Restanten: 50% korting!

Maar je bent geen verouderd showroommodel, maar een uniek ervaren exemplaar :) En die zijn juist meer waard... Toch?

Al begrijp ik wel wat je bedoeld hoor. Maar ik denk wel dat je er meer zelf tegenop ziet, want als je eenmaal iemand tegenkomt "schuift hij je toch niet zomaar aan de kant".. (en als dat wel zo is; beter kwijt dan rijk..!)

Juistem, wat naomi zegt, dat wilde ik ook zeggen.
Er zijn mannen zat die een moord zouden doen voor een vrouw met "twee neppo's" en zonder kinderen, moet je maar denken.
Maar even serieus: uiteindelijk wordt iemand verliefd op jou, dat is het hele pakketje. Hij wordt niet verliefd op hoe je bent geweest of hoe hij je graag had gezien. En doet-ie dat wel? Dan heb jij een afdankertje te pakken en zul je op zoek moeten naar een gloednieuw merk exemplaar. Dat geldt voor alle relaties, toch?
(en goed bekeken, heb ik heel gemakkelijk praten, dus laat het vooral langs je heen glijden als ik het verkeerd heb verwoord... :-$

jouw lijf verteld een verhaal. Een man die de moeite waard is, is nieuwsgierig naar dit verhaal en omarmt het met beide arme lieve Wendy!

Precies! Ik heb zelf mijn vriend verloren, en ben nu een aantal jaren later erg gelukkig met een 'nieuwe'. Hij zal het ook nooit helemaal begrijpen, maar zijn vragen en opmerkingen erover zorgen er toch ook weer voor dat ik het vanuit een ander oogpunt bekijk. Ik denk dat als je de 'goeie' treft het jullie beiden alleen maar zal verrijken!

Herkenbare gevoelens. "Je bent toch een jurk met een vlekje erop," heeft mijn tante het ooit weinig subtiel verwoord. Dan kan iedereen wel zeggen dat het niet zo is, maar het is natuurlijk wel zo. Je bent een vrouw, van wie bepaalde typisch vrouwelijke functies gewoon niet werken. Dat tast toch je vrouw-zijn aan, daar kun je in mijn ogen niet omheen.

Bij mij was het om een andere reden maar de vraag of er ooit een kind zou komen (en zo ja, of zowel het kind als ik dat zouden overleven). Ik ben daar van begin af aan eerlijk over geweest tegen mijn vriend. Liever dat hij wegging nog voordat we geschiedenis hadden opgebouwd dan dat hij zich bekocht voelde op een moment waarop we ons al innig aan elkaar verbonden voelden. Maar waar ik zo bang voor was... bleef uit. Hij wilde míj. Of er nou een kind uit mij voort zou komen of niet, vond hij niet relevant. Hij wilde míj.

Intussen weten we hoe dat gaat bij mij, kinderen krijgen. Niet zo heel erg denderend goed, zeg maar. We hebben een kind, een waar godsgeschenk. Maar nog een zwangerschap is niet aan de orde. Met name voor hém niet, want hij wil mij. Hij wil míj en dan vooral in de zin van niet kwijt.

Ze bestaan dus gewoon, mannen die de jurk blijven zien en niet het vlekje. En dat ze dan een stukje geschiedenis missen... daar valt gewoon over te praten natuurlijk. Dat is in het begin misschien raar, maar op den duur, als jij er ook meer afstand van hebt kunnen nemen, kan dat gewoon z'n plek vinden binnen je relatie.

Oh en over lelijkheid valt ook te twisten. Ik was kaal en droeg een pruik toen ik mijn huidige man ontmoette. Door alopecia in mijn geval. Vanwege de ontstekingen en de irritatie die de pruik daarop gaf, zette ik het ding thuis af. Al snel ook bij hem. Een keer niet direct, maar pas na een poosje. Waarop hij verzuchtte "hè, daar ben je weer". Beauty is in the eye of the beholder. :)

pfff lekkere uitspraak van die tante van je Qwertu!
Het is ook maar net hoe je je voelt, of je je eigen spiegelbeeld kunt waarderen zeg maar. Voor mijn gevoel straal je dat ook weer uit. En dat is waarschijnlijk precies wat jouw man heeft gezien en zag toen je je pruik afzette. De pure qwertu. Misschien volgens de maatstaven niet perfect maar in zijn ogen lekker wel!

Wendy...jee...je weet precies te verwoorden hoe ik me voel. Ook ik was blij om geen vriend te hebben toen ik hoorde dat ik baarmoederhalskanker kreeg (vele zeiden..ik wou dat je een vriend had om je te ondersteunen, ik was alleen maar blij dat ik er niet nog iemand die van me hield mee "lastig" zou vallen en wat als hij er alsnog vandoor was gegaan omdat hij er niet mee om zou gaan, dat zou nog pijnlijker zijn!) En toen ik hoorde dat ik geen kinderen meer kon krijgen en dat de sex in de toekomst ook niet hetzelfde zou zijn, was m'n eerste response: wie wil mij nou nog?? En dat denk ik nog steeds. En hoeveel mensen ook roepen...daar gaat het niet om, hij zou voor jou gaan (het hele pakket), het blijft moeilijk te geloven. Ik had hiervoor al moeite met het vinden van de juiste man, maar nu wil ik er niet eens aan denken. Ik kan ze niet eens kinderen schenken (en jaja...elke man zegt geen kinderen te willen...totdat het echt niet blijkt te kunnen) en hoe gaat het straks bij de "eerste keer" na m'n ziekte...wie wil daar nou mee dealen..
Geloof me, ik heb absoluut geen probleem om single te zijn, ik ben het al heel lang en vermaak me prima! Maar alleen al aandacht van een man maakt me bang...want het zou nooit meer onbevangen zijn, er is altijd iets wat je op een keer moet gaan vertellen...dus ga ik het liever ook uit de weg!
Ik hoop van harte dat je in de toekomst iemand zal vinden die inderdaad van jou gaat houden om wie je bent, en dat is een hele sterke en positieve vrouw! Veel sterkte met deze gevoelens...ik weet hoe moeilijk het is! (ik stop ze daarom heel ver weg, maar bedankt dat je het zo mooi omschrijft, en ik me niet zo alleen voel!)

Mijn tante was zelf "een jurk met een vlekje erop", Merder, dat plaatste het voor mij wel in wat genuanceerder perspectief. :)

LAangel, mijn man had en heeft een uitgesproken kinderwens. En wat mij schier onmogelijk leek, was hij wel bereid te doen: die wens opzij zetten, om mij te behouden. Dat we nu één kind hebben, is een groot geschenk voor beiden. Maar dat er 100% zeker niet nog een komt, is voor hem net zo'n groot gemis als voor mij.

Ze bestaan dus wel degelijk. Al herken ik het gebrek aan onbevangenheid, toch in ieder geval op gebied van het al dan niet kunnen krijgen van kinderen...

Qwertu en LAangel bedankt voor het vertellen van dit stukje van jullie verhaal. Pfff het is nogal niet wat.

Het is niet zo dat ik er niet meer in geloof hoor, maar soms schiet het gewoon door m'n gedachten. Juist omdat het nu allemaal 'nieuw' is.
Door de ziekte heb ik zelf ook mijn beeld van 'de toekomst' bij moeten stellen en kon deze vraag niet uitblijven.

Ik zou niet eerlijk zijn tegen mezelf als ik hem zou negeren.
Het is geen overwegend gevoel, maar toch het is er, hoe vervelend ik dat ook vind.

Ik wil graag altijd een positieve houding hebben. Dat het allemaal wel prima gaat en ik me nergens zorgen over maak. Maar dat is gewoon niet waar. Ik hou mezelf soms graag voor de gek...

Ook dát is overleven. :)

Luister Wendyke. Ik ben een HIVer en ken dat gevoel. In de 10 jaar dat ik in Amsterdam woon, heeft nog geen enkele vrouw sexueel kontakt met me gewild (behalve prostituees). Er zijn zelfs kroegen waar ze me liever niet zien omdat ze het weten. Dat noem ik medisch rasisme en diegenen die zo dom reageren zijn gewoon neanderthalers. Wij zij gelukkig 2,5 miljoen jaar verder en laten die holbewoners niet beslissen of wij gelukkig mogen zijn voordat we in onze kist kruipen of niet. Lieverd, laat je leven niet overnemen door die idioten. Mannen die je niet willen respekteren omdat je aantal borsten niet klopt geven niet om je en verdienen je dus niet. Die kunnen beter een relatie beginnen met een koe met een kanjer van een uier en een bende tepels. Maar die verdienen ook die koe niet.
Vergeet echter niet dat er ook mannen zijn met hersenen en een hart en dat je te lief bent om weg te kwijnen.
Ik wens ons beiden veel sterkte en vergeet niet WIJ ZULLEN NIET ONS HAND SCHAVEN MAAR HANDHAVEN!!!

XXX LIBIDOLION (een medische en emotionele collega)