week 44 | 27.10.09 | 12:10 | Beauty |Mode |Nynke | Door NynkeDeJ

Een helse coiffure

Mijn haar heeft van nature een soort niksige kleur. Als ik het niet verf lijk ik op een opgedregd veenlijk.

Daarom verf ik het al een jaar of tien. En meestal ben ik blond. Dat begint dan een beetje middenblonderig, en aan het einde van de zomervakantie heb ik steevast een soort van helwitte dorre ragebol op mijn hoofd.

Vandaar dat ik in de herfst altijd moet gaan bedenken wat ik met die platina suikerspin ga doen. En dit jaar wist ik het ineens: het moest eens donkerder. Een beetje mijn eigen haarkleur, maar dan warmer.

Dus ik naar mijn kapper. Ik ga altijd naar een vaste kapsalon. Omdat ze er lekkere thee en koffie hebben, omdat ze leuke muziekjes draaien, omdat je er bijna altijd leuke gesprekken hebt met de kapsters en vooral: omdat ze supergoed knippen.

Dus ik een beetje aan de kapster uitleggen wat ik wilde. Enfin, zij verven, wij kletsen, ik boekje lezen en wachten, zij mijn haar uitspoelen.

En toen.

Toen keek ik in de spiegel, en zag ik dat ik op mijn hoofd een melange van hele zwarte en hele blonde plukken had. Ik dacht: als mijn haar geföhnd is ziet het er vast beter uit.

Het zag er niet beter uit.

Ik zag eruit als een verlept Emo- meisje. Ik zag eruit als een Linkin Park- fan. En als er iets is wat ik niet wil, dan is het wel: eruit zien als een meisje dat het leven maar een zware lijdensweg zonder lichtpuntjes vindt, en elke dag haar hoofd in de oven wil stoppen omdat zelfs de muziek van Tokyo Hotel haar niet meer op kan beuren.

De volgende ochtend werd ik wakker en dacht ik: wat was er ook al weer? Een seconde later kwam het besef weer binnen: mijn haar zat voor geen meter. Ik had drie opties: 1. de rest van mijn leven met een plastic zak op mijn hoofd lopen, waar ik dan een arti-farti kunstperformanceje van zou maken, 2. met de tondeuse van mijn huisgenoot mezelf een G.I. Janetje aanmeten of 3. de kapper bellen.

Ik dus meteen mijn kapper bellen (want djiez, zo’n plastic zak gaat echt ontzettend zweten op je hoofd!), en godzijdank kon ik er die middag nog terecht om de boel over te laten verven.

En nu is mijn haar donkerbruin, en weet ik het weer: ik ben diep in mijn hart een blondine. Geen ravissante brunette. Mijn haar moet Blondie- blond, want dat is wie ik ben. Ook al geeft het mij soms een platina suikerspin op het hoofd. Dus ik weet niet hoe lang ik zo zwart wil blijven.dot