week 43 | 25.10.09 | 13:30 | Robin | Thuis | Door Robin

Stelletje mutsen

Verjaardagen in Brabant gaan zo: een stuk taart, een grote kring, een grappige oom en een tante die eigenlijk niet echt tante is maar ze heeft borsten en ze komt achterom. Dus tja, dan is ze tante.

Verjaardagen in Amsterdam gaan zo: er zit een groep in de keuken (deze groep is hip) en er zit een groep op de bank te wachten wanneer de groep uit de keuken naar de huiskamer komt (dit zijn de mutsen).

Walter en ik waren op een verjaardag in de Jordaan. Zo’n eentje met een stuk of vier kinderen die herrie maken voor een hele schoolbus. En zo’n eentje waar ergens in dat piepkleine huisje vier katten verstopt zaten waardoor ik hysterisch begon te niezen en mijn tong over mijn jeukende gehemelte haalde.

Ook zo’n eentje waar Walter en ik een beetje hulpeloos op de bank zaten te wachten totdat de groep uit de keuken naar de huiskamer zou komen. We zaten met een tante die hardop de kleur van de borrelnootjes die ze uitkoos uitsprak. En met een gezellige Amsterdamse die ook duidelijk niet bij de groep in de keuken hoorde.

En wat doen ze daar dan allemaal in die keuken? Geen idee. De gastvrouw kwam aan ons laten zien wat voor kaarsjes ze had voor op de taart (waardoor wij dachten: aha, de taart komt zo) en verdween toen weer voor een uur in die keuken. Vanuit de keuken werd geroepen of er iemand nog drinken wilde en dat wilden we wel, maar er kwam geen drinken.

In de keuken werd gerookt en bier gedronken. Walter en ik roken niet en bier met taart klonk niet zo heel lekker.

De tante nam nog een beige borrelnootje en daarna nog een gele. Ik trommelde met mijn vingers op mijn knieën.

Op de fiets terug zei ik voorzichtig tegen Walter, de echte Amsterdammer: ‘Ik geloof dat ik verjaardagen in Brabant toch net iets leuker vind.’

En Walter, de man die later vast nog wel in een Brabants dorpje terecht komt zei: ‘Ik ook. Ik ook.’

cc foto: gojeffreydot