Het taboe

Ja, ik vraag me ook vaak af waarom kankerpatienten altijd dapper moeten zijn. Waarom mogen ze niet gewoon bang, moe en pissed off zijn.

mooi, sterk geschreven! Je hebt helemaal gelijk!

Je hebt helemaal gelijk. Kanker is geen glitter en glamour. En ik vind je idee om het te filmen zo gek nog niet. Ik heb er geen benul van hoe zoiets in zijn werk gaat.

Ook helemaal eens, ik merk aan mezelf dat ik er maar bar weinig van weet, denk dat het veel mensen zou helpen of de ogen zou openen als je het zou filmen. Als is het maar om meer begrip/kennis van zaken te hebben of om het taboe inderdaad wat te verkleinen. Als ik iemand in mijn omgeving zou hebben die borstkanker heeft, dan zou ik me gesterkt voelen als ik je filmpje zou hebben gezien, omdat ik dan meer zou weten over wat iemand doormaakt, denk ik.

agreed!

Er is een groot verschil in prothese lingerie zaken. ik heb nu een heel fijn adresje, maar heb in het begin verschillende zaken bezocht. In veel zaken gaan ze fluisteren als je zegt dat je voor prothese lingerie komt. brrrrr
(bij mijn adresje mag je vast wel filmen! mocht je het adres willen....)

Mooi geschreven, en zo waar!

Ooh, Eimmer, wat erg, dat gefluister! Alsof je iets heel vreemds hebt ofzo.

Goed geschreven, Wendy!

Mijn laatste chemo is gefilmd door een studiegenoot. Maar aan de montage ben ik nog niet toe.

Ik wilde graag het ziekteproces in beeld brengen, maar jezelf filmen gaat niet echt. Dus dan moet je iemand vinden die vaak mee kan en dat is lastig.

Ik hoop ooit iemand tegen te komen die open staat voor het maken van film over het ziekteproces, of een gedeelte daarvan. Maar dan moet je maar net de juiste persoon treffen die zich zo open wil en kan stellen.

Ik las laatst een verhaal van een kankerpatiënt. Die vertelde dat hij een vriend had met kanker. Die vriend was enorm positief, altijd opgewekt, voelde zich altijd prima (of deed het zo voorkomen). Tuurlijk, soms was het zwaar, maar eigenlijk rolde zijn vriend er goed doorheen. Hijzelf, daarentegen, voelde zich kut, was depressief, misselijk, beroerd, afgemat en vond het allemaal zwaar kloten. Hij heeft het echter gered, het gaat nu weer goed met hem. De altijd positieve vriend is dood. Met dat verhaal wilde hij maar aangeven: kankerpatiënten mogen zich ook kut voelen en hoeven niet altijd maar positief te doen omdat dat goed is voor de genezing.

Als ik kon filmen, was ik je vrouw voor het maken van je film! :)

Wat raar dat je dat zelf niet mag bepalen. Wat privémomenten zijn mag je toch zelf bepalen? Het gaat toch om jou? Niet om de mensen die je die prothese aanmeten? Lastig hoor, dat anderen voor jou willen bepalen hoe jij met je ziekte omgaat. Ik had alleen al uit pure recalcitrantie een camera meegenomen. Al wil je de zaak natuurlijk ook weer niet op de spits drijven, lijkt me.

Hoi Wendy, je beschrijft het precies zoals ik erover denk, pink ribbon prima iniatief, maar wel goed gekleed, make up, glamorous magazine, Sylvie van de Vaart met pruik (hele dure volgens mij) en blijven lachen. Had het er met een vriendin over, dat het als het mij overkomt verschrikkelijk lijkt om mijn haar te verliezen, en zei verontwaardigd, maar daar maak je je dan toch niet druk om, nou als het mij overkomt maak ik me daar heel druk om. En waar ik me ook druk om maak, dat er een heleboel vrouwen worden geopereerd aan borstkanker en niet te horen krijgen dat er in het andere ziekenhuis een mogelijkheid is om gelijk een "nieuwe"borst te krijgen, of dat er met hoofdhuidkoeling in veel gevallen kan worden voorkomen dat het haar helemaal uitvalt bij chemokuren. Waarom wordt er niet meer geprobeerd om het voor de patient zo comfortabel mogelijk gemaakt, ze moeten al zoveel afzien. En van mij mag iedere patient boos, verdrietig en scheldend zijn, dat is nl. menselijk en hoort er gewoon bij. En is ook een reactie waar iemand iets mee kan. Kun je gewoon mee boos zijn en schelden kan soms enorm opluchten!

Hmmm ik ben nog wat brutaler volgens mij, want ik had het niet eens van te voren gevraagd denk ik. Het is toch jouw doorpassessie?
Gewoon een andere winkel bellen waar ze niet zo moeilijk doen. Die zijn er vast.

Bij 'mijn' winkel vroeg ik deze zomer waar de badpakken hingen. Achterin zei de eigenaresse, waar niemand ze ziet en begon hard te lachen. Ze heeft zelf ook BK gehad en draagt een prothese.

Ik denk dat het niet eens zo zeer een taboe is, maar meer voor mensen die erg onzeker en verdrietig over hun nieuwe lijf zijn. Die het pijnlijk vinden als iemand gesprekken kan horen ofzo.

Mij maakt het inderdaad niets uit, maarja, wie ben ik? Het scheelt trouwens wel of je naar een winkel gaat die het 'erbij doet' of een winkel die er echt in is gespecialiseerd en verder dus niets anders verkoopt dan protheselingerie, badkleding etc.

Neem je goede kleding mee voor het passen? (strak en horizontaal gestreept doet het goed, als het dan niet 'matcht' met je andere borst zie je het direct). En gewoon lekker kritisch zijn. Ik heb laaaannnnggg gepast, maar heb nu een prothese die echt onder mn kleding niet van de andere borst te onderscheiden is.

@Christiana, directe reconstructie is ook niet altijd mogelijk en hoofdhuidkoeling is een veelbesproken onderwerp (je sluit bepaalde cellen door de koelte af voor de chemo, theoretisch zouden juist in die cellen ook kankercellen kunnen zitten die daarmee niet worden aangepakt). Mijn ziekenhuis werkt om die reden (en om het feit dat het juist 9 vd 10 keer teleurstellende resultaten heeft) niet met de coldcap. Wat ik wel belangrijk vind is dat het je wordt verteld zodat je evt nog naar een ander ziekenhuis zou kunnen gaan als je dat wel zou willen.

Wederom een superblog Wendy.
Ik vind dat je de dilemma's en de problemen rond borstkanker erg helder en leuk onder woorden brengt.
Liefs!