week 41 | 06.10.09 | 15:38 | Film |Robin | Door Robin

Wat de OBA niet met me doet

Als je de lopende band van de fietsenkelder van de OBA affietst, en je komt in de fietsenkelder zelf, hoor je altijd muziek uit de film Amélie.

Dit klinkt erg dramatisch en dat is het ook. Want come on, het is maar een fietsenkelder van een bibliotheek. Het is niet zo dat ik daar een blinde man verwacht die zit te bedelen. Of een fotohokje waar een meisjes-Zorro foto’s van zichzelf laat maken. En het is ook niet zo dat ik altijd op zoek ben naar keitjes om over het water te schieten.

Toch vind ik het wel lekker, die muziek van Yann Tiersen, als ik met wapperende haren van de lopende band fiets. Ik ga meestal naar de bieb om te schrijven. Deze muziek herinnert me aan het feit dat er kunst gemaakt gaat worden! Ik steek mijn vuist in de lucht en roep vol van mezelf dat er ‘literatuur geschreven gaat worden!’

Dat doet dus de muziek van Amélie met me. Drama it is.

En dan kom je dus heel erg vol van jezelf de bieb binnen en ga je op zoek naar een plekje. Dan vind je een plekje aan een tafel waar mensen zitten te studeren of foto’s zitten in te plakken. Je kijkt elkaar even aan.
En dat vind je allemaal even romantisch. Je zit nog heel erg in de Yann Tiersen-sprookjesroes.

Maar dan valt je oog op een computerscherm, waar een aandoenlijk meisje een nog aandoenlijker mailtje aan het schrijven is. Of waar een man uren op Hyves-pagina’s van jonge meisjes aan het kijken is en er tegen honderdentien aan zit te krabbelen. Beneden hoor je iemand, die het nog niet zo goed kan, piano spelen. De penetrante geur van La Place saucijzenbroodjes dringt je neus binnen. Dit allemaal doet niets af aan mijn Améliegevoel.

Als ik dan ‘s avonds bij de Albert Heijn tegen een witlof lieve woorden fluister en ik vreemd word aangekeken, zakt dat gevoel eigenlijk pas weer weg. Totdat ik de deurklink van mijn huisgenoot verwissel.

cc foto: Pekdot