week 31 | 27.07.09 | 20:05 | Blog |Humor |Marije |Psyche |Sport | Door MarijeS

Gehandicaptenhumor

Leedvermaak is het beste vermaak, maar bij mij staat zelfspot met stip op nummer een. Ik vind mezelf nou niet echt de next Youp van het Hek of Theo Maassen, maar na een goede gehandicaptengrap te hebben geproduceerd kan ik smakelijk om mezelf lachen.

Ik houd er stiekem ook van mensen te choqueren met een gehandicaptengrap. In mijn trainingsgroep heeft iedereen dat inmiddels overgenomen. Mijn bijnamen op de atletiekbaan variëren van het nog enigszins flatteuze ‘eenbenig springwonder’ tot ‘Hinkepink’ en ‘Manke’. Nieuwelingen in de groep schrikken nog weleens als mijn trainer over de baan brult: ‘hup Manke, hollen met dat gehandicapte lijf van je’.

Als ik het zo opschrijf snap ik dat ook wel. Leren we niet allemaal, vaak impliciet, dat gehandicapten kwetsbaar zijn? Dat je ze met respect moet behandelen en het liefst met fluwelen handschoenen moet aanpakken? De onbevangenheid van kinderen die vragen wat je hebt en het vervolgens voor een feit aannemen, lijkt in de puberteit plaats te maken voor een soort schaamtegevoel. De nieuwsgierigheid die we voelen bij het zien van iets dat ‘anders’ is, lijken we te onderdrukken.

Want een meisje met één been…dat is raar. Maar dat zeg je toch niet? Dan maar liever kijken, fluisteren en samen met je gesprekspartner er tersluiks naar wijzen. Als ik een advies mag geven: doe het niet. Kijk me liever recht in de ogen en wijs of, nog beter, loop op me af. Ik ken weinig gehandicapten die niet willen uitleggen wat ze hebben.

Ja, geef mij maar de grove, cynische grap. Lachen maakt een beladen onderwerp als ‘gehandicapt’ zijn meteen een stuk luchtiger. Want natuurlijk zit er vaak een hoop ellende achter de handicap, bijvoorbeeld hoe je die hebt opgelopen. Maar hoewel er hordes Libelle-lezeressen zijn die alleen dat verhaal willen horen, kijk ik liever vooruit en zie ik er de lol van in. Zo leg ik met gemak mijn been in mijn nek, zet ik automatisch mijn beste beentje voor en draai ik elke avond een poot uit.

Kortom: wees een beetje luchtig met een handicap. Ik ben niet zo snel op mijn teentjes getrapt. Zolang je maar op de rechter gaat staan… ;-)

Foto: privebezit Marije Smitsdot