week 44 | 28.10.09 | 09:03 | Angel 2 |Forum |Kinderen |Thuis | Door VivaAngels

De katerkamer

Drie mandjes, vijf kussens, twee dekens en een krabpaal met platform later heeft mijn kater eindelijk besloten waar hij wil liggen. Op een echt bed in zijn eigen kamer.

Het liefst had hij daar ook nog een eigen computer, zodat hij op de kattenvraagbaak van het vivaforum in kon loggen. Gelukkig kan ik dat doen. Want er is dan misschien geen kattenpijler op het forum, er is wel een vraagbaak en daar zitten meer dan voldoende kattenliefhebbers met verstand van zaken. Een beginnend kattenbezitter zoals ik kan daar terecht voor elk denkbaar kattenprobleem.

Zijn speelgoed ligt uiteraard niet alleen in zijn eigen kamer. Als ik op blote voeten door het huis loop, voel ik af en toe een pijnscheut door mijn voet trekken, gevolgd door een ‘krak’ als het een kattenspeeltje van hard plastic was. Dan kijk ik hem even vermanend aan en zeg ik op boze toon dat hij zijn spullen op moet bergen.

Als hij niet op zijn eigen kamer ligt te slapen, zit hij soms gezellig naast me op de bank. Maar dat duurt nooit lang. Liever wil hij naar buiten. Ik vergeef het hem, want de momenten dat hij wel naast me zit en me met dat lieve kopje schuin aankijkt, smelt ik en krijgt hij alles van me gedaan.

Ik denk wel eens dat hij alleen hier is om te eten en te slapen en dat ik er ben om het huishouden te doen en hem te verzorgen. Zodat het huis en vooral zijn kamer schoon is en hij lekker kan slapen. Zonder dat hij iets terug hoeft te doen, want natuulijk luistert hij niet naar mij als ik eens iets van hem wil en hij komt niet als ik hem roep en hij speelt de hele dag maar buiten en wil nooit ergens met mij naar toe en hij lijkt zich soms zelfs te schamen voor mij naar de andere buurtkatten toe en en en

Ik weet het, echt, het is alleen te moeilijk. Een kind missen is het ergste gevoel dat er is en wat ik ook doe, probeer of projecteer, het gaat maar niet over.

© Foto: Viva Angel 2