Gehandicaptenhumor
Leedvermaak is het beste vermaak, maar bij mij staat zelfspot met stip op nummer een. Ik vind mezelf nou niet echt de next Youp van het Hek of Theo Maassen, maar na een goede gehandicaptengrap te hebben geproduceerd kan ik smakelijk om mezelf lachen.
Ik houd er stiekem ook van mensen te choqueren met een gehandicaptengrap. In mijn trainingsgroep heeft iedereen dat inmiddels overgenomen. Mijn bijnamen op de atletiekbaan variëren van het nog enigszins flatteuze ‘eenbenig springwonder’ tot ‘Hinkepink’ en ‘Manke’. Nieuwelingen in de groep schrikken nog weleens als mijn trainer over de baan brult: ‘hup Manke, hollen met dat gehandicapte lijf van je’.
Als ik het zo opschrijf snap ik dat ook wel. Leren we niet allemaal, vaak impliciet, dat gehandicapten kwetsbaar zijn? Dat je ze met respect moet behandelen en het liefst met fluwelen handschoenen moet aanpakken? De onbevangenheid van kinderen die vragen wat je hebt en het vervolgens voor een feit aannemen, lijkt in de puberteit plaats te maken voor een soort schaamtegevoel. De nieuwsgierigheid die we voelen bij het zien van iets dat ‘anders’ is, lijken we te onderdrukken.
Want een meisje met één been…dat is raar. Maar dat zeg je toch niet? Dan maar liever kijken, fluisteren en samen met je gesprekspartner er tersluiks naar wijzen. Als ik een advies mag geven: doe het niet. Kijk me liever recht in de ogen en wijs of, nog beter, loop op me af. Ik ken weinig gehandicapten die niet willen uitleggen wat ze hebben.
Ja, geef mij maar de grove, cynische grap. Lachen maakt een beladen onderwerp als ‘gehandicapt’ zijn meteen een stuk luchtiger. Want natuurlijk zit er vaak een hoop ellende achter de handicap, bijvoorbeeld hoe je die hebt opgelopen. Maar hoewel er hordes Libelle-lezeressen zijn die alleen dat verhaal willen horen, kijk ik liever vooruit en zie ik er de lol van in. Zo leg ik met gemak mijn been in mijn nek, zet ik automatisch mijn beste beentje voor en draai ik elke avond een poot uit.
Kortom: wees een beetje luchtig met een handicap. Ik ben niet zo snel op mijn teentjes getrapt. Zolang je maar op de rechter gaat staan…
Foto: privebezit Marije Smits


















15 reacties
Marije wat lekker dat je zo goed met je handicap kan omgaan. Vind het knap, maar kan me ook voorstellen dat mensen je niet durven te benaderen, om de al door jou genoemde reden: aangeleerd en niet willen kwetsen. Stap je zelf op mensen af die over je fluisteren of naar je wijzen?
Vroeg ik me nog af: stap je wel eens met je verkeerde been uit bed ;-) ?
Dat je jezelf 'Manke' noemt, ok. 'Hinkepink', het zij zo. 'Eenbenig springwonder', niet meer dan terecht. Maar 'meisje'? Kom op, iemand die zo veel heeft bereikt als jij, 'meisje'?
Woehoe, goede blog! En zo waar.
Redelijk herkenbaar met Crohn, Prednison (en het bijbehorende hoofd), sondevoeding (charmant zo'n slangetje) en af en toe een middagje rolstoel. Oh, en laten we m'n buik maar even buiten beschouwing laten.
Maar altijd: zeg alsjeblieft iets, ipv van dat staren of negeren! En grappen werken goed, helemaal als mensen doen alsof je zielig bent! Dat zijn we namelijk niet, en al zijn we het wel, dan heb ik liever dat iemand me opvrolijkt/relativeert of gewoon mij behandeld als mens!
He, wij hebben op dezelfde middelbare school gezeten! Kan me nog goed herinneren dat je werd geopereerd, je handbalde toch voor je ziekte?
Anyways, petje af voor jou. En topsporten en medicijnen studeren en daar dan ook nog leuke stukjes over schrijven... Ik vind het knap!
Herkenbaar. Idem dito voor wat betreft reacties erop.
ToP, je bedoelt het vast niet verkeerd, maar persoonlijk zou ik een enorme jeuk krijgen van 'ik vind het knap'. Valt voor mij persoonlijk onder dezelfde noemer van 'hokjes-gehandicapte'. Of zoals ik zelf recentelijk nog gezegd heb; gehandicapten worden te vaak op 2 manieren neer gezet; de zielige gehandicapte waar men agossiepossie tegen zegt versus de held-gehandicapte waarvan men zo ongeveer elke handeling al als wereldprestatie ziet. Een houding waar Viva overigens ook een ster in is. ;-) Maar goed, da's mijn persoonlijke mening.
Hmmm. Roosvrouw. Aan de ene kant heb je gelijk, denk ik, voor wat betreft het knap vinden. Aan de andere kant vind ik mensen die tien vingers hebben en heel goed piano kunnen spelen ook knap. Mensen die heel goed kunnen schrijven ook. En mensen die op een been kunnen rennen vind ik ook heel knap, want het lijkt mij verdomd lastig om te leren en het zal nogal wat doorzettingsvermogen hebben gevraagd om het toch te doen. Hetzelfde geldt denk ik ook voor topsport: dat komt je echt niet aanwaaien, daar moet je hard voor werken, dus ondanks dat je het niet tegen mij had maar tegen ToP, ik vind het hartstikke knap!
Lieke, over topsport bedrijven hoor je me niet. :-) Weet van dichtbij wat dat zoal in kan houden. De opmerking maakte ToP direct volgend op de opmerking dat Marijke zo goed met haar handicap om kan gaan. Dus trek ik de conclusie dat ze dát zo knap vind. Sja, het kan mijn gebrek zijn (elke gek heeft er immers een), maar ik vind een gezonde dosis zelfspot niet knap. Zou ik van een vrolijk rondhuppelend valide vrouw niet vinden, net zo min als ik dat van eenzelfde vrolijke vrouw met handicap zou vinden. Ik waardeer zelfspot, maar knap? Neuh.
Maar toch roosvrouw, je zou mensen die geen zelfspot hebben de kost moeten geven (verschrikkelijk uitdrukking dit maar weet even geen betere, wie er wel 1 weet: vertel 'm ajb!)...
Ik vind het wel knap als je kan lachen om je eigen falen/tekortkomingen, voor perfectionisten bijvoorbeeld is dat echt een opgave... (zeg ik uit ervaring)
Bedankt voor al jullie reacties. Het omgaan met handicaps, zelfspot en 'het knap vinden', vind ik zelf vaak ook lastig. Persoonlijk vind ik heel veel dingen heel erg knap. Bijvoorbeeld als iemand een sympfonate van Bach uit zijn hoofd kan spelen, om maar iets te noemen... Dus iedereen die het knap vind: bedankt! Bedenk alleen dat, en ik zie het elke dag, mensen zo enorm veerkrachtig zijn dat iets wat de ene dag onmogelijk lijkt, je de volgende dag toch gaat doen en dan op een gegeven moment kunt. Dus wie weet als een van jullie gehandicapt raakt/is... je ontdekt altijd dat je wereld niet zo klein is als hij soms lijkt...
Gr, marije
Mooie blog en reacties :)
Blegh, gestaar, gruwelijk. Gelukkig geen ervaring mee - behalve dan dat ik er altijd nogal 'koud' bij loop, en daar driekwart van het jaar opmerkingen over krijg.
@Hinkepink / Marije Moest wel grinniken om 'veerkrachtig', gezien je foto ;)
Herkenbare blog. Heb zelf als vrijwilliger binnen de organisatie gehandicaptensport nederland ook de ervaring opgedaan dat gehandicapten vaak meer van dit soort zelfspot over zich afroepen dan dat ik ooit eerder had gehoord. Voorbeeld: zeilen met een groep waaronder een aantal jongens met spasmes, waarop 1 van de jongens tegen 1 van de anderen roept: he manke loop eens rechtdoor joh. En dit was dan nog een milde versie. Eerst schrok ik ervan, later dacht ik ja waarom ook niet, niet gehandicapten doen dit soort dingen ook toch?
Ik vind zelfspot heerlijk, heb het zelf gelukkig ook. Ik ben echt superonhandig, het type dat struikeld over haar eigen voeten, bij voorkeur in grote groepen mensen. Iedereen komt meteen bezorgd naar me toe en ik kan het niet laten om een flauwe opmerking te maken om daarna in mijn eentje de slappe lag te krijgen.
Ik kan me ook niet voorstellen dat als ik een been zou verliezen ik dat opeens zou kwijt raken. Dus ik vind die opermkingen alleen maar normaal en super grappig.
RoosVrouw ik bedoel het niet als: staande ovatie want Marijke met maar één been heeft zelfspot en vind zichzelf niet zielig, maar meer als: wat knap dat je met zo'n tegenslag zo positief bent gebleven. Hoeveel mensen met minder "ernstige" tegenslagen, van ingescheurde nagel tot promotie gemist enz, zitten in zak en as?
@ToP: Klopt, dat zijn er best veel. Aan de andere kant: je hebt er vooral jezelf mee als bij de pakken neer gaat zitten, dan kun je er beter het best (of meer!) van maken. (Na even goed gehuild/geschreeuwd te hebben natuurlijk ;-))
@Sheila: Ik vind de reacties ook leuk! Maareh, wat is er "koud" bijlopen? Betekent dat dat je relatief weinig kleren aanhebt?
@Lanyok ja, voor Sheila valt rokjesdag maanden eerder, ergens in februari ;-) Heel warm(bloedig) mens.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren