week 41 | 06.10.09 | 17:55 | Nieuws | Nynke | Relatie | Thuis | tv | Door NynkeDeJ

Alle BZV- fans verzamelen!

De logeerweek van Boer Zoekt Vrouw is begonnen! En ruim drie miljoen mensen kijken elke week, dus het lijkt me compleet logisch dat we de boel hier even bespreken. Vooral Wietse. Wietsewietsewietse.

De afgelopen weken waren natuurlijk ontzettend ongemakkelijk. Zo zou ik me ook voelen als ik met allemaal mannen zou moeten blind- daten met allemaal camera’s op me gericht en wetende dat miljoenen mensen dit liefdesgestuntel op tv gaan zien. En zo’n groepsdate is natuurlijk ook een wálgelijk iets. Zo quasi- ontspannen sushi in elkaar staan rollen of een rondje stuntelig inline- skaten; dat kan nooit relaxte gesprekken opleveren.

Maar afgelopen zondag was al een stuk beter. Boeren zijn in hun natuurlijk habitat gewoon meer op hun gemak. Nu we bij de logeerweek zijn aangekomen zie je ze… tsja…. ontkrampen. Stoer schoppen ze het paard van de ene stal naar de andere of rukken ze gerbera’s uit de grond. Handelingen die zeggen: dit ben ik. Dit is mijn paard. Of mijn gerbera. En het kan allemaal van jou worden binnenkort. Vrouwtje van me.

En die vrouwen, jaaaaaa, die krijgen eindelijk waar ze al op gehoopt hadden. Die wísten dat dit erin zat. Dat onder die maskerade van zenuwen en krampachtigheid een hele stoere boer zit die nonchalant aan de uiers van zijn koe trekt. Die vrouwen zetten hun wimpers in de lokstand en beginnen zinnen uit te kramen als “ik zou eventueel misschien wel verliefd op hem kunnen worden.” Wat BZV’s is voor: “Ik wil hem wel, maar dat moet ie eerst die andere snollen van het erf afjagen.”

Behalve bij Wietse.

Wietse leek het meest zenuwachtig van alle boeren. Wat zou betekenen dat het alleen maar beter met hem zou moeten gaan gedurende de serie. Maar nee. Wietse zijn wenkbrauwen schieten nog altijd van kruin naar ogen en weer terug wanneer iemand hem überhaupt iets vraagt (serieus, let op die wenkbrauwen, volgens mij leiden die gewoon een heel eigen leven, los van de rest van Wietse’s gezicht.) En dan antwoordt hij nog steeds: “Sja, nou, eh, nou, dat weet ik niet. Daar heb ik eigenlijk nog niet over nagedacht.” En dan lacht hij zijn schaapachtige lach.

Hij is nog erger dan Jochem uit 2006. En je moet van goede huize komen om dát autistische gebloos te evenaren.

En je ziet die vrouwen van em denken: okee, even doorbijten. Dit kan niet zo blijven. Hij moet uiteindelijk toch eens uit zijn schulp kruipen? Hij moet me toch uiteindelijk eens een vráág stellen? Hij wil toch ook wel iets over mij weten?

Sorry dames, het zit er niet in. Dit is het. Als je em zo ziet stuntelen zou je toch willen dat Yvon em uit zijn lijden verlost. Dan ze midden in een opname heel hard cut roept en Wietse bedankt voor zijn medewerking, maar dat zo never nooit niet gaat werken.

Ik krijg last van plaatsvervangende schaamte, elke zondagavond. Ik schreeuw naar de tv “ZEG DAN IETS!!!” Maar het helpt niet. Lieve Wietse, ik hoop zó dat je eigenlijk een hele vlotte knaap bent. Maar ik geloof er niet meer in.

CC Foto: Andrew Stawarz dot