De verschrikkelijke schoonzus

."Bijna 1 op de 3 zei vriendinnen met hun schoonzus te zijn''
Wat zijn ze met hun schoonzus?

O fuck laat maar, ik lees er gewoon 3 keer overheen.

Ik zou mijn schoonzus liefst heel hard op d'r hoofd willen slaan.

@HPL ;-)

@Metatron ow....das best een heftig gevoel dat je voor haar hebt, jammer en sterkte!

Mijn schoonzusje is heel anders dan ik, maar ik kan wel goed met haar opschieten. Was zes jaar geleden anders, maar gelukkig gaat het nu goed.

Ik heb 2 schoonzussen en hoop dat ik er nog ééntje bij krijg in de toekomst.
Met de één bel of sms ik dagelijks, ga ik mee shoppen en op vakantie. De ander zie ik bijna nooit buiten de tegelijkertijd bezoeken aan schoonouders om.

Mijn schoonzus is echt een loeder. Ze is bijna jarig en ik zou haar graag een potje humor en een doosje intelligentie willen geven maar helaas, die verkopen ze niet in haar maat.

Ik heb 3 schoonzussen,2 van mijn man zijn kant.daar kan ik wel goed mee door een deur,maar we bellen elkaar niet alleen voor een verjaardag;we gaan ook niet winkelen of zo.als we elkaar zien is het leuk en gezellig.
Mijn ander schoonzus is getrouwd met mijn broer,en dat is een heel ander verhaal..
Ik zou het liefst zien dat mijn broer een andere vrouw had gekozen..
we kunnen elkaars bloed wel drinken..
Ze heeft zoveel kapot gemaakt...

Ik ben benieuwd wat de percetage zijn van de vrouwen die zeggen vriendinnen te zijn en vrouwen die zeggen haar "mwah" vinden.

Zoveel verschil kan er niet tussen zitten aangezien ze samen 66% van de stemmen te verdelen hebben en een van de twee opties "bijna 1 op de 3" is.

@rex oplettende lezer jij, heel goed ;-): 40% zei 'mwah, gaat wel', 12% kan haar niet uitstaan, 26% zei 'we zijn vriendinnen', 3% vond haar vorige schoonzus leuker en 19% heeft er geen.

Zie nu dat dat 'we zijn vriendinnen' meer 1/4e dan 1/3e is, was duidelijk niet in orde toen ik dat tikte gisteren (lowlands verkoudheid).

oh ja...die vorige was ik dus, niet admin

Ik moet zeggen dat ik 2 leuke schoonzussen heb. Ze zijn totaal verschillend en ik onderneem er op zich niet veel mee, maar het is gewoon goed.
Vraag me eerder af of ik wel een leuke schoonzus ben :)

stootzus lol!

Mijn schoonzuster is de opperheks, ze is gestoord, want ze kickt op ziektes, zwelgt erin en geniet van de aandacht. Op zich wel mee te leven,maar sinds mijn dochtertje kanker kreeg, is het echt over met de "liefde": ze informeert niet, ze belt niet, stuurt geen kaartjes, gunt mijn dochter geen "leuke uitjes"en vooral misgunt ze haar de aandacht die het kind krijgt. Op straat praat ze honderduit over haar zieke nichtje en hoe vreselijk dat wel niet is, voor haar, "want zij heeft al zo`n ellendig leven".... Om te kotsen dus en waar ik altijd nog mn best deed om me niet te laten kennen en wèl bij haar informeerde, kaartjes stuurde en langsging, vanaf dat moment ben ik daar definitief mee gestopt......

Al voordat ik qua leeftijd en interesses de Viva doelgroep ontgroeide, verloor ik mijn belangstelling voor het tijdschrift dat lang "omdat het fijn is om jezelf te zijn" op de cover voerde. Niet omdat ik me niet langer kon vinden in die slogan, want een enkele identiteitscrisis ten spijt heb ik het altijd fijn gevonden om mijzelf te zijn.
Mijn vader prentte me in dat ik de wereld kon veroveren als ik dat wilde, mijn moeder leerde me mijn zegeningen te tellen. Mijn eigen arrogantie zorgde ervoor dat ik me nooit zielig of sneu voelde. Wel leidde dat soms tot pijnlijke confrontaties met mijn tekortkomingen. Die overleefde ik met mijn instelling die vriendinnen afhankelijk van hun eigen mentaliteit lichthartig dan wel hedonistisch noemden. Mijn kind, mijn man en mijn moeder houden van mij en Jezus houdt van ons allen- wie doet me wat?
De enige mensen die er tot dusver in geslaagd zijn mijn leven kortstondig negatief te beinvloeden, zijn de leden van mijn voormalige schoonfamilie. De wetenschap dat ik hen "ex" kan noemen, is de enige reden waarom ik een tweede echtverbintenis met mijn nu beste vriend niet hoog op mijn verlanglijst heb staan. Sinds mijn intrede in die vermaledijde familie vroeg ik me af waarom die fatsoensrakkers mij toch zo haatten. Want ik ben een hele aardige vrouw die als richtlijn heeft dat haar plezier niet ten koste mag gaan van een ander. De bitch in mij wordt gewekt als ik geconfronteerd wordt met een gebrek aan respect, oneerlijkheid en pogingen mij te duperen.
Een paar weken geleden kocht ik toch weer eens een Viva, want op de voorkant vroeg de redactie zich in chocoladeletters af wat voor schoonzussen er zoal zijn. "De aangetrouwde heks" luidde het en ik kreeg ter plekke een giechelbui. Te aanlokkelijk, die cover, dus hij ging in het boodschappenmandje. Nou, het was reuze interessant allemaal. Er zijn verschillende categorieën waaronder de gestoordeling en de stoker. Hee, dat waren dus twee prima etiketjes voor mijn door jaloezie geteisterde ex-schoonzus P.
De vrouw in kwestie had al sinds haar geboorte een hekel aan mijn R. Zij kwam vijf jaar na hem en heeft altijd geloofd dat zij op de tweede plaats kwam en dat zijn bestaan haar leven nadelig beinvloedde. Aan voetbal had zij een hekel omdat in haar beleving erg veel tijd op de velden werd doorgebracht. Haar moeder, die haar adoreert, ging gewoon mee naar de gym of wat ze dan ook deed. Dat werd niet op prijs gesteld, want zoals veel sneue vrouwen is P.'s leven erop gericht haar vader te behagen. Deze hedendaagse Elektra keek dan ook neer op de vrouw die alle onderdelen van haar innig geliefde dochter prees als was zij het achtste wereldwonder.
Welke schoonzus zou ik zijn? Zeker niet de Stootzus, want ik ben niet mooi. Ook de Stapzus niet- tenzij naar de opera gaan mij bestempelt als ultiem feestbeest. De Sloofzus dan? Haha, ik ben de enige Indo die niet kan koken! Voor Stoorzus ben ik niet in de wieg gelegd en ik heb een al een vriendinnenkring met allemaal geweldige meiden. Mmmmm, dan hadden we nog de Stookzus. Laten we maar stellen dat zij dat was. Want ze bleef rondblaten dat de aan de ziekte van Pfeiffer lijdende man van mij gewoon lui was. Mama, die haar kind devoot vanaf de zijlijn gadesloeg, knikte instemmend. Wat een rotjong! Nou, die moeheid zou wel overgaan voordat hij een meisje werd. Dan restte nog één categorie: de Streefzus.
Schoorvoetend beken ik dat ik in dat hokje pas. Ruimschoots. Sterker nog, ik ben nog erger dan de beschreven betweterige nepzus, want ik heb een behoorlijke algemene kennis. Op de keper beschouwd was ik gewoon de eenogige koningin in een gezelschap van blinden, maar vergeleken met haar was ik de keizerin van 2 voor 12 en Weekend Miljonairs. Furieus was ze als ik thuisversies van genoemde televisiespelletjes glorieus won. Als ik gezellig zat te kletsen met haar familie, hield ze haar mond en trachtte mij met haar blik naar de eeuwige jachtvelden te kijken. Als mijn man het woord had tijdens speciale familieaangelegenheden, maakte ze zich onzichtbaar. Letterlijk, want meestal was ze terug te vinden op het toilet dat zij met roodomrande ogen weer verliet en eens volgde zij hem naar de voorraadschuur waar zij wartaal begon uit te slaan. Tegen mij zei ze niks meer nadat ik haar ooit gecorrigeerd had toen ze dacht dat Manolo een personage uit een ouderwetsche westernserie was. En dat ik het verschil wist tussen C-3PO en R2D2, de lievelingsgerechten van Elvis kende en kon citeren uit "Who's Afraid of Virginia Woolf?".
Mijn bekentenis dat ik niet kon uitleggen wat E=MC2 nou daadwerkelijk inhoudt, dat ik nog steeds niet weet hoe de Backstreet Boys eruitzien en dat ik niet foutloos blind kan typen, werd genegeerd. Iets menselijker werd ik er blijkbaar niet van. Ook niet van de pijnlijke echtscheiding die onvermijdelijk was. Op de dag dat onze breuk een feit was, werd hij met veel vertoon uitgenodigd voor haar verjaardag. Hij moest bijna vragen wanneer hij verwacht werd en waar. Want in de voorgaande jaren was hij er niet welkom geweest.
Een tijdlang heb ik niet begrepen waarom ik zo impopulair was. Vrij lang voor iemand die zichzelf niet dom vindt, vrees ik. Mede dankzij het Viva artikel weet ik het. Mijn dank is groot. Misschien koop ik nog weleens een exemplaar. Maar het is nog steeds geen vervanging voor mijn lijfblad, Donald Duck. Want dat is in ieder geval , hoe passend voor iemand als ik, "een vrolijk weekblad".