week 42 | 15.10.09 | 14:03 | Blog |gastbloggers |Gezondheid |WendyR | Door WendyR

‘Gewoon weer leven’, op mijn manier

In de door mij zo gehate ‘altijd te krappe’ pashokjes inclusief te felle lampen en te grote spiegel had ik ze al wel eens zien hangen: de foldertjes over zelfonderzoek. Hoe je je borsten moet leren kennen en controleren. Als 16-jarige vond ik dat wel interessant, gewoon omdat dat erbij hoorde, dacht ik toen. Een beetje gênant vond ik het stiekem wel…

Ik vergat het foldertje en dacht nooit meer aan het zelfonderzoek. Totdat ik vorig jaar een aflevering keek van ‘de co-assistent’, waarin een personage uitgelegd kreeg hoe ze haar borsten moest controleren. Ik weet niet waarom, maar ik besloot ‘mee te doen’… en opeens voelde ik iets.

Vaag, maar ik voelde iets. Ik heb de gêne achter me gelaten en wat vriendinnen gevraagd om ook eens aan mijn borsten te voelen. Niet iedereen voelde wat, maar wat zou je dan ook moeten voelen? Ik wilde geen hypochonder zijn en besloot om te kijken of het anders aan zou voelen tijdens mijn menstruatie, maar het veranderde niet. ‘Wat nou als ze hem eraf halen, wat als het niet goed zit? Ach, dat doen ze niet’.

Zes chemo’s, een operatie en vijfentwintig bestralingen verder weet ik beter. Dat doen ze wel…

Nu alle goede zorg en inzet van de artsen en het verplegend personeel wegvalt, breekt er een nieuwe periode aan. Voor buitenstaanders is het feit dat je ziek bent geweest vaak niet meer dan een gegeven. Je haar groeit immers weer en ook je wenkbrauwen en wimpers zijn er weer. ‘Het is maar een borst’, maar het is wel MIJN borst.

De komende tijd zal ik schrijven over hoe ik probeer om de draad weer op te pakken. ‘Gewoon weer leven’, op mijn manier. Met de komende twee weken op ‘t program: de queeste naar een goede prothese!dot