week 39 | 25.09.09 | 14:13 | 10jaarvivanl |Beauty |Nynke |Studie | Door NynkeDeJ

Meisjes van veertien

Veertien was ik, tien jaar geleden. En de afgelopen week heb ik lopen mijmeren over hoe ik toen was. En wat bleek: achteraf bekeken was het best een ok jaar.

Toen ik veertien werd zat ik in de tweede klas van het gymnasium. Een verschrikkelijke klas met vijf schuchtere jongens en zevenentwintig meiden waarvan een groot deel een veel te bijdehante bek had. Zo ook ik.

Altijd een weerwooord, overal tegenin gaan. Vooral op school. Ik vond dat gymnasium ook maar niks. De Griekse mythen vond ik leuk, maar al die werkwoordsvervoegingen interesserden me geen reet. Wellicht ook omdat ik in dat jaar muziekles had, in twee orkesten speelde, fanatiek kaatste, in een popkoor zong, met de kerstmusical meedeed en op stijldansen zat. Ik had het te druk om me met die stomme Latijnse uitgangen bezig te houden.

Ik zag er trouwens ook niet uit, in die tijd.Toen ik Nathalie Imbruglia in de clip ‘Torn’ zag, dacht ik: dat haar wil ik ook. Alleen was ik geen petieterig donkerharig zangeresje met fantastische jukbeenderen; ik was een lange, slungelige Friezin met weerbarstige kruinen in het haar en een onhippe bril die het liefst de grungebloezen van haar broers droeg. Geen succes dus.

In de derde klas ging ik terug naar het atheneum. En alles werd beter. Ik werd lid van de feestcommissie van school, organiseerde voor het eerst het kerstbal, speelde weer mee in de kerstmusical, liet me contactlenzen aanmeten en mijn haar groeien. kerstbal.jpgIk was nog steeds geen babe, en was ook nog altijd niet gekust, maar er zat verbetering in. En: dat jaar begon ik met schrijven.

In een schriftje schreven vriendin Grietje en ik zelfverzonnen verhalen over het wel en wee op school. Compleet uit onze duim gezogen verslagen van lerarensportdagen, lerarenawardshows, ons eigen radiostation ‘Radio Ypecolsgea‘ (“Beter in de Ether”) en keurig ingekleurde taartdiagrammen over wie nou de knapste jongen van de school was.

Het was een succes. Niet alleen onze klasgenoten lazen de verhalen graag, sommige docenten vroegen steevast elke les of ze het schrift mochten lezen. Toen heb ik ervaren hoe leuk en verslavend schrijven is. En die verslaving heb ik gelukkig nooit overwonnen.

Al met al toch een best ok jaar. Al ben ik blij dat ik geen 14 meer ben. En die bril niet meer heb.dot