week 31 | 30.07.09 | 09:02 | Blog |Eten & drinken |Gezondheid |Marije |Sport | Door MarijeS

Mantel der liefde

Uniek zijn is een illusie. Ik mag dan wel gehandicapt zijn en een topsporter, een vrij zeldzame combinatie in Nederland, maar ook ik worstel met het meest besproken vrouwenprobleem: mijn gewicht. Of liever gezegd mijn vetpercentage.

Al zolang ik me herinner ben ik te dik. Een van mijn meest heldere jeugdherinneringen is de keer dat de schoolarts tegen me zei: ‘Je nadert nu de kritische grens’. Ik was tien jaar oud en nog zo groen als gras op dieetgebied, maar toen wist ik al dat een ‘kritische grens’ niet goed was.

Sporten bood uitkomst. Niet alleen voor mijn ambities en wil om een grootse prestatie neer te zetten, maar ook voor die trilbuik, die al begon te schudden zonder dat ik er één buikdansles voor hoefde te volgen. Mijn gewicht keerde terug naar normaal.

Maar normaal is niet goed genoeg. Normaal is superdik voor topsport-begrippen. Duizend keer al sprak ik met mezelf af: nu wordt het tijd die resten vet weg te werken. Immers, alle spiermassa die met zoveel moeite tot stand kwam bleef bedekt onder mijn ‘mantel der liefde’. Maar natuurlijk lukt het nooit echt.

Sinds een klein jaar zit ik elke maand bij de voedingsdeskundige. Ze heeft duidelijke voedingsinstructies opgesteld. Ik mag zo ongeveer alles eten, als er maar geen vet in zit. Dat is dan weer het voordeel van veel trainen: koolhydraten verbrand ik wel. Dus geen chocola, wel krentenbollen. Geen snackbar, wel saladebar. Geen alcohol, wel magere kwark.

Hoewel ik met deze aanpak wat succes heb geboekt, blijft het lastig. Dagelijks sta ik voor de spiegel mijn vetrandjes weg te kijken (lukt helaas nooit). En regelmatig kom ik er dan achter dat ik toch weer teveel gezondigd heb die dag. Maar met mijn doel voor ogen, Londen 2012, moet het gewoon gaan lukken. Al weet ik dat pas zeker wanneer er wetenschappers opstaan die me voorzien van caloriearme pindakaas…

CC foto: Life on the Edge