De nieuwe vrouw
Zondag vond de Grote Cabaret Show in de Kleine Komedie plaats. Oftewel de uitreiking van de twee belangrijkste cabaretprijzen van Nederland: de Neerlands Hoop voor de grootste cabaretbelofte en de Poelifinario voor het beste cabaretprogramma van afgelopen seizoen.
En ik was erbij. Omdat ik genomineerd was voor de Neerlands Hoop. Als grote belofte zat ik op de eerste rij tussen de anderen genomineerden te stralen. Zit je ineens als nieuwkomer tussen grootheden als Lebbis en Wim Helsen. Hele grappige mannen. Maar… er was dit jaar ook een vrouwelijke delegatie. Voor het eerst zaten er maar liefst vier genomineerde vrouwen op die eerste rij. Een record.
Terwijl de vrouw toch bekend staat als een humorloos wezen. Daar kan ze niks aan doen. Dat is haar natuur. Hoe ze ook haar best doet, echt lachen wordt het niet. Te mutserig, te hysterisch, te navelstaarderig, te overdreven, te vergezocht, te weinig grappen, te veel gekke bekken.
Nee, vrouwen en humor, het wil niet vlotten. Of heeft het te maken met een sociologisch gegeven? De man, het baasje, wil dat er om hém gelachen wordt en de vrouw, de dienende, wil vooral haar baasje behagen door om alles wat hij uitkraamt hartelijk te lachen.
Dan kan het niet anders of we hebben te maken met een nieuwe emancipatiegolf. Of misschien zelfs een stap in de evolutie. Waar het ineens toch mogelijk blijkt om dijenkletsend en schuddebuikend naar dolkomische vrouwen te kijken.
Ik ben blij tot deze nieuwe soort te horen. Ok, we hebben last van haar óp en boven onze tanden, een bierbuikje en worden niet meer ongesteld, maar er wordt om ons gelachen!
Dat is natuurlijk wel even wennen. Ook voor de jury die de prijzen mocht toekennen. Alles leuk en aardig, maar toch even aftasten dat nieuwe type vrouw. En dan word je dus keihard geconfronteerd met een glazen plafond. Want uiteindelijk wint Alex Klaasen de prijs. Een man.
Nou ja, niet helemaal natuurlijk. Laten we het erop houden dat er sprake is van een overgangssituatie. En dat wie weet volgend jaar de cabaretwereld toe is aan een vrouw. Een vrouw? Hè jekkie. Het blijft wennen.
5 reacties
Hmmm...ik vind vrouwen vaak gewoon niet grappig. Vaak zelfs een beetje genant....de enige die ik erg leuk vind is Katinka Polderman....
De keuze voor Wim Helsen verbaasde mij ook. Ik heb de show gezien in Utrecht en was niet bijster onder de indruk, vond die ervoor beter.
Ik zie de genialiteit wel hoor en Wim is geniaal...maar de beste show van het jaar? Ik heb om andere harder gelachen of gehuild...
Ik vind het altijd lastig om te generaliseren: er zijn supergrappig vrouwen en compleet humorloze mannen en andersom natuurlijk. :-)
Geloof dat er een paar jaar geleden wel een onderzoek is gedaan naar "humorbeleving" bij mannen en vrouwen en ik geloof ook op basis van intelligentie. Daar kwam oa uit dat mannen wel en vrouwen niet van moppen houden (zowel vertellen als er naar luistern), in het algemeen dan. Dus dan kun je als moppentappende kerel wel vinden dat je heel grappig bent, maar dat ligt er dus aan hoe je er naar kijkt. ;-)
Dat proefschrift heet "Goede humor, slechte smaak. Nederlanders over moppen" en is van Giselinde Kuipers trouwens.
Weet je wat ik écht grappig vind van vrouwen? Dat, als ze iets niet halen, er dan meteen verwezen wordt naar dat beruchte glazen plafond. "Want tja, ik ben écht beter hoor, maar het mag niet"! Nu, als je je dan toch wil meten met een man, wees dan zelf ook een vent en accepteer de mogelijkheid dat je heel misschien toch NIET beter bent. Als je écht beter bent dan zal je merken dat het glazen plafond helemaal niet bestaat, namelijk.
@geve, wat jammer dat je de kwinkslag niet oppikt. Waarmee je een prachtig bewijs vormt voor mijn stelling: vrouwen en humor, het wil niet boteren!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren