De konijnen
In de achtertuin zitten twee konijnen. In een hok, want het zijn huisdieren. Ze zijn vooral groot. Groot en dik, want ik geef ze te veel eten.
Ik moet elke keer lachen als ik het voer in hun bakje doe: bij het eerste schepje beginnen ze al zo fanatiek te eten dat ze niet eens opzij gaan voor het tweede schepje. En zoals sommige mensen kunnen genieten van het knisperen van herfstblaadjes onder hun schoenen, zo heb ik mijn geluksmomentje als ik het tweede schepje voer laat regenen over de kopjes van de konijnen. Een vrolijk hol geklater.
Vorig jaar adopteerden mijn vriend en ik deze konijnen. Ooit waren ze lief en klein, maar in recordtijd groeiden Aagje en Nijntje uit tot een formaat dat niet meer in een gemiddelde oven past. Nodeloos te zeggen dat deze niet zo aaibare wildebrassen de kinderen van mijn schoonzus de stuipen op het lijf joegen. Helemaal omdat ze niet van knuffelen houden. Ze houden eigenlijk nergens van. Ja, van eten.
Wij hebben dit uitschot onder de huisdieren dus opgenomen. Maar als ik eerlijk ben, hou ik helemaal niet van huisdieren. En in de categorie ‘huisdieren’ is het konijn misschien nog wel het meest nutteloze. Behalve uitwerpselen produceren ze niets. Ja, het witte konijn, bij ons zijn de namen Aagje en Nijntje in onbruik geraakt en heten ze gewoon weer ‘de konijnen’, is nogal dominant.
Ze laat graag haar superioriteit blijken door het zwarte konijn, ook een vrouwtje trouwens, te ‘berijden’. Ontzettend gênant natuurlijk, als er onverhoopt buurtkindertjes komen kijken. Veel te vroeg worden ze geconfronteerd met Discoverychannel Live. Met grote ogen kijken ze naar dit dierlijk tafereel, alvorens verschrikte ouders hun kind snel wegtrekken bij deze dierenporno. De konijnen blijven er onbewogen onder, maar ik schaam me dood.
Natuurlijk kunnen ze er niets aan doen. Als je je hele leven in een vrij klein hok zit met een ander konijn, niet in staat een keel op te zetten als iets je niet bevalt, wat zou jij doen? Ik zou ook gaan rellen. En gaan eten. Wat dat betreft zijn deze konijnen echte emotie-eters. Ik loop naar het hok met een wortel. Meteen staan ze paraat, de reuzinnen. Hun snuitjes springen op en neer achter het kippengaas. Klaar voor een nieuwe dag. Toch wel lief. Ik pak nog een wortel. Troostvoer.
11 reacties
waarom maak je hun hok dan niet groter?
Goed verhaal. Konijnen rule!
Blijf je? Leuk!!!!
Troostvoer ja ... ik hoop dat ze meer ruimte krijgen of af en toe wat door de tuin mogen rennen ....
Ik zit eigenlijk ook iedere keer als ik de aankondiging van deze blog zie me af te vragen of deze diertjes niet los mogen :(
Worden ze ook veel leuker van.
Zielig, konijnen horen niet in een hok, maar lekker vrij buiten.
Kun je geen ren aan bouwen zodat ze wat meer bewegingsruimte hebben? Of een tehuis voor ze zoeken op een kinderboerderij of zo (hmm, die komen al om in de spijtkonijnen volgens mij)
Een grote braadpan is ook een ruimte waar konijnen erg lekker van worden :)
Om ons geweten ietwat te zuiveren krijgen ze elk weekend 'airtime' in de tuin (op de foto zijn ze uit hun hok!). Schrale troost misschien? Tsja, konijnen horen niet in een hok... Huisdieren houden is misschien helemaal wel een beetje een rare tik van mensen. Helpt het als ik zeg dat ze wel veel liefde krijgen?
Mijn konijn heeft zich onlangs uitgegraven uit de ren in de tuin, een leven met nog meer paardensla tegemoet.
dat is waar HPL, ik ben erg pro 'konijn in de pan'.
Dit mag misschien een leuk blog lijken, maar ik vind het gewoon zielig. Ga zelf maar eens dag en nacht in een hok zitten, daar zou jij ook gek van worden.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren