Dag Ziekenhuis!
Het is nu ruim een jaar geleden, het verkeersongeval met als gevolg een verbrijzelde elleboog. Gisteren was het dan eindelijk zo ver, mijn (voorlopig) laatste ziekenhuiscontrole.
Ik ging naar het Amphia ziekenhuis in Breda en liet de elleboogspecialist van Nederland, mevrouw Eygendaal, naar haar kunstwerk (mijn arm) kijken. Zij haalde er zes weken geleden alle platen en schroeven uit, sneed littekenweefsel weg en schaafde hier en daar wat bot af.
Gelukkig stond er een glimlach op haar gezicht en vertelde ze me dat ik er het best mogelijke uit heb gehaald. Gezien mijn ‘OMG-breuk’ (Ow My God) van een jaar geleden had niemand verwacht dat het ooit nog goed zou komen met mijn arm. Mevrouw Eygendaal vertelde opgewekt dat ik in mijn handen mag knijpen met dit resultaat.
En dat doe ik dan ook regelmatig. Want hoewel ik nog steeds een flinke buig- en strekbeperking heb, kan ik de normale handelingen in het dagelijks leven weer doen. Het enige wat ik voorlopig moet laten is: bungeejumpen, waterskiën en motorrijden. Gelukkig staat dit niet op mijn to-do lijst van de aankomende maanden.
Sinds mijn ongeluk vorig jaar werk ik vrijwillig mee aan het onderzoek Trauma TIPS. Zij onderzoeken het lichamelijk en geestelijk herstel van personen die op de traumakamer van een academisch ziekenhuis zijn behandeld.
Als (ex-)traumapatient vind ik het belangrijk mee te werken, want met de resultaten van het onderzoek wordt het psychologische proces voor mensen die een traumatische gebeurtenis meemaken hopelijk wat makkelijker. Het is namelijk niet alleen een arm die verbrijzelt. Ook psychisch krijg je een flinke klap. Je leven wordt zomaar, zonder pardon, helemaal op z’n kop gezet.
Een jaar lang ben ik gevolgd. Ik kreeg vragenlijsten over mijn gevoelens en klachten na de ingrijpende gebeurtenis. Vragen over mijn functioneren, over hoeveel alcoholische drankjes ik per week nuttig en of ik al zelfmoordneigingen heb. Gelukkig kan ik dat laatste stellig ontkennen.
Ik geef toe dat het niet makkelijk is geweest, accepteren dat je moet leven met een beperking. Maar inmiddels heb ik alles onder controle. Ik heb het een plek gegeven en kan er goed mee leven.
Nu is het tijd deze belangrijke periode achter me te laten. Het enige medische wat nu aan mijn arm gerelateerd is, zijn de vele bezoeken aan de fysiotherapeut en het contact met de advocaat. Want het civiele proces loopt nog steeds. Daarover later meer. Nu eerst genieten van dit positieve nieuws!
© foto: privé-bezit
3 reacties
Wat fijn dat het allemaal goed is!
super goed nieuws!
Beetje late reactie...maar goed te horen dat het allemaal zo positief verloopt! Geniet er van...en succes met de laatste restjes (advocaat en fysio)
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren