Cruciale eerste drie maanden
De eerste drie maanden van een zwangerschap zijn cruciaal. Vooral voor werkende vrouwen. Daarom zouden deze vrouwen juist deze eerste drie maanden al met verlof mogen.
Dit stelt professor Bonsel verbonden aan de afdeling Verloskunde en Vrouwenziekte van het Erasmus MC in Rotterdam. Werkende vrouwen zouden de eerste maanden niet meer dan 32 uur mogen werken. “Vaak zie je dat ze die eerste maanden zich juist het schompes werken en dat is zo slecht. Werken in die periode heeft een nog veel negatievere invloed dan roken tijdens de zwangerschap“, citeert het Algemeen Dagblad Bonsel.
De boodschap van Bonsel lijkt zich te herhalen. Want ruim drie jaar geleden meldde de professor al hetzelfde, al werd er destijds gerept over een werkweek van maximaal 24 uur. Er zouden zelfs wettelijke richtlijnen moeten komen om het ongeboren kind en de zwangere vrouw te beschermen tegen werkdruk. Proberen zwangere vrouwen zich misschien op de werkvloer de eerste drie maanden te bewijzen? Om juist aan te tonen dat ze gerust kunnen werken ondanks de zwangerschap?
Persoonlijk gedij ik op werkdruk. Vorig jaar viel ik met mijn dikke buik neus in de boter. De wereld stond aan de rand van de financiële afgrond. Terwijl op de redactieschermen de beurskoersen een vrije val maakten, de persberichten in rap tempo in onze inbox verschenen en de telefoon roodgloeiend stond, racete ik, samen met mijn dikke buik, van persconferentie naar persconferentie. Ik had die toko tot op de laatste heipaal afgebroken als mijn chef “Nou El, parkeer jij je zwangere kont maar even aan de koffietafel,” had gezegd.
Het duurt meestal drie maanden voordat zwangere vrouwen de zwangerschap aan hun omgeving toevertrouwen. Werkstress of -druk is slecht voor het ongeboren kind, aldus Bonsel. Maar geldt dat ook niet voor de overige maanden en waarom is juist werkdruk zo bijzonder belangrijk? Voor sommige is die werkdruk juist een manier om aan de chaos in huis te ontsnappen. Als je een weekend met zieke kinderen, een overwerkte man en het huishouden erop hebt zitten, is soms je werkplek de enige oase van rust, ondanks de drukte. En helemaal los daarvan, wat is er mis met werkdruk? Een gezonde werkdruk?
Een deel van die druk en stress heb je zelf in de hand en verschilt per zwangere vrouw. De één raakt al overwerkt bij een spannend weekoverleg terwijl de ander pas na een 50-urige werkweek lamme benen krijgt. Waar Bonsel die 32-urige (voorheen zelfs 24-urige) werkweek op baseert is voor mij in dan ook een mysterie.
19 reacties
Ik weet wel dat ik heel dankbaar ben niet te werken, maar te studeren nu ik zwanger ben. Heb een licht programma en kan dit aanpassen aan mijn gezondheid. Ben nu, na bijna 4 maanden, nog steeds ontzetten misselijk. Ik hou weinig binnen, heb geen energie en wil alleen maar slapen eigenlijk. Dit plan (op vrijwillige basis natuurlijk) lijkt mij in elk geval ideaal in geval van ernstige klachten tijdens de eerste paar maanden. Hoewel je je in zo'n geval natuurlijk ook ziek kunt melden.
Ook al verlof in de eerste 3 maanden van de zwangerschap, wat een nonsens. Heeft die professor Hersenloos wel eens gezien hoe vrouwen in andere werelddelen dit heden ten dage doen? Daarbij vergeleken hebben de dames in west-europa een luxe leventje. Zwangerschap is geen ziekte.
Je hebt helemaal gelijk! Wat een onzin allemaal. Straks mogen we al zwangere vrouw helemaal niets meer en beginnen we daardoor nog later aan kinderen. Hierdoor lijkt het immers of je leven stopt met een kind. Hoe ziet hij het trouwens voor zich bij een tweede zwangerschap? Ik vind het thuis met kind vaak vermoeiender dan op het werk met deadlines.
Inderdaad typisch dat hij het alleen over de eerste drie maanden heeft. Want de laatste drie zijn anders verdomd veel zwaarder. Dat stress een slechte factor is neem ik echter meteen aan. Slechter dan roken is weer een ander verhaal. Mss dat ze over 20 jaar dat ineens wel weten. Maar hallo zeg, de eerste 3 maanden 32 uur, dan weer 40 en dan zeker er eerder uit en langer met verlof. Dat klinkt niet echt goed voor de positie van de vrouw. Maar ja, wat is belangrijker kun je je dan afvragen? Een ongeboren kind is natuurlijk wel belangrijker dan je werk. Nou ja, het blijft dus een lastig verhaal en volgens mij moet je gewoon zoveel mogelijk stress zien te vermijden binnen je eigen mogelijkheid. Af en toe op de rem mag best en ook je omgeving mag er best rekening mee houden. Maar om nu meteen 32 uur te gaan werken is weer een ander uiterste.
Ga gewoon eens vroeg naar bed en neem een dagje vrij. Wat een betutteling om dat via de overheid te regelen. Weet ik zeker dat geen vrouw meer aan de top komt.
Net als carera ben ik giga blij dat ik momenteel studeer en niet elke ochtend hoef te werken. Ben echt bekaf....en zou niet weten waar ik de energie vandaan moet halen om 40 uur te werken! Jullie hebben/hadden misschien eenmakkelijke zwangerschap maar ik zou er helemaal voor zijn!
Maar dat jij blijkbaar geen makkelijke zwangerschap hebt is toch geen reden om alle zwangere vrouwen in Nederland maar collectief de eerste drie maanden vrij te geven?
Dan zit 90% voor niks en waarschijnlijk zelfs met tegenzin thuis.
Ik was bij mijn middelste ook gruwelijk moe in het begin, kwam naast mijn (fulltime) baan alleen maar toe aan slapen, slapen en nog meer slapen. Een paar maanden minder sociaal leven en rustig aan doen overleef je ook wel hoor.
En los van het feit dat het me idd. niet echt bevordelijk lijkt voor het carriereperspectief van vrouwen; we worden geacht straks tot 67 door te werken omdat het anders allemaal niet meer op te brengen is, waar zou dan het geld vandaan moeten komen om elke zwangere maar thuis te laten zitten?
Vrouwen moeten zelf leren hoe ze anders (gezonder) met zichzelf omgaan. Overigens niet alleen als ze zwanger zijn.
De eerste drie maanden? De eerste maand weet je het nog helemaal niet... Ik vond het toen ook zo spannend, ik was blij dat ik het nog geheim kon houden. Het risico dat het dan misgaat is ook best aanwezig, ik moet er niet aan denken dat ik toen thuis had gezeten. Werk bood me een prima afleiding. Nou was ik niet misselijk, dus dat scheelt en ik ging gewoon vroeg slapen. Ons kind heeft daar niet onder geleden.
Ik ben nu ruim vijf maanden zwanger en ik vind het nu zwaarder worden. Ook omdat ik van een aantal interessant project ben afgehaald omdat ik dat niet meer kan afmaken (valt in mijn verlof).
Mij lijkt drie maanden verlof, vijf maanden gewoon werken en vier maanden verlof ook niet bevorderlijk voor de positie van vrouwen!
Wat een bullshit. Ben je een week zwanger kan je baas een vervanger gaan regelen! Terwijl er nog zo veel mis kan gaan. En daar is dan ook gelijk je hele werkkring van op de hoogte. Fijn zeg.
En zeg maar dag tegen de positie van vrouwen op de werkvloer, hier zit een werkgever (terecht!) echt niet op te wachten.
Ik heb gewoon 40 uur gewerkt, ondanks mijn misselijkheid. En ik tennis ook nog eens. Tot vijfenhalve maand!
Echt een ontzettend kulvoorstel.
Vrouwen die het echt niet aankunen vanwege misselijkheid of vermioeidheid moeten zich gewoon ziekmelden. Geen thuisblijfdwang, dat werkt averechts.
Maar aan de andere kant mag er door werkgevers ook wel eens wat méér rekening gehouden worden met het feit. De trend is tegenwoordig natuurlijk wel zo dat je een mietje bent als je het niet volhoudt en dat is ook geen goede zaak. Zwanger zijn is geen ziekte maar er gebeurd wel verdomd veel in je lichaam wat echt een aanslag op je lichaam kan hebben. Werkgevers zouden zich dus vanuit zich elf wel eens wat soepeler kunnen opstellen. Gemeend vragen hoe het gaat, goed opletten of het goed gaat en een beetje medeleven tonen is er zeker niet altijd bij. Het moet dus van twee kanten komen. Stuur die werknemer gewoon eens wat eerder naar huis of zeg dat ze soms best een uurtje later kunnen komen als ze het op een andere manier inhalen. Wedden dat dit de loyaliteit en uiteindelijk de productiviteit ten goede komt. Werkgevers moeten eens leren op de lange termijn te denken ipv alleen aan hun eigen bonussen. Er is nou eenmaal meer in het leven dan werk en zwanger zijn is daar een hele belangrijke in.
Ik had het niet gewild, en ik was de eerste maanden echt ontzettend moe, maar juist wel werken helpt het door breken (als of je je beter gaat voelen van de hele dag op de bank hangen)
De opermking vrouwen in andere werelddelen vind ik echt kul! Daar sterven moeders en kinderen op het kraambed, als ze al een bed tot hun beschikking hebben. Verder worden er met minimaal voedsel kindjes groot en misschien zelfs een soort van gelukkig. Gaan wij dan ook allemaal op rantsoen, dat doen ze in andere delen van de wereld ook namelijk.
(al ben ik het dus wel eens dat zwanger zijn geen ziekte is, neemt niet weg dat je wel ziek kunt zijn er van)
Dat minder werken is allang wettelijk geregeld hoor, alleen weten heel veel mensen dat niet. Je mag maximaal een kwart van je werkdag 'rusten' tijdens je zwangerschap. Werkgevers zijn daar niet blij mee natuurlijk (en vertellen dat ook niet), maar volgens de wet mág het.
De laatste drie maanden zijn veel zwaarder dan alle voorgaande maanden! Ik snap dit echt niet.
Ik vond de eerste vier maanden een uitputtingsslag en heb alleen maar dood- en doodziek in bed dan wel ziekenhuis gelegen. Niks minder werken, gewoon ziektewet. Was niet fijn en ook niet leuk, maar ik vond het wel een prettig idee dat het UWV in ieder geval naar mijn werkgever mijn ziekteverlof compenseerde.
Ik vind het onzin. Je bent niet ziek, en werken is over het algemeen niet zo belastend dat je dat niet aankunt. Wat moet je dan dóen die drie maanden?
Gewoon aan het werk lijkt me, en eventueel zo nu en dan een dagje bijslapen. Ik nam daar een paar keer een vakantiedag voor op in de eerste maanden, omdat ik zo verdomde moe was. Verder heb ik mij sociale leven even geparkeerd en ging ik lekker om negen uur naar bed :-)
De laatste zes weken was ik wel blij om vrij te zijn. Ik kwam de trap bijna niet meer op en was ook helemaal baby-minded. Mijn werk intereseerde me nietr meer. Dat heb je die eerste paar maanden toch nog helemaal niet...
Ik werk full-time en ben nu 9 weken zwanger. Ik ben eigenlijk wel blij om te werken. Lekker regelmatig leven. Raar genoeg heb ik meer last van m'n kwaaltjes in het weekend omdat ik dan onregelmatiger leef (uitslapen, laat naar bed, laat eten enz)
Maar ik heb een kantoorbaan, ik denk dat een zwaardere baan (lichamelijk gezien) misschien wel moeilijker is vol te houden
volgensmij gaat t niet over te zwaar voor de zwangere of zo, maar om de invloed van stress op het ongeboren kind. Als een vrouw (werk) stress heeft komen er hormonen vrij die ook bij de baby komen. Het aangetoond dat babys van vrouwen met veel werkstress kleiner zijn bij de geboorte en dat t ook vaker huilbabys zijn. En ongeboren babys zijn de eerste 3 maanden gevoeliger voor dit soort factoren dan de laatste 3 (omdat ze nog zo piepklein zijn en alle organen nog aangelegd moeten worden).
Begrijp me niet verkeerd, ik vind niet werken de erste 3 maanden ook onzin, maar vergelijken met de laatste 3 die zwaarder zijn voor de aanstaande mama is onzin.
En tis niet verkeerd om je eens te realiseren welk effect jpuw stress op je baby kan hebben.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren