Waar heldendom
Ik sport niet alleen zelf nogal fanatiek, ik ben ook fan van zo ongeveer alle sporten waarbij echt heldendom komt bovendrijven. Als je kunt zien dat een sporter jarenlang heeft gewerkt voor dat ene moment en na een helletocht het ultieme doel bereikt, hang ik bijna letterlijk aan zijn of haar lippen.
Grote triomfen, diepe dalen: ik leef met de sporters mee als was ik naaste familie. Dus kan ik het niet nalaten hier de nieuwe held van Nederland te eren: Kenny van Hummel.
Kenny viel woensdag 22 juli uit in de ronde van Frankrijk, het op twee na grootste sportevenement ter wereld (na de Olympische Spelen en het WK voetbal). Deze onervaren Tour rijder uit de Skil Shimano ploeg was op dat moment al bijna twee weken de ‘rode lantaarn’-drager. Dat is de geuzennaam voor de laatste renner in het klassement.
Op het moment dat Kenny in een afdaling tegen het asfalt smakte en zich zo blesseerde dat hij niet meer verder kon, had hij in het klassement al 3 uur, 35 minuten en 54 seconden méér gereden dan gele trui drager (leider in de Tour) Alberto Contador.
Dag na dag zwoegde hij in zijn eentje voor de bezemwagen uit. Kilometer na kilometer, heuvel na heuvel. Ik zat aan de buis gekluisterd, hopend op een glimpje van Kenny. Elk drupje van Kenny zoog ik op als een dorstige kameel. Zijn lichaamstaal, zijn gezichtsuitdrukking. Overal sprak onverzettelijkheid uit.
Het Franse landschap probeerde Kenny te vermorzelen, hem klein te krijgen. Maar Kenny hield stand. Reed elke dag een half uur achter het peloton aan maar finishte steeds net op tijd om in de Tour te mogen blijven. De dag erna had hij het weer zwaarder. Moest hij weer harder knokken, in zijn eentje. Maar hij hield vol. Met nog vier dagen te gaan kwam het eind in zicht, met de Champs-Élysées als een fata morgana aan de horizon.
Maar nu is hij waarschijnlijk weer in Nederland en zal een finish in Parijs voor Kenny minstens nog een jaar een luchtspiegeling blijven. Een ongelukkig moment, een gladde weg, een val, een droom kapot. Maar ik heb Kenny in mijn hart gesloten. En weet zeker dat de herinnering aan zijn gezicht na weer een slopende bergetappe me door menig zware training heen gaat loodsen. Volgend jaar zit ik weer voor de buis. Voor Kenny.
12 reacties
Dan zal je vandaag, hoewel Kenny eruit ligt, ook wel aan de buis gekluisterd zitten of niet, op de Mont Ventoux dag : )
Ik liep eerst in een bepaald hardlooprondje altijd langs een beeld van Fanny Blankers Koen, de eerste vrouwelijke atletiekster (geloof ik), dat gaf mij ook altijd net even een goede boost voor het laatste stukje van het rondje. Leuk dat sporters andere sporters ook weer inspireren, een groot sneeuwbaleffect heeft dat zo.
Nou inderdaad, je moet wel een held zijn om je lijf vol te proppen met Epo en andere troep.
Jaaaa, ik vond het vooral mooi dat ie na elke bergetappe verzuchtte: "Ik vond er geen sodemieter aan."
Pippi, als Kenny dat had gedaan, denk je niet dat hij dan wat harder had gereden ;-)
Er moet er 1 de laatste zijn :) Ik geloof er niks van dat wie dan ook schoon is in de tour.
@ NicoleC: Fanny Blankers-Koen is inderdaad een heldin. En in de sport zijn inspiratiebronnen niet ver weg.
@ Pippi: Doping zal altijd een hot issue blijven in de sport: waar ligt de grens? Persoonlijk probeer ik zo onbevooroordeeld mogelijk te kijken en vind ik het over het algemeen verschrikkelijk knappe prestaties die de renners leveren. Met of zonder een spuitje extra.
Gr, Marije
Daar verschillen we dan van mening over Marije :)
De grens daar zijn ze allang overheen.
Ik heb meer bewondering voor Reinier Paping die op een bord Brinta de 11 stedentocht reed dan voor een Kenny Hummel die zijn lijf vol spuit met troep.
Mevrouw Blankers Koen was ook niet zo'n heldin. Zij en haar man (geheel toevallig voorzitter van de Atletiek Bond) hebben haar grootste concurrente (Foekje Dillema) vakkundig uitgeschakeld.
@ Pippi, ik snap je scepsis. Het is soms moeilijk te geloven dat er ook sporters zijn die NIET gebruiken. Toch worden we allemaal vaak gecontroleerd (binnen en buiten de competitie) en geven wielrenners zelfs haar en bloedmonsters af ter controle. En in de tijd van Reinier Paping was er nog totaal geen rem of controle op doping. Maar ik vind het geen reden om hem of Kenny of wie dan ook bij voorbaat te gaan veroordelen.
wat betreft Fanny: je hebt gelijk. Haar verleden is niet smetteloos, haar daden niet altijd elegant. De geschiedenis met Foekje Dillema is complex. Dat maakt voor mij haar sportieve prestatie op zich niet minder mooi.
Kortom: de wereld is niet zwart/wit en in de sport is het vaak een grijs gebied. Maar er zijn zoveel mooie en inspirerende verhalen, dat het zonde zou zijn als cynisme de overhand kreeg! (vrome tekst voor de zondag)
In de tijd van Reinier Paping was er ook nog niet zoveel troep bekend, ook niet bij sporters. Ik denk dus zomaar dat Reinier behalve gezond eten, training en hard werken weinig andere 'middelen' had.
Wb Fanny; ik vind dat haar sportieve prestaties wel minder mooi geworden door de zaak Foekje. Ik had best bewondering voor haar, tot ik dat verhaal hoorde. Sportief zijn is méér dan alleen een medaille winnen. Sportief zijn is ook durven verliezen.
Ik ben niet niet cynisch, wel realistisch. Er is geen sport te bedenken waar het niet meer om de centen gaat en geld corrumpeert.
Zelfs de amateurvoetbalclubs zijn verrot: Van de 80 clubs die een extra onderzoek kregen door de fiscus bleken er maar 8 schoon. (dwz die pleegden geen belastingfraude) Dat zegt toch genoeg?
Pippi, ik denk dat het onbegonnen zaak is jou te overtuigen van alles wat sport mooi maakt, en wat ik heldendom noem. Jouw realisme is mij iets te zwartgallig, maar ik snap het wel. Misschien vind je de Paralympiche tak van de sport wel een verademing: geld is er niet in te verdienen, van likken naar boven en trappen naar beneden heb ik nooit wat gemerkt. Ik hoop dat je blijft genieten van sport, in ieder geval van een rondje joggen door het park. Daar kan niets mis mee zijn!
Ik ben zelf wel sportief, sport kijken ben ik meestal niet zo van. Ik vind de elfstedentocht heroïsch (niet Henk Angenent of die andere broodschaatsers maar de amateurs) zelfs de 4daagse vind ik iets hebben.
Ik kijk graag schaatsen en zwemmen, kan janken bij het Wilhelmus voor '1 van onze jongens of meiden' maar geloof ook niet dat zij geheel vrij zijn van enige vorm van doping. Hell, als zelfs de Lord of the Rings een coke junkie blijkt te zijn.....
Wielrennen en atletiek zijn voor mij de belichaming van dopinggebruik, daar kan ik echt geen helden in zien.
Mensen met een handicap die sporten, daar heb ik diep respect voor.
Wel sportief, maar niet naar sport kijken. Maar stiekem toch naar schaatsen en zwemmen kijken. En zelfs janken bij het volkslied. Waar huil je dan om? Dat er weer een medaille "met" is gehaald? Of dat je de rillingen over je rug voelt trekken als Veldhuis op de laatste 50 meter in de estafette toch nog de duitsers inhaalt (wat op zich natuurlijk altijd een fijn moment is :)), wat dan vervolgens in super slo-mo tijdens de prijsuitreiking wordt herhaald.
Tsja, ik denk dat je nooit moet vergeten dat je van doping alleen niet harder gaat zwemmen, schaatsen of lopen. Daar zitten uren en uren van training in, van verwaarlozing van je sociale leven en wat al niet meer.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren