Dertig+ en vogelvrij
Ben jij zo rond de dertig en voel je de settle-drang en het rammelende eierstok-syndroom opkomen? Voor veel vrouwen begint rond de dertig tenslotte het ‘echte’ werk wat trouwen, samenwonen, werken en baren betreft. Maar niet voor iedereen.
In de Viva van deze week staan interviews met drie vrouwen waar dat helemaal niet voor geldt. Ze zijn alle drie 30+, maar van een ‘huisje-boompje-beestje’-leven zijn ze nog ver verwijderd. Het zijn vrouwen die al claustrofobisch worden als ze alleen maar aan settelen dénken.
Frederieke van 31 bijvoorbeeld. Zij woont in een studentenhuis dat ze deelt met twee studentes. Ze voelt zich er prima. Ze heeft een halfjaarcontract als kok in een hotel, haar opties houdt ze dan ook zo veel mogelijk open. Werken in het buitenland lijkt haar wel wat.
Dat doen die andere ‘vrijbuiters’ Eva Willemijn (30) en (een andere) Frederieke (36). De eerste werkt in een kasteel in Zwitserland. Ze had een tijdje een vaste baan in Nederland – eentje waarvan iedereen riep ‘Wat een geweldige baan!’-, maar zelf had ze het gevoel dat ze niet groeide en ze vertrok naar het buitenland.
Frederieke pakte een tijdje geleden haar biezen om in Egypte te gaan werken als duikgids. Alleen haar teckel Zep ging mee. Ze is er ‘zeer tevreden’ en vindt het fijn dat ze zo vrij is. De dames krijgen vaak de vraag of ze niet willen settelen en wat ze in de toekomst willen doen. Maar het drietal ziet wel wat er op hun pad komt. Zij hebben andere prioriteiten dan trouwen of kinderen krijgen.
Wat vind jij van zo’n leven ‘zonder verplichtingen’: de ultieme manier om gelukkig te worden of vluchtgedrag?
10 reacties
Wat voor de een 'een leven zonder verplichtingen is' komt op iemand anders over als 'vluchtgedrag'. Terwijl de zonder-verplichtingen vrouw dat helemaal niet zo ervaart.
Ook ik heb andere prioriteiten dan trouwen en kinderen krijgen. En ik heb liever spijt van de dingen die ik heb gedaan, dan van de dingen die ik niét heb gedaan.
Maar ik besef me heel goed dat dat voor anderen trouwen en kinderen krijgen en zekerheid hebben, het ultieme leven is. Ieder zijn ding. Gelukkig maar. Anders zou het wel erg druk worden in dat pitoreske dorpje in Laos, het ultieme rif in Egypte of de kinder-arme dagjes in een pretpark..
Ik heb respect voor vrouwen die ervoor uit durven te komen dat ze wat anders willen met hun leven dan wat er van ze verwacht wordt.
En het ook gewoon doen.
De opmerking 'een leven zonder verplichtingen' slaat nergens op. Je hebt altijd verplichtingen. Of je nu wel of niet gesetteld bent en of je nu wel of geen kinderen hebt.
Ik ben 32 en heb geen kinderwens. Mijn nieuwe vriend ook niet. Ik heb er nooit naar verlangd en ik kan me niet voorstellen dat dat nog verandert.
Ik vind dat de maatschappij te veel gericht is op 'het grote ideaal' van trouwen en kinderen krijgen. We hebben er zelfs een minister voor.
De bemoeizucht van de overheid gaat me vaak veel te ver, zoals het statement dat vrouwen toch vooral vroeg kinderen moeten krijgen. Laat iedereen de ruimte om zijn/haar eigen keuzes te maken.
Jammer, dat als je niet voldoet aan het standaard beeld, je blijkbaar iets uit te leggen hebt. Ook in Viva.
Verplichtingen hebben we allemaal, maar het leven is wel 'n stuk minder gecompliceerd zonder kinderwens. Je kunt gewoon de tijd nemen te doen wat je wil doen zonder de deadline die mensen met kinderwens wel hebben.
Wanneer wordt het niet hebben van man en kinderen toch gewoon een keuze, net als iedere andere keuze? Altijd die nadruk erop, bah.
Ik ben gelukkig zonder en anderen zijn gelukkig met, big deal!
Je kunt een leven met minder verplichtingen hebben - inderdaad zonder relatie en kinderen - en dat zal vast makkelijker zijn, maar een leven zonder verplichtingen bestaat gewoon niet.
Wat een buitenstaander vind van andermans leven, zegt meer over hen dan over de persoon zelf. Dat denk ik zelf tenminste meestal als me wordt gevragd waarom ik nog niet denk aan een huis kopen, kinderen krijgen etc.
Overigens bestaat volgens mij 'de ultieme manier om gelukkig te worden' niet. Wél is het heel bevredigend als je je leven leidt op de manier die je zelf wil. Maar hoe dat dan is, ja, dat moet je zelf maar weten hoor.
Verder eens met wereldmeid: jammer dat je kennelijk in viva ook nog iets uit te leggen hebt.
moet ook meteen aan de "Mens durf te leven" tekst denken.
En dan nog wat (nu ik toch op dreef ben). Ik vind het helemaal niet raar om op je 30e nog huisgenoten te hebben. Dat is in het buitenland in veel grote steden heel normaal hoor, waar ik woon (las ik pas in de krant hier) is de gemiddelde leeftijd van iemand die huisgenoten (die geen familie of relatie zijn) heeft 28 jaar. En dat zijn ook mensen met serieuze banen hoor (tenminste, in mijn omgeving wel).
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren