Ooit missen
Ik toets het nummer in van mijn ouders. Lang nadat mijn oma was overleden draaide mijn moeder per ongeluk het nummer van háár ouders nog weleens. Om te vragen hoe het nou ook al weer precies ging met het bakken van die appeltaart. Pas een paar seconden later bedacht ze zich dat ze haar moeder dat niet meer kon vragen.
Ik probeer mijn stem zo normaal mogelijk te laten klinken als mijn moeder opneemt. Al zit er een enorme brok in mijn keel, slaag ik erin haar vrij luchtig te begroeten. Mijn moeder is verrast mij te horen. We hebben namelijk eerder die avond al gebeld. Ik doe net alsof het heel normaal is als ik haar vertel dat ik een film heb gekeken waarin een geliefde dood ging, en dat ik daardoor ineens moest nadenken. Ik vertel haar niet dat ik net keihard gejankt heb, omdat ik me helemaal kon voorstellen dat zij (mijn ouders) er niet meer waren en ik niet zou weten hoe ik dan toch verder zou kunnen en moeten leven.
“Hoe heb jij dat gedaan, toen jouw moeder overleed?” vraag ik haar. Ondanks de verrassing dat ik zo laat nog (een tweede keer) bel en het wellicht wat onverwachte onderwerp, lijkt mijn moeder de vraag heel normaal te vinden. En ze vertelt.
Dat ze het ook niet wist. Maar dat ze door moest gaan. Omdat ik en mijn zus er waren en wij ook liefde en aandacht nodig hadden. Dat we gewoon onze schoen mochten zetten voor Sinterklaas (rond die tijd overleed mijn oma) en dat ze de Sinterklaasliedjes met ons mee zong. Maar wel met tranen in haar ogen. En ik die toen tegen haar zei: “Ik vind jou raar, want je huilt terwijl we Sinterklaasliedjes aan het zingen zijn”. (Ik was vier jaar)
Dat ze het moeilijk vond dat anderen zo snel klaar waren met het luisteren naar haar verdriet en dat anderen vervolgens over hun moeder gingen zitten klagen. En dat zij dan alleen maar kon denken: die lééft tenminste nog! Dat ze nu, na al die jaren, haar nog steeds wel kan missen.
“Ja” zeg ik. “Ja” zegt zij. Het is even stil. “Kun je nu weer slapen?” grapt ze tegen me. Ik glimlach. Geen goede afsluiting is hier mogelijk. Feit is dat ik het allermeeste van mijn ouders houd, en feit is dat het ontzettend pijn zal doen als ze er niet meer zijn. En dat die pijn wellicht veranderd, maar nooit weg zal gaan. Geen sprookjes hier, geen ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’, geen ‘het komt wel goed’. Eng vind ik het om zo ontzettend van ze te houden omdat ik zo bang ben om ze ooit (en hopelijk duurt het nog heel lang) zo ontzettend te gaan missen.
Foto
25 reacties
Wow, wat prachtig zeg.
En wat zou ik ook graag op die manier van mijn ouders houden.
Gelukkig zie ik aan mijn dochter dat ze wél op die manier van ons houdt en dat maakt me een heel rijk mens.
Heel mooi stukje!
Eén en al herkenning, mooi beschreven.
Hoi Marjolein,
Mooi stukje!
ooit dacht ik precies hetzelfde als jij.
Ik heb een hele goede band met mijn ouders, en toen ik jonger was dacht ik 'hoe kan ik ze ooit missen'. Maar dat kun je dus wel.
Mijn vader is pas overleden (ik ben 32 en heb twee kleine kinderen) en geloof me: het is vreselijk, maar dat kun je best aan. Je gaat gewoon door, met je eigen gezin, wel eens verdrietig maar toch ook heel gewoon en heel gelukkig.
Omdat het de natuurlijke gang van zaken is, denk ik. Ik ben nu de 'ouders...' en dat je er vrede mee hebt dat de volgende generatie er niet meer is, dat besef groeit wanneer jij ouder wordt, ofzo. Moeilijk uit te leggen.
in principe, als het goed is, gaan de ouders vóór de kinderen en het zou wat zijn als iedereen daar altijd heel verdrietig over bleef.
Ik kijk eigenlijk vooral blij terug op wat geweest is. Met gemis weliswaar, maar dat is onvermijdelijk.
Wat ik eigenlijk wil zeggen: wees er maar niet te bang voor. Niet voor het houden van, dat is nu en later zo'n kostbare schat om te hebben, en niet voor het afscheid ooit, want dat zul je best aankunnen.
Heel mooi beschreven! Zo herkenbaar.
Zit met tranen in mijn ogen. Heel mooi.
lief.
Kan me voorstellen wat je nu voelt, ik had dat ook altijd met mijn moeder...wat als zij er niet meer is..??
Inmiddels weet ik wat het is als je moeder er niet meer is..vorig jaar is ze overleden na een poos ziek te zijn geweest. En ik mis haar meer dan erg. En toch, gaat het leven door en geniet ik ook gelukkig van alle leuke en mooie dingen die er toch ook zijn in het leven.
Ik ben een deel van haar, en zal dus nooit helemaal zonder haar zijn. Maar de 'simpele dingen' als even een kopje thee leuten samen, even bellen wat zij ergens van vindt...ja, dat blijf ik heel moeilijk vinden.
Geniet maar van je ouders en laat ze weten hoeveel je van ze houdt. Je kunt het niet vaak genoeg zeggen!
Tranen hier....Heel mooi stukje....
Heel mooi geschreven!
Prachtig stukje Marjolein.
Heel mooi geschreven.. ik wou dat ik zo van mijn ouders kon houden.
Mooi Marjolein.
Ik ben onwijs dankbaar dat ik mijn pa (90) en ma (80) nog allebei heb. Ik ben realistisch genoeg om te beseffen dat hun dood dichterbij is dan ik denk, ook al zijn ze (afgezien van ouderdomskwaaltjes) nog best gezond.
Jaren terug heb ik hier heel erg mee geworsteld, nu aanvaard ik het dat het nu eenmaal zo is. Ik heb oude ouders, ik mag me in m'n handen knijpen dat ze er nog zijn. En ze gaan een keer dood.
Daar ga ik dan heel verdrietig van zijn dat weet ik zeker. Maar dat is dan, nu is nu en nu zijn ze er nog.
*gaat een rolstoel regelen voor haar ouwe vadertje*
Ik herken dit gevoel zó goed
Ik kan me nauwelijks voorstellen wat ik zou doen als mijn ouders er niet meer zouden zijn
Zeker na het kijken van dergelijke films kan het mij idd ook erg aanvliegen......kan me voorstellen dat je je moeder nog een keer gebeld hebt, ook al schaamde je je misschien een beetje omdat je geen idee had wat je eigenlijk moest zeggen maar gewoon de behoefte voelde haar even te spreken.
tranen hier..... ik heb beide ouders niet meer. Het blijft een gemis.
Hé lieve Marjolein, wat een mooi stukje!
Bedankt voor alle lieve reacties. En bedankt ook voor het laten weten dat het doorgaat (alle mensen die helaas al een van hun ouders moeten missen). En dat zal ook. En toch lijkt het me iets raars dat het missen nooit echt overgaat. Zoals mijn moeder zei (van haar moeder) en zoals ik ook helaas om me heen heb gezien van mensen die hun vader of moeder al verloren hebben.
En dat lijkt me zo moeilijk..
Hoi Marjolein,
Ik kan soms ook erg in paniek raken bij het idee dat ik ooit mijn ouders moet gaan missen! Ik heb het overlijden van mijn opa en oma meegemaakt en gezien hoe verdrietig mijn moeder erna kon zijn... Ik hoop het nog niet mee te maken, mijn ouders zijn pas in de 50 en ik hoop dat ze nog wat 10 tallen jaren meegaan! Mijn schoonvader is wel al in de 60 en mijn vriend is ook erg bang voor zijn overlijden... Gelukkig zijn onze papa's en mama's er nog om op terug te vallen!
Heel herkenbaar.
Het is ook mijn allergrootste angst dat mijn ouders er op 'n gegeven moment niet meer zullen zijn. Mijn ouders zijn de enige mensen in mijn leven van wie ik hou en die er no matter what altijd voor me zijn (tot ze niet meer kunnen) Ik hoop dat ik nog lang van ze mag genieten en genieten dat doen we! We maken af en toe samen 'n mooie reis, gaan lekker uit eten. Herinneringen die je later wilt hebben, moet je tenslotte nu zelf maken. Als zij er niet meer zijn zullen ze 'n leegte achterlaten die niemand ooit meer op kan vullen.
Mooi stukje inderdaad. Heb nu de laatste weken (weer) in zo'n roes gezeten hoe het is wanneer mn ouders er niet meer zullen zijn.
Mijn moeder is onlangs in korte tijd 2x aan een botbreuk geholpen, maar omdat zij diabeet is, is het iedere keer weer spannend wanneer ze geopereerd wordt (helaas de laatste jaren een aantal keren voorgekomen) en dan vooral de dagen erna, want helaas is de zorg (inderdaad) niet meer optimaal. En dan hoor je achteraf dat ze 's avonds een hypo had (tegen coma aan). Ja, dan worden er af en toe filmpjes in je hoofd afgespeeld.
Hetzelfde toch ook met mn vader. Die zie ik ouder worden en ben dan bang dat hij er aan onder door gaat door alle spanningen. En eigenlijk zijn ze helemaal nog niet oud (71+72)!!!
Heb wel mn beide schoonouders al verloren (waren zelf nog niet eens oud) Maar dat is toch anders dan je eigen ouders.
Ja, ik roep weleens - dat hoort allemaal bij het ouder worden.
En dan ineens komt het sterke gevoel bij je op om voor je ouders te zorgen.....
hier ook tranen, mijn moeder is haar moeder ook verloren toen ik vier was en zij was zelf 28 (mijn moeder).
Ik ben zelf nu 34 maar mijn moeder (nu 58) vertelt dat ze nog wel eens droomt over haar moeder na 30 jaar. Ik kan me er ook niets bij voorstellen, bel mijn ouders ook bijna dagelijks om 'simpele' vragen, lijkt me heel erg als dat niet meer kan.
och ja, kon ik maar voor ze zorgen. Dat herken ik wel. Ookal zijn die van mij ook nog niet uit (eind vijftig en begin zestig) maar toch, ik krijg steeds meer van die zorg-voor-gevoelens.
Dan loopt mijn moeder naast me (en ik ben nu groter dan zij is) en dat wil ik haar zo graag vastpakken en beschermen. En ook aan mijn vader begin ik te zien dat ie ouder wordt (al is ie ook nog weer piepjong hoor, maar toch..je ziet het wel)..
En inderdaad, ik probeer te genieten van nu, nu herinneringen maken voor later..
uit = oud :-)
Ik zit hier met een brok in mijn keel, als ik er vroeger over nadacht dat ik mijn ouders ooit moest missen werd ik al misselijk van angst. Tot het onvermijdelijke gebeurde en ze binnen een jaar verloor ,je moet verder of je wilt of niet . Alleen al voor mijn kinderen.Gelukkig heb ik veel beeldmateriaal van ze en als het verdriet erg hoog zit trek ik me terug met de video"s om ze weer even te horen en zien.
Ik ben er erg door veranderd , en niet in mijn voordeel daarvoor zit de pijn te diep.
.....jida.... :-(
Idd herkenbaar.... :s Zo onvermijdelijk, en zo akelig definitief :(
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren