Eigen schuld, dikke bult
Als een echte Navy Seal tijgert Irem door de woonkamer. Kabels worden eruit getrokken, speelgoed over de grond gesmeten en zelfs de oorlogswonden ontbreken niet.
Het is dat die kleine meid behoorlijk wat afkraait, want anders zou ik haar nooit meer terugvinden. Onlangs hielden we thuis een klopjacht. Irem was weg. Ik kon haar nergens vinden. Terwijl ik met hartkloppingen in een wanhoopspoging de laden van het dressoir doorzocht, hoorde ik ineens luid gebrul. Ze was in slaap gevallen onder de salontafel en toen ze wakker werd had ze haar hoofd gesloten. Huilend trok ik haar aan haar voeten onder tafel vandaan.
Ze had een bult op haar hoofd. De vorige keer kroop ze naar de televisiekast en probeerde zich op te trekken aan kabeltjes, waardoor ze met haar hoofd op de grond viel. En dan heb ik het nog niet over die ene keer dat ze voorover was gevallen met het wippertje nog vastgebonden. Ze leek wel een schildpad.
Op het consultatiebureau moest ik een bult verantwoorden en we weten allemaal dat deze club het nummer van het meldpunt van kindermishandeling op speed dial heeft. “Ze stootte haar hoofd aan de onderkant van de salontafel. Ook probeerde ze zichzelf een keer omhoog te trekken aan de televisiekast. Oh ja, en deze bult is van die ene keer dat ze over de kop vloog in het wippertje,” zei ik. En ik keek haar zo beschaamd mogelijk aan. Dat ik met Irem aan een circusact werk, waarbij ik haar met haar wippertje door een vlammende hoepel katapulteer, vertelde ik er maar niet bij.
Ik zag de jeugdarts met samengeknepen ogen naar me loeren en het liefst had ik “Ben je nou helemaal besodemieterd! Ik mishandel mijn kind toch niet! Jullie denken toch niet dat ik dit scheetje alle hoeken van de kamer heb laten zien!” willen roepen. Maar toen bedacht ik me dat er mensen zijn die hun kinderen wel aan hun voeten door de woonkamer slingeren. Mensen die hun kinderen opzettelijk en systematisch pijn doen.
Thuis aangekomen legde ik Irem in haar wippertje en schoof een speeltje in haar handen. Terwijl ik naar de keuken liep, hoorde ik haar alweer keihard huilen. Op haar hoofd signaleerde ik een verse bult. Het wapen had ze in haar hand. Een klein rammelaartje die ze met vol enthousiasme tegen haar voorhoofd had geslagen.
Maar dat zullen ze op het consultatiebureau natuurlijk nooit geloven.
Irem foto update!
18 reacties
Ha dit komt mij heel bekend voor! Mijn zoontje Karel is na het tijgeren en kruipen nu begonnen met zich op te trekken en proberen te staan. Het tijgeren en kruipen gaven al flinke plekken op zijn hoofd omdat hij deze telkens optilde als hij ergens onder lag... of de spijlen van het ledikant of box die toch echt van geen wijken weten. Maar nu met het optrekken hou ik echt mijn hart vast; dan zit hij op zijn knietjes en slingert een been eronder, dat gaat 9 van de 10 keer niet goed en voila; van behoorlijke hoogte valt hij met zijn hoofd op de grond! Nou ligt er een heeeeel groot kleed maar toch lukt het hem om op het harde laminaat te vallen. Hij is nu bijna 8 maanden en gelukkig hebben ze op het consultatiebureau nog niets gezegd maar dit gaat zeker gebeuren de volgende keer......
Ik ben ook altijd bang dat ze op het cb denken dat ik niet goed voor mijn kinderen zorg. Zo knip ik de nageltjes ook niet te kort, ik heb eens gehoord dat sommige mensen expres de nageltjes te kort knippen zodat het pijn doet. Vreselijk gemeen. Tja, het gebeurt allemaal.
Even iets heel anders: vind je het niet een beeeetje overdreven om zo'n belachelijk mooi kind op de wereld te zetten? Ik bedoel, iets minder was ook goed geweest hoor, dit is een beetje schaamteloos meteen. Show-off :-)
Zoon is deze week idd ook met het wippertje voorovergeslagen. En ik moest vooral heel hard lachen om de 'schildpad'. Gelukkig was het CB niet aanwezig. Zoon was overigens alleen verbaasd, de bikkel.
Van de week kreeg ik ook een opgetrokken wenkbrauw dat ik mijn yammini met blauw oog en een paarse plek op haar voorhoofd op de weegschaal van het CB zette. Als een havik houd je ze in de gaten ... maar als je ook maar heel even niet kijkt ..... scheurt ze t behang van de muur, kan ze zichzelf opeens wél optrekken (om vervolgens ongenadig kennis te maken met de zwaartekracht)
Mijn lieve Fien groeit ongeveer 3 cm per dag ;-). Waardoor ze dus van de één op de andere dag niet meer onder de eettafel kan lopen. Bult dus.
Of de bank, die stuiterd zo leuk, totdat hij zo goed geveerd blijkt dat ze ernaast gelanceerd wordt.
Ik heb de CB-APK toch weer overleefd vorige week, blijven lachen en vooral de kleine even laten demonstreren hoe handig ze zijn in het molestreren.
Niet te geloven inderdaad dat er mensen op deze aardkloot lopen die moedwillig kleine mensen bulten op hun hoofd bezorgen.
Ooooohh, zo herkenbaar!
Mibbie is bijna 8 maanden en tijgert ook al een tijdje de kamer rond. In het begin was dat natuurlijk zwaar en liet hij zijn hoofd dan net iets te hard zakken in de buurt van de poten van de bank... Blauwe plek tot gevolg.
Nu trekt hij zich ook overal aan op, om op zijn knietjes voor de vensterbank, vaatwasser, vissen te gaan zitten. Tja en dan weet hij nog niet altijd hoe hij terug moet. Afgelopen week viel hij dan ook achterover. Nu leg ik telkens met een opgevouwen slaapzak achter hem als hij weer op zijn knieen voor de vensterbank zit. Dat valt toch een stuk zachter dan de parketvloer.
Maar ook dan kun je niet overal bij zijn, zo stootte hij zich gister tegen de kast, met een bult tot gevolg.
Ook wij moeten binnenkort weer naar het CB. Ik heb ook even gedacht aan "wat zullen ze daar wel niet denken". Maar aan de andere kant denk ik dan weer, dit is toch ook wel echt des kleine kinders hoor. Kruipen, lopen en ontdekken gaat nou eenmaal met vallen en opstaan (en dus met blauwe plekken en bulten), als ze dat bij het CB niet inzien dan heb ik daar weinig te zoeken lijkt me.
Mijn jongste heeft ook al een paar bloedneuzen en bulten opgelopen toen ze in de fase van optrekken zat. En ik schrok me steeds rot want de oudste was altijd heel voorzichtig en een stuk rustiger dus die had nooit wat.
Ik lees veel mee, maar reageer zelden. nu toch weer eens even: Elvan wat schrijf jij leuk! bedankt voor je stukjes.
Geen kinderen hier, toch genoten van de blog! Complimenten...
hahahaha, en uiteraard gebeurt het altijd net de dag voordat je naar het CB moet, zodat die lekkere blauwe plek mooi vers en zichtbaar is! :-D
Volgens mij lachen ze zich ziek bij het consultatiebureau.
99 van de 100 ouders komen met samengeknepen billen binnen.
Maar er is inderdaad wel een soort Murphy's Law, bij mij gebeurde het altijd de dag voordat mijn moeder kwam logeren.
Ik ben dus kennelijk banger voor mijn moeders oordeel dan voor dat van het consultatiebureau :-D
Oh, en leuk stukje weer inderdaad!
Ik vraag me dan af he, als je het systematisch zou doen, doe je het toch niet op de dag zelf? Dat zou ik als cb-arts in ieder geval denken.. Maar aan de andere kant, zo zijn er misschien al heel veel zielige kindertjes door de controle heen gesneaked..
Heel leuk geschreven weer, as always! :)
En over Irem zeg ik echt niets meer hoor..
heel leuk stukje !
Bedankt allemaal :) Ik heb haar ivm haar veiligheid vandaag even voor babytv gezet :P Lekker makkelijk. CB is overigens niet verplicht, maar toch stralen ze een bepaalde autoriteit uit...brr...
Wat een verschrikkelijk mooi meisje heb jij. Die krulletjes! :D
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren