week 34 | 22.08.09 | 16:11 | Blog |Marijn |Werk | Door MarijnS

Lege batterij

Normaal ben ik in de klas heel geduldig. De rust zelve. En oase van kalmte, vrede en begrip. Tot tien tellen doe ik alleen maar in een educatieve context.

Als je ongeduldig bent moet je niet gaan les geven, want dan word je helemaal gek. Gelukkig bezit ik het geduld-gen. Zelfs als een cursist na een negende uitleg nog niet begrijpt dat je ‘lopen’ met een o schrijft en ‘ik loop’ met dubbel o, dan leg ik met alle plezier nog een keer de spellingsregels uit. Als een luie student na verschillende drills het nog steeds presteert ik eten te zeggen, bonk ik niet mijn hoofd drie keer tegen de muur. Nee, ik leg nog eens het verschil uit tussen de infinitief, de stam en de vervoegingen in de eerste, tweede en derde persoon, en hoop dat hij er deze keer wel iets van opgestoken heeft.

Als iemand in de derde week van een cursus nog steeds vanavond ik ga naar de film zegt, vertel ik met een zachte glimlach dat er sprake van inversie is als je de zin begint met een ander zinsdeel dan het onderwerp. Ik doe nog een paar voorbeeldjes op het bord en maak wel honderd ‘omdraai’-bewegingen met mijn hand. Geen probleem, plakje cake. Dat is mijn taak.

Maar deze week moet ik tot mijn spijt bekennen dat ik een paar steekjes heb laten vallen. Of het nu komt doordat deze groep de definitie van intensieve taaltraining niet helemaal begrijpt en daarom klaagt over dat het zo veel en zo moeilijk is, of omdat mijn batterijtje met de sticker ‘energie & geduld’ een beetje op aan het raken is… Ik weet het niet. Wel weet ik dat ik er erg veel moeite mee had om een vriendelijk edoch professionele glimlach op mijn gezicht te toveren toen een eigenwijze Russische na twee dagen uitleg over de verleden tijd, toch schreef: Ik gegeet kaas, giesteren.

En toen de Australiër, die ‘s middags gewoon werkt en dus geen tijd heeft voor de verplichte 5 uur zelfstudie (maar wel elke avond in de kroeg hangt), tussen alle bollocks-en door nog steeds hij bent zegt, kijk ik iets minder enthousiast en ‘het geeft niet, het is ook moeilijk maar ik leer het je wel’-achtig uit mijn ogen dan normaal.

Als zelfs ik, je weet wel, die oase van rust, me begin te ergeren aan fouten van studenten, is er maar een conclusie mogelijk. Ik ben toe aan vakantie.

Foto SCX ralaenindot