week 32 | 07.08.09 | 17:02 | Blog |Debby |Gezondheid | Door DebbyJ

Hello Titty

Ergens in de verte hoor een kinderstemmetje “mama, mama ik ben wakker” Ik ben te moe om mijn ogen open te doen en blijf nog even roerloos op mijn rug liggen. Dan hoor ik ook nummer 2; “mama, mamaaaaa!” hmmm… moet er toch aan geloven, de 2 kornuiten zijn wakker. Dan ineens komt het besef vandaag is dé dag!In één seconde ben ik klaarwakker en schiet overeind. Ojee, het gaat nu toch echt gebeuren. Mijn borstverkleining!!
Mijn Hello Kitty pyjama, (die door mijn vriendinnen spontaan omgetoverd is tot Hello Titty pyjama) gaat als laatste de tas in en dan is het zover.

Zwanger??
De dag ervoor heb ik me gedragen als een vrouw die hoogzwanger is; het hele huis moest schoon, ik heb op de grond gelegen om de vloer te dweilen, de 3 onderbroeken die nog in de was lagen moesten perse gewassen worden en dat ene kaarsje dat toch nog scheef stond moest rechtstaan. Pas toen alles schoon, opgeruimd, en recht stond ben naar bed gegaan om vervolgens geen oog dicht te doen.

Kokhalzen en dansende letters
10.30 uur. In het ziekenhuis aangekomen krijg ik gelijk een 4 persoonskamer. Na een uurtje wachten komt er een verpleegkundige met een alles behalve charmant operatie schort die ik aan moet doen en een handjevol pilletjes. Na veel gekokhals krijg ik die dan toch eindelijk naar binnen en ga ik weer op het bed liggen. Toch maar even een boekje lezen, maar al gauw dansen de letters voor mijn ogen. Zo hé! Wat heb ik in godsnaam toegediend gekregen?! Maar voor ik daar überhaupt over na kan denken staat er al iemand aan het voeteneind van mijn bed om me mee te nemen. Lenzen had ik s’morgens al verruild voor mijn bril, die ik op het nachtkastje achter moet laten.
Nu ben ik alle controle kwijt. Brilloos met sterkte –zes, het gevoel een hele fles baileys opgezopen te hebben en dat ook nog eens in een operatieschortje met niks eronder doen me beseffen dat ik me nu helemaal over moet geven.

Borsten-tekening
Op de OK, wordt er eerst een infuus aangelegd. Geen favoriete bezigheid van me, maar door de berg medicijnen interesseert het me weinig. Vervolgens komt mijn plastisch chirurg om de boel af te tekenen. De tekening die hij op mijn borsten zet had er zo één van mijn oudste dochter kunnen zijn. De chirurg excuseert zich wel drie keer om het feit dat hij mijn borsten alle kanten op beweegt. Maar ook dat boeit me weinig doordat ik al half onder zeil ben door de medicijnen. Ik merk dat de chirurg me af en toe bij de schouders pakt en me weer rechtopzet, zo dizzy en “dronken” ben ik. Dan is het zover.

Ik moet zelf op de operatie tafel klimmen.. Ik wil niet weten hoe dat eruit ziet in mijn charmante schortje en eva kostuum eronder. Dan moet ik gaan liggen en beide armen worden gespreid langs mijn lichaam vastgezet. Ik weet nog dat ik aan de anesthesioloog vraag hoe laat het is. “vijf voor één” is het antwoord. Dan zie ik het bekende kapje boven mijn mond verschijnen en vervolgens wordt het zwart voor de ogen…

Het moment dat ik wakker wordt vertel ik in mijn volgende blog. Ik heb genoeg achter de PC gezeten voor nu. Het gaat in elk geval grandioos met me, maar voor het vervolg moeten jullie toch nog heeel even wachten. Ben nu even druk met luieren in de tuin. En met dit weer is dat niet echt een straf…

CC foto: privebezitdot