week 30 | 20.07.09 | 09:50 | Marjolein |Psyche | Door MarjoleinB

Weer even zestien

Het klinkt vrouwelijk, maar dat is het bij hem niet. Bij hem is het mannelijk: hij straalt als hij glimlacht.

En ik voel me ineens weer 16

Want terwijl hij zijn lach op mij richt, lijken mijn hersens ineens trager te gaan werken.

En vraag ik me af wat hij nou ook alweer precies zei, of dat ik zojuist iets had gezegd.
Nee, het was het eerste, besef ik me terwijl ik mijn ogen op een punt achter hem focus.

Net een paar seconden te laat, volgt mijn antwoord, dat ik zelf niet goed kan volgen. Alsof de woorden niet echt van mij zijn en ze me ook niet echt interesseren.

Ik zoek zijn ogen weer op en vraag me af of ik zojuist niet iets heel raars zei.

Nadat ik hem gedag heb gezegd en weer even alleen ben in mijn hoofd, ben ik verward. Het is namelijk alweer 11 jaar geleden dat ik 16 jaar was en blijkbaar ook 11 jaar geleden dat ik me 16 heb gevoeld…

budhi_logoviva2.jpg

Foto CC

PS: Ik reageer (mochten er reacties komen) na mijn vakantie. Nieuwsgierig waar ik heen ben? Klik hier!dot