Tranen voor miss H.
Miss H. belt me op. Haar naam knippert in mijn scherm. Ik heb haar al zo lang niet gesproken! “Miss H!!!” roep ik vrolijk, “I’ve missed you, when can we meet? I have a zillion things to tell y..” Ze onderbreekt me. “You better sit down, Giovanca. I have something to tell you…”
Miss H. is een Amerikaanse Motown-zangeres die in de originele cast van ‘Dreamgirls’ zat. Ze reisde de hele wereld rond en werkte met talloze artiesten als Ike & Tina Turner, Harry Belafonte en Bill Cosby (zie de foto links!).
Miss H. woonde de afgelopen 15 jaar in Amsterdam. Ik begreep eerst totaal niet waarom waarom, maar na grote rollen in ‘zwarte musicals’ waarvoor ze naar Nederland was gehaald, trok ze zich terug in een grachtenpand in het centrum. Enjoying life, noemde ze het, in een huis vol Afrikaanse maskers, Nag Shampa-wierook en een ontzaglijke verzameling aan foto’s, grammofoonplaten, boeken en verhalen.
Die verhalen waren fantastisch. Ik kom al sinds mijn 18e bij haar over de vloer, drink er kruidentheetjes en hang keer op keer weer aan haar lippen. Ik ga altijd geïnspireerd naar huis – en vaak ook een beetje aangedaan. Miss H. heeft zoveel gezien en gedaan, dat als je bij haar in de buurt bent, je er bijna wat van meekrijgt…
Miss H. kan ook goed ‘duwtjes in de rug geven’. Zo kocht ze mijn eerste portofoliomap voor me en een chique make-uptas omdat ze vond dat ik als model representatief op castings moest verschijnen. Ze gaf me cd’s van jazzzangeressen van wie ik veel zou kunnen leren en recepten van gerechten die makkelijk klaar te maken zijn voor als je veel onderweg bent. Ze stopte spirituele boekjes in mijn tas die niet te zweverig waren, want daar hielden we niet van. En ze werd boos als ik riep dat ik iets niet kon.
“Er is niets wat je niet kunt!!” zei ze dan pinnig. “Hoor je me?”
“What’s wrong Miss H.,” vraag ik zacht, terwijl mijn hart tekeer gaat. Ik hoor haar zuchten aan de andere kant van de hoorn. “What is it you wanna tell me?” vraag ik.
Stilte.
“I sold the house.”
“I’m moving back to the States,” gaat ze verder. “It’s better this way, I need to do this. I’m getting old… I belong over there. Now don’t start crying, please don’t. You’ll be fine, we will email and there is Skype…”
De rest hoor ik al niet eens meer. Tranen lopen door m’n mascara over mijn wangen langzaam naar mijn kin. Ik zoek naar woorden, naar begrip, naar iets van onbaatzuchtigheid in mij dat begrijpt dat miss H. ouder wordt en terug wil. Maar ik ben troosteloos. Miss H. verhuist deze week nog naar Dallas, Texas.
Mannen in overalls pakken as we speak alle maskers, schilderijen, oude platen, de doka en alle dozen met krantenknipsels en foto’s in. Alles wordt verscheept.
Of ik haar droger wil hebben, haar sapcentrifuge en een elektrisch verwarminkje omdat ik het altijd zo koud heb…
“Nee!!! Eh… Ja… Ja, natuurlijk, maar nee! Blijf!! U heeft hier geen familie, maar ik zorg wel voor u,” wil ik roepen. Maar ik zwijg. Ze laat met een lichte glinstering in haar ogen de foto’s van haar nieuwe huis in the States zien.
Ik slik mijn woorden weg en neem morgen ‘afscheid’ van mijn miss H…
12 reacties
ahhhhh !!
Wat naar voor je dat een vrouw waar je zoveel mee gedeelt hebt ineens niet meer zo dichtbij is in je leven!1 heel veeel sterkte!!
liefs boemen
Och.. dat is verdrietig. Hou je taai!
Ooooh dit klinkt idd zo verdrietig.... Au... :(
Wat verdrietig dat iemand die zoveel voor je betekent niet meer bij je in de buurt is. Zoals ik het lees is ze toch een soort van moederfiguur/ oma maar ook inspirator voor je. Gelukkig is Amerika niet het einde van de wereld. Al is dat een schrale troost.
Wat mooi en liefdevol geschreven :-)
Ik hoop dat je snel de omslag kunt vinden van triest naar supervet-logeeradres-met-prima-reden-om-snel-te-gaan...
Hè wat naar voor je. Maar inderdaad práchtig beschreven!
Wat verdrietig :(
Misschien helpt het als je nu vast afspreekt wanneer je haar daar op gaat zoeken? Dan heb je in elk geval iets om naar uit te kijken.
Hè gets wat naar!
Wat een prachtig stuk maar wat naar voor je!
Ik hoop dat je haar wel op kan zoeken in Texas..
:'(
@sprankelend Eens!
mooi geschreven maar wel erg zeg,je kent haar al zo lang! nou voortaan je vakanties naar Miss H boeken he,het is een logische stap voor haar maar erg voor de achterblijvers hier.
Wat een lieve reacties.
Ik zal deze laatste week nooit vergeten. We hebben gelachen, gehuild en dan zo snel mogelijk alle tranen weer weg gelachen. We hebben kilo's onzin weggegooid, herinneringen opgehaald, meer dan 100 dozen zitten plakken, voor niks overal adressen opgeschreven want de 'erkende verhuizers' bleken ineens stickers te hebben.
Ik kwam thuis met ontelbare tellsell-producten die miss H. kennelijk verzamelde en achterliet omdat ze in Amerika andere voltage hebben.
Ik ga haar zo missen...
@ sprankelend; 'supervet-logeeradres-en reden om snel te gaan!' THANKS FOR THAT ONE!! Ik ga haar inderdaad zsm opzoeken.
en ohja.. voor de mensen die denken: 'zwarte musicals??'
In de jaren '90 had je hier musicals als The sound of Motown, Josephine, Bubblin' brown sugar, the Glory of Gospel en Mahalia.
Ik zat bij al die voorstellingen met ingehouden adem naar miss H. te kijken..
xG
Ze vliegt morgenochtend vroeg weg,
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren