Pieken en dalen
Als iemand vraagt wat mijn droom is, mijn doel, dan kan ik daar kort en bondig over zijn: een medaille halen op de Paralympische Spelen in 2012. Oja, en arts worden. Maar dat doe ik daarna.
Maar hoe doe je dat nou, toewerken naar een doel waarvan de inkopkans nog drie jaar van je verwijderd is? Keihard werken en flink progressie boeken. Atleten hebben nogal de neiging om…nee, laat ik alleen voor mezelf spreken; ik heb nogal de neiging om te denken dat het nooit genoeg is.
En wil direct resultaat zien. In de winter (wanneer er geen atletiek wedstrijden zijn, ik sla het indoorseizoen meestal over) zijn de trainingen zo zwaar dat de echte snelheid er niet in zit.
In de zomer, wanneer alles snel moet, lijkt het altijd of het trainingsschema te weinig omvat. 3x100m met maximale intentie, ik vind het altijd moeilijk te geloven dat ik daar beter van word.
Toch heeft mijn trainer Arno Mul, het brein achter mijn schema’s, in veruit de meeste gevallen gelijk en merk ik in de wedstrijden dat zo’n opbouw van omvang- naar snelheidstrainingen werkt. Ook dit jaar was ik na de laatste voorbereidende trainingsstage in Tenerife weer een stuk beter, sneller, krachtiger dan vorig jaar. En de eerste wedstrijden waren veelbelovend. Dit jaar zou het ideale opstapje worden naar een nieuwe Olympische cyclus.
Eind mei sloeg het noodlot toe. Ik donderde af van het dunne lijntje tussen topprestatie en overbelasting waar bijna alle topsporters op balanceren. Er ontwikkelde zich een klein scheurtje in mijn linker middenvoetsbeentje, een stressfractuur.
Twee maanden niet rennen, revalideren en vooral die voet sterker maken: het wedstrijdseizoen 2009 was meteen over. Nu ik weer een beetje mag opbouwen, en merk hoeveel ik ben verloren aan snelheid en conditie, vind ik het lastiger mijn doel uit te spreken. Want waar is die progressie die ik moet boeken voor een medaille in Londen? Er wordt gemeten op de streep, dit jaar heb ik die streep niet gehaald.
Ook dan klampt een atleet als ik zich vast aan de trainer. Hij heeft het plan in handen, ziet dingen in een groter verband. Al dat zweet van afgelopen jaar is niet voor niks ‘vergoten’. Volgend jaar sta ik er weer. Blessurevrij en gretiger dan ooit. Bring it on!
Foto: privébezit Marije Smits
1 reacties
Ow, wat balen zeg! Maar blijf dromen, je verliest misschien dit jaar, waarschijnlijk kom je er sterker uit. Succes en hou vol!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren