael-met-de-rechtzaken.

Die Michaels vond ik allemaal niet zo leuk.

Misschien was ik daarom niet zo in shock, vorige week vrijdag. Ik had het gevoel alsof Michael Jackson’s dood oud nieuws was.

En waar ik normaliter alle showbizzrubrieken op de voet volg bij dit soort gebeurtenissen, heb ik vrijdagavond geen eens RTL Boulevard gekeken. Want HALLO! Wat interesseert het mij wat Ali B van de dood van Michael Jackson vindt? Hij is toch niet onze nationale King of Pop? En dan dat doodserieuze hoofd van Albert Verlinde. Albert probeert altijd serieus te kijken, maar ondertussen zie je aan het glimmen van zijn ogen dat hij een juichende jongeheer heeft, denkende aan de kijkcijfers van die avond. Brrr.

En dat er nu allemaal bagger naar boven komt over Michael: het zal me werkelijk waar aan de bips oxideren. Al komt er nu naar boven dat hij een planeet heeft gekocht, nog zestien spierwitte bastaardkinderen op de wereld heeft lopen, hij eigenlijk half mens/ half eenhoorn is en niet Joe Jackson maar Tonny Eyk zijn biologische vader is: het zal me worst wezen.

Begraaf de man maar in die gouden kist van em, maar laat me verder met rust. Laat mij maar onder de douche meezingen met Don’t stop ’till you get enough.

CC Foto: San Sharma dot