week 37 | 08.09.09 | 16:28 | Blog |Debby |Gezondheid |Nieuws | Door DebbyJ

Afgesloten hoofdstuk

Een beetje op en neer bewegend kijk ik in de spiegel, valt het niet op?
Precies vijf weken na de operatie zit er nog steeds een wondje precies in de naad onder de borst. Dat wil maar niet helen door de beha die er ingedrukt wordt. Gek word ik ervan. Elke ochtend na een behaloze nacht lijkt het mooi ingedroogd, maar dan moet ik die vervelende beha weer aan, en jawel, binnen een uur voel ik dat het wondje alweer open geschuurd wordt. Of ik er nu vettige gaasjes, gewone gaasjes of een pleister op doe, maakt niet uit. Die beha schuurt alles weer open.

Beha-loos
Dus vandaag heb ik besloten om het herstel met een week in te korten en een paar dagen Beha-loos door het leven te gaan. Toch voor de zekerheid eerst maar even de poli van het ziekenhuis gebeld, en daar kreeg ik min of meer groen licht met wat kanttekeningen, maar het is het proberen waard. Waarschijnlijk is dan over een weekje alles mooi dicht en kan het echte genieten beginnen.

Dus daar sta ik dan, zónder beha, mét een shirt voor de spiegel op en neer te deinen. Geen mens die kan zien dat ik geen beha aan heb! Wat een verademing! Heerlijk gewoon!

Voor de operatie hoefde ik echt niet zonder beha te lopen, ten eerste kreeg ik binnen een paar minuten al hevige pijn aan mijn schouders, en ten tweede hingen mijn borsten ergens op navelhoogte, wat niet echt charmant oogde. Maar nu niet meer, alles is mooi stevig, tepels kijken vooruit in plaats van naar mijn voeten en het allerbelangrijkste.. Geen pijn meer in mijn schouders!

Daar heb ik het allemaal voor gedaan, ik merk nu al dat ik zelden nog hoofdpijn heb, ook de pijn in mijn schouders en nek is zo goed als verdwenen. Allemaal pluspunten.

Terugblik
Als ik terugblik op de afgelopen weken, durf ik achteraf zeker te zeggen dat ik het zo weer zou doen. Nú al, merk ik heel veel verschil en heb ik er al profijt van, ondanks dat ik wat complicaties heb gehad.

Ik zie mezelf nog staan, diep ongelukkig in een pashokje van amper 1×1 mtr, met wel 15 soorten beha’s aan een haakje. Stuk voor stuk te klein, of te weinig steun. De dame van de lingeriezaak, bleef maar komen, en elke beha werd weer een paar euro duurder. Mijn humeur werd bij elke beha die ze me aanreikte beroerder, om over mijn bankrekening nog maar niet te spreken.

En dan de gesprekken met mannen, oogcontact was er niet meer bij. De meeste blikken werden gewoon als een magneet naar een cm of 30 lager dan mijn ogen getrokken. Af en toe zakte ik dan door mijn knieën, en probeerde ik het oogcontact weer te hervatten, maar dat was vaak maar voor korte duur.

Eindelijk!
Dat is nu allemaal voorbij! Ik zie mezelf over een week of 2 als alles goed geheeld is al staan. Het pashokje zal nog steeds te klein zijn en er zullen nog steeds een stuk of 15 beha’s aan het haakje hangen, maar dit keer leuke behaatjes, cup C! Ook zal mijn humeur veel opgewekter zijn, en ook mijn bankrekening zal er vrolijker uitzien denk ik.

De gesprekken met mannen lopen nu al anders, geen gestaar meer naar mijn borsten, behalve van de mannen die weten dat ik geopereerd ben, die blijven juist maar staren, maar dat mag, om die reden mag het. Kan het ze moeilijk kwalijk nemen, sta zelf ook elk uur voor de spiegel te draaien!

Kortom, ik ben er nog niet helemaal, maar nu na vijf weken ben ik al dik en dik tevreden met het resultaat.
Voor mijn gevoel is het hoofdstuk ‘Cup G’ afgesloten, en ga ik een geweldige toekomst met een mooie cup C tegemoet!

Ik vond het erg leuk om dit met jullie te delen en wil jullie allen heel erg bedanken voor jullie medeleven en interesse. Dat doet me heel erg goed!

Heel erg bedankt!

© foto: privebezitdot