Winkelwaanzin
Voor de zoveelste keer ros ik met de kinderwagen tegen een berg dozen aan. De stapel lantaarntjes begint gevaarlijk te wankelen. Boos loop ik de winkel uit. Nee, laaiend was ik!
Vroeger winkelde ik wel eens met mijn vader. Die zat jarenlang in een rolstoel en alhoewel hij zichzelf met één hand prima kon voortbewegen, was winkelen toch een ander verhaal. Want probeer je in zo’n rolstoel maar door nauwe gangpaden te manoeuvreren, spullen uit rekken te pakken en terug te zetten. In veel gevallen zagen we maar een derde van de winkel, de rest was ontoegankelijk omdat men het nodig vond alles in de winkel halverwege winkelpaden uit te stallen.
Gisteren was ik in de Xenos op zoek naar wijnglazen. Het rek heb ik alleen van een afstand mogen bezichtigen. Er was geen doorkomen aan. De wielen van de Mutsy, die eigenlijk helemaal niet breed is, kwamen klem te zitten. “Nou, ik kom wel terug wanneer ik alleen ben,” dacht ik. Maar dat kan natuurlijk niet te bedoeling zijn. Iemand in een rolstoel denkt natuurlijk niet “Ik kom wel terug als ik kan lopen.”
Maar ik ben de beroerdste niet. Verderop zag ik een stapel Oosterse lantaarntjes. “Oei, leuk voor bij het keukenraam!”. Wat ik ook probeerde, ik kwam er niet langs. Uiteindelijk heb ik heel voorzichtig de kinderwagen iets opgetild, zodat er een wiel voorbij de onderste doos kon. Hierop begon natuurlijk die hele teringzooi te wankelen. Boos liep ik de tent uit. Het is dat ik een kind in de wagen heb liggen, want dit zijn natuurlijk momenten dat ik die kinderwagen door die berg lantaarns wil rammen. En het liefst schreeuwend door de winkel wil rennen terwijl ik ondertussen als een waanzinnige alles uit de rekken trek.
Op naar de V&D, daar nam ik de lift naar beneden, naar de afdeling met boeken en wijnglazen. Eindelijk een winkel die alles ruim opzet en geen foldermateriaal op gangpaden uitstalt. Fluitend manoeuvreerde ik de kinderwagen door de winkel. Ik nam de lift weer naar boven, naar de afdeling kinderkleding. En voor ik het wist stond de kinderwagen weer vast tussen twee stellingen. Ik moest wat duwen om de wielen los te krijgen en zelfs daar voel ik me dan weer schuldig over. “Ja, sorry,” zei ik tegen een medewerker die boos naar mij keek.
Bij de volgende draai was het weer raak. De Mutsy kwam vast te staan tegen een lege stelling die iemand blijkbaar vergeten was weg te halen. En toen ik deze weghaalde, kwam ik er nog niet doorheen. En dat op de kinderafdeling. Met tegenzin liet ik Irem een gangpad verder even wachten. Een medewerker kwam met een stelling kleren aan en wachtte ongeduldig tot ik de wandelwagen weg zou rijden. “Oh shit, wat stom,” zei ik lachend tegen de medewerker en liep naar de kinderwagen. Ik zette haar op de rem en liep weer terug.
Vervolgens heb ik met satanische genoegen wel een kwartier lang naar een rek met rompertjes gestaard.
24 reacties
Of je krijgt een kind of je gaat probleemloos winkelen, je kunt niet alles hebben in het leven ;-)
:-) daarom ben ik sinds de geboorte van de oudste ook niet meer in het Kruidvat geweest. Wat heb je aan een aanbieding van Pampers als je de stelling niet eens kunt bereiken?
Bij 'onze' xenos kun je niet eens naar binnen met een kinderwagen of een rolstoel. Die zit onder de grond waar je alleen met een roltrap naar toe kunt. Lekker rolstoelvriendelijk..........
Of je krijgt een kind én je gaat probleemloos winkelen ;-) met je kind in een draagdoek of ergonomische draagzak! No way dat ik nog ga winkelen met een kinderwagen...
Tja, de paden kunnen wel breder, maar dan wordt er weer gemopperd dat veel artikelen er niet zijn (want minder ruimte) waardoor er weer minder wordt verkocht, en de winkel over de kop gaat zodat je nog meer kan gaan klagen omdat die winkel er nu helemaal niet meer is...
Ik sluit me helemaal aan bij Wen. Lang leve de draagzak/-doek.
En vertel eens, denk drie jaar terug. Zou jij je niet doodgeërgerd hebben aan zo'n muts met een Mutsy ?
Zoooo herkenbaar, moet je het eens met een tweelingwagen proberen. Kluizenaarschap verzekerd!
Inderdaad treurig voor mensen in een rolstoel vooral. Elke dag weer die obstakels in het dagelijkse leven, lijkt mij heel frustrerend.
@Wen: draagzak is hier geen succes.
@moppetoet: hehe, daar erger ik mij nog steeds aan. Vooral als ze tijdens een marktdag midden op de markt met elkaar gaan zitten beppen. Al die Mutsy's eromheen geparkeerd. Yikes.
Het is natuurlijk de kunst niemand voor de voeten te lopen.
Of je vraagt gewoon ff vriendelijk of een medewerker iets voor jou wilt pakken?
Hier heeft de Prenatal trappen in de winkel zonder lift.
Ook zo handig ........
Maar sinds ik kinderen heb, let ik extra goed op, om mensen in rolstoelen te helpen, deuren open houden, en mijn fiets nooit ergens midden op de stoep te parkeren. Het is idd erg irritant als je nergens bij kan komen.
Draagdoek / draagzak is zeker handig, maar onder / aan een kinderwagen kun je weer veel spullen kwijt, ook wel eens handig met shoppen ;)
En als je in een rolstel zit, is een draagzak ook geen optie volgens mij...
In een rolstoel niet nee. Da's knap beroerd. Maar met een kind hoef je je niet tegen te laten houden door te krappe gangpaden. (Elvan, wat jammer. Kom anders eens kijken op het draagdoekentopic op Kinderen, misschien ligt het aan het soort drager?)
@wen: Ik neem even een kijkje!
Bij fietsen en auto's die parkeren waar het niet mag denk ik wel altijd 'je zou maar in een rolstoel zitten'. Aan buggy's had ik nog nooit gedacht!
Toen ik nog met kinderen achter buggy's/kinderwagens liep, dacht ik altijd: "Voor mij is het slechts een periode, maar voor mensen in een rolstoel vaak levenslang".
Met een meerling lijkt het me inderdaad helemaal lastig en die doe je niet in een draagdoek, zou ook leuk zijn om daar iets praktisch voor te verzinnen.
Hahahaha. Die laatste zin. Briljant! Heb je dat echt gedaan? Oh, wat zou ik dat ook graag durven.
(Prima, zelfs een meerling kun je dragen in een draagdoek :-) één voor, één achter. Zijn zelfs mensen in gespecialiseerd om je dat te leren!)
Pfoe, lijkt me lastig. Wel moet ik eerlijk toegeven me ook wel eens te irriteren aan langszaam lopende, kletsende of midden in het looppad stilstaande mama's (of papa's) met kinderwagen.
whahaha heel herkenbaar, ik ros altijd over tenen van anderen die zien dat ik er aan kom, dat ik er toch écht niet voorbij kan , én het gewoonweg weigeren aan de kant te gaan.....Tja dat kost je dan je tenen :D en die dozen in gangpaden....ik loop ze gewoon omver hoor, haha alleen geen breekbare spullen dan anders wordt het dokken.
Wat is er mis met vragen of iemand aan de kant kan gaan? Ik ben een keer van achter (dus ik zag het niet) aangereden door een mevrouw met kinderwagen die vervolgens net hard genoeg zei: ja, dan moet je maar niet in de weg lopen... Eh pardon?? Ze reed me van achter aan, hallo, niet iedereen heeft ogen in zn achterhoofd. Dat kan echt niet hoor.
Maar goed, zo'n ding is gewoon irritant als je nergens langs kunt enzo. Al lijkt me een draagzak ook niet alles. Sommige baby's hangen er zo verloren in... :(
Kwestie van een goéde draagzak (ergo, manduca, beco) kopen waarin ze werkelijk zitten Kalinchey, en geen babybjörnachtig ding waarin ze als een parachutistje op het kruis hangen
Hihi, ik zal het onthouden als ik straks kinderen heb :) Oh, ik zag er laatst één. Een papa en het kindje hing echt zoooo laag en hing naar voren, kan ook niet goed voor je rug zijn... :S
Als mensen niet opzij gaan automatisch kun je altijd nog ff pardon zeggen inderdaad, of een fietsbel bevestigen aan je kar.
Werkt t dan nog niet?....tjaah tenenpletten dat snap ik dan wel.
Maar t moet wel van 2 kanten komen hoor.
Ik wordt alleen erg vaak van achteren geramd.... op de markt is t nou eenmaal druk en we splijten niet open alsof elke mama een moses is.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren