week 31 | 30.07.09 | 17:33 | Blog |Debby |Gezondheid | Door DebbyJ

De (afval)race tegen de kilo’s

Nog 7 nachtjes slapen*… Het komt nu wel erg dichtbij allemaal. Er gaat van alles door mijn hoofd: twijfel, onrust, opluchting, angst, zenuwen, spanning. Hmmm… Denk dat ik toch liever in de achtbaan van de Efteling zit, dan in deze achtbaan van gevoelens en emotie. Maar ik heb er teveel voor gedaan (en gelaten) om op het laatste nippertje af te haken.

Terugblik
Het grootste struikelblok is het afvallen. Ik wil per se afvallen – en dan heb ik het niet over 5 kilo of zo. Nee, minimaal 15 kilo moet eraf. Eerder mag ik van mezelf niet naar de huisarts om een borstverkleining te bespreken.

Wat een drama, zeg. Er zijn heel wat dieetmethodes de revue gepasseerd; fruitdagen, koolhydraatvrije diëten, Sonja (sorry Son, maar dat ging ‘m ook niet worden)…

Alles ging een paar weken (lees: dagen) goed. Maar dan verviel ik weer in mijn oude patroon van koeken, chips en snoep, bergen snoep. Vooral van die groene kikkertjes en die heerlijk rode kersjes. Om van de chocola, maar niet te spreken. Het liefst witte chocolade, zonder stukjes en fratsen erin… Heeerlijk!

Walrus!
Begin maart zie ik een foto van mezelf van vorig jaar zomer. OH MY GOD!!! Wat een walrus! En ineens is die knop om. Met een vuilniszak ga ik rigoureus te werk. Alle snoep, koek en chips verdwijnt in die zak. Daarna doe ik de kinderen de jassen aan, zet één in de buggy, de andere op haar fietsje en loop naar de Appie Happie. De auto blijft op de oprit, de benenwagen wordt uit het stof getrokken.

De kar gooi ik vol met ‘gezonde magere’ dingen. Mijn voornemen is om in elk geval te gaan ontbijten. Dat had ik al in jaren niet meer gedaan. Jawel; zondags gebakken broodjes uit de oven, met een dikke laag jam of hagelslag en het liefst met één, nee, twee gebakken eieren erop. En de klodder mayo niet te vergeten.

Hallo, zoetjes
Vanaf nu ga ik het anders doen, besluit ik. Ergens in mijn achterhoofd hoor ik nog een stemmetje ‘dit werkt niet’, maar één blik op de bewuste foto is al voldoende om alle twijfels overboord te slaan.

De drie grote scheppen suiker in de thee vervang ik door drie zoetjes. Sloten thee drink ik. Water, water! hoor ik iedereen  roepen, maar water, dat drink ik niet. Geef mij maar thee.

Sabbel, kauw, sabbel
Het allerbelangrijkste: geen overheerlijke groene kikkertjes meer, geen tumtummetjes meer – waarvan ik altijd eerst de suiker eraf sabbelde. Om vervolgens het heerlijk gladde snoepje dat overbleef, in razendsnel tempo fijn te kauwen. Zodat het volgende tumtummetje weer afgesabbeld kon worden…

Binnen een paar dagen verdwijnt mijn ‘lust’ naar zoetigheid. Tegen alle verwachtingen in verdwijnt mijn honger. Ik voel me goed! Toch maar een keer die weegschaal op: ik ben 3 kilo lichter in 4 dagen!

De huisarts
Klik voor een vergroting :)Nee, dat kan niet, zoveel? Dat ding is niet goed! Weer hijs ik de kinderen in de jassen, op naar de Appie Happie voor nieuwe batterijen. Weegschaal bijna gesloopt, batterijen vervangen, weer erop met mijn schoenmaatje stoomboot, en ja hoor: toch echt 3 kilo eraf! WAUW!

En nu, vijf maanden later, ben ik 18 kilo lichter! Dit was toch echt de laatste stap. Het is eindelijk tijd om de huisarts te bellen!

————-
* Maandag 3 augustus gaat Debby naar het ziekenhuis voor een borstverkleining. Bijlezen? Hier vind je Debby’s blogs! ~Sheila

© Foto’s: privébezit.dot