Topsport ‘met zonder been’
Ik mag bloggen voor Viva.nl!! Wat een eer. Net als een eerste indruk op een sollicitatiegesprek, kan ook een eerste blog bepalend zijn voor al het vervolg. Dus zat ik te dubben: introduceer ik mezelf nou als Marije Smits, topsporter en ex-kankerpatiënt, of Marije Smits, ex-kankerpatiënt en topsporter?
Ik ben geen Lance Armstrong, die ondanks zijn kanker zeven keer de Tour de France won. Ik sportte afgelopen jaar juist dankzij die kanker op het hoogste niveau van gehandicapten atletiek. Twijfelend over de juiste aanhef belandde ik bijna in mijn eerste writers block. Dan eerst maar even de rest van het verhaal.
Ik doe aan topsport ‘met zonder been’, zoals mijn nichtje van vier het zegt. Tien jaar geleden werd ik in het Emma Kinderziekenhuis (EKZ) behandeld voor kanker in mijn rechteronderbeen. Toen in maart 1999 bleek dat alleen chemotherapie niet genoeg was en mijn been geamputeerd moest worden (bovenbeenamputatie), had ik niet kunnen vermoeden wat deze amputatie voor mij zou betekenen.
De eerste jaren als eenbenige waren niet altijd een pretje. Vlak na de afronding van de behandeling was ik zo slap als een vaatdoek en kon ik niets ergers bedenken dan elke dag na school naar die fysiotherapeut om te oefenen met lopen. Pas toen ik door de Stichting Kinderoncologische Vakantiekampen (SKOV) werd meegenomen op een skireis voor kankerpatiëntjes leerde ik weer hoe leuk bewegen is.
Eenmaal thuis wist ik: ik moet sporten. Het was geen vage wens, of een hoop op een andere levensstijl zoals zoveel mensen hebben rond oud en nieuw; ik wist gewoon dat ik het moest doen. Via mijn prothesemaker belandde ik in 2001 op de atletiekbaan. Ik ben er niet meer weggegaan. Zeven jaar en ontelbare trainingen, wedstrijden, hoogte- en dieptepunten later vond ik mezelf terug aan de start van de Paralympische 100m finale voor vrouwen met een amputatie.
De Spelen waren onmetelijk gaaf en het succes smaakt naar meer. De komende jaren ga ik harder trainen, nog harder werken om mijn droom (een medaille in Londen 2012) waar te maken. Daarna wil ik mijn studie Geneeskunde afronden. Want naast een medaille winnen, wil ik kinderarts worden.
Dus kies ik voor de aanhef topsporter en ex-kankerpatiënt in plaats van ex-kankerpatiënt en topsporter. Ik voel me nu op de eerste plaats sporter en zal daarnaast mijn ziekte nooit vergeten. De komende weken wil ik jullie graag een kijkje geven in mijn leven. Nu maar hopen dat ik geen kankerende ex-topsporter wordt. Dat zou jammer zijn 
4 reacties
He volgens mij heb je bij mij op school in Hoorn gezeten, klopt dat? :-)
Klopt! Leuk dat je dat weet... ook in Hoorn op school gezeten? Gr, Marije
Ja, Bep heeft een boek vol met krantenknipsels en daar zitten geloof ik ook knipsels over jou in (en ook een over mij!). Grappig he. Ik zat wel een paar jaar onder jou :-).
Dag Marije,
wat een mooi verhaal op de site.
Als eindredacteur van het magazine Kracht van KWF Kankerbestrijding ben ik altijd op zoek naar mooie, bijzondere verhalen van sterke mensen.
Zou je me eens kunnen mailen met wat meer achtergrondinformatie over jezelf (leeftijd, andere bezigheden naast sporten, etc?)
Dat kan op rlankester@kwfkankerbestrijding.nl
Wie weet is een mooi interview of een reportage met jou in de volgende Kracht wel een goed idee.
Vriendelijk groet, Resi
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren