Zo moeder, zo dochter
Als puber was ik op zijn zachtst gezegd een beetje lastig, zoals veel pubers dat zijn. De personen waar je het dichtst bijstaat, zijn natuurlijk de dupe van dat buitensporige gedrag. Ouders dus!
Ik was onredelijk, héél onredelijk, al weet ik niet waarom. Ik kon weinig hebben en voor uitleg had ik al helemaal geen geduld. Als mijn moeder mij iets wilde bijbrengen, wist ik niet hoe snel ik weer met andere dingen aan de slag moest gaan. Later voelde ik me dan schuldig, want hoe kon ik?! De-liefste-moeder-van-de-hele-wereld! Ook al waren we zo anders.
Wetenschapper Freek Bucx concludeerde dat als je kinderen krijgt, je steeds meer op je ouders gaat lijken. Geen vreemde conclusie van Bucx, je ouders zijn tenslotte het voorbeeld dat je krijgt. Minder goed nieuws voor de hedendaagse pubers natuurlijk, die willen daar niets van weten.
Op je ouders lijken? Daar heb je volgens mij geen kinderen voor nodig. Ik ben er ondertussen al járen achter dat ik meer op mijn moeder lijk dan ik ooit had gedacht. En ik blijf ze ontdekken, haar trekjes… De trekjes waar ik mij ooit zo aan stoorde.
En moeders praktische advies natuurlijk… ‘Alles meteen achter je opruimen, dat scheelt je tijd!’ zei ze vaak tegen me, waarna ik reageerde met ‘Jaaaahhhhaa mammmm…’ Eén keer raden wat ik bij voorkeur doe, om te voorkomen dat het een complete chaos wordt in mijn huis.
Natuurlijk is het kwartje gevallen. Ik was puber en had een bord voor mijn kop. Ach ja, daar ben je puber voor.
Regelmatig bel ik mijn moeder voor dingen. Handige dingen, huishoudelijke dingen, dingen die moeders weten. Want moeders weten alles. Dingen die ik niet weet, omdat ik niet wilde opletten toen ik puber was.
6 reacties
Haha, herkenbaar :-)
LOL, mijn moeders adagio was "Altijd even omkijken als je ergens wegloopt, dan weet je zeker dat je niks vergeten bent." En wat kon ik diep zuchten en met m'n ogen rollen als ze dan even stilstond en omkeek als we uit een lunchroom weggingen. En hoeveel zonnebrillen, paraplu's -- wat zeg ik -- hele GSMs en laptops hebik daarna al achter vrienden en collega's aangesleept uit restaurants en cafés ;-)
'Nooit met lege handen naar de keuken' :D
Oh, bij mij was het "nooit met lege handen de trap op". En ja, ik bel mijn moeder ook voor bijna alles. Van het afpakken van de (dode) muis van een hevig blasende kat (in de woonkamer wel te verstaan, buiten mag-ie doen wat-ie wil) tot het klaarmaken van stoofpeertjes. Voor dat laatste heb ik nu een geweldige oplossing: de kleine ik kan koken uit de jaren 50 (die mijn moeder ook heeft). En ja, ook dat is een trekje van mijn moeder...
Mijn moeder heeft laatst trouwens een keer gezegd dat het het grootste compliment was dat ze kon krijgen, dat ik voor dat soort dingen belde. Had ze toch nog wat goed gedaan ;-)
Heel herkenbaar...
Lijstjes maken zodat je niets vergeet. 'Niet met lege handen naar de keuken' en altijd iets proberen te bekijken vanuit een andere invalshoek/persoon,
@ allen: En zo wijs alle adviezen ;)
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren