Dit is het
Van de keer dat we met mijn oude streetdancegroepje dansten op Michael Jacksons’ Bad kan ik me alleen nog herinneren dat ik de gleufhoed van mijn buurvrouw tegen de zijkant van mijn hoofd geslingerd kreeg.
Verder danste ik erg graag op Michael Jackson. Ik zat drie jaar in het ballet van een amateurrevue en danste daar op Thriller. We droegen zwarte Purno de Purno pakken waar een skelet op was geschilderd.
Als skeletten dansten we Thriller na, wat ons natuurlijk deed geloven dat we net zo goed waren als Michael zelf. Overigens dansten we aan het eind in wulpse kerstvrouwenpakjes, wat ons weer heel Mariah Carey – All I Want For Christmas liet voelen.
Na Thriller kwam De Dood het podium op lopen. Hij lachte zoals je denkt dat de dood lacht. De Dood werd gespeeld door Marcel. Marcel was een waar multitalent. Op kinderfeestjes speelde hij clown en met Sinterklaas hing hij een pak watten onder aan zijn kin. Met de revue De Dood.
De Dood droeg dan een zwart gewaad en hield zijn armen als een zombie voor zich en zodra hij naar één van de acht balletmeisjes wees, deed het balletmeisje/skeletje of ze schrok en rende dan het podium af.
Er was altijd één meisje dat de vinger van De Dood ontweek en een hele solo voor zichzelf creërde. Waardoor de rest van het ballet zuchtend en rollend met de ogen in de coulissen op haar stond te wachten.
Ik heb dus altijd veel gedanst op muziek van Michael. Een lerares was hevig fan, dus we leerden de moonwalk en konden ook zo lekker scheef hangen als Michael.
Ik ben zelf geen fan, maar ik wilde toch graag naar This Is It. En mijn mond viel open bij minuut 0.36, als de dansers de lucht in worden geblazen. En ik kreeg kippevel van het enorme leger bij minuut 0.44. Het zorgde ervoor dat ik nu ook weer wil dansen. Zodat ik ook weer het gevoel kan hebben dat ik net zo goed ben, wat ik natuurlijk niet ben.
Overigens zorgde de documentaire er ook voor dat ik me begon te ergeren aan iedereen (zo’n beetje iedereen om hem heen tijdens de documentaire, behalve de coole pianist die mopperde tegen Michael) die zo ver mogelijk in zijn kont kroop.
‘Yes Sir Michael’ en ‘Michael that was perfect’ en dit allemaal nog in het kwadraat. Hoe eenzaam ben je dan, als je dus in zoverre wordt opgehemeld, dat je eigenlijk nergens meer betrokken bij wordt?
2 reacties
Ik begrijp wel dat iedereen helemaal "wauw-dat-is-michael-jackson-die-nu-voor-me-staat" is, maar daar kom je op een gegeven moment toch wel overheen?
En zo gezond als iedereen tegen mij zei vindt ik hem er niet uitzien. Hij is idd geen wiebelend wrak, maar gezond?
Maar hoeveel ik ook zeur en doe, het blijft een zeer intrigerende en wonderbaarlijke film.
ik vond het een fantastische film! iedereen in de biosoop zat mee te swingen.
na afloop bedacht ik me hoe jammer het nu eigenlijk is dat er nooit meer een concert zal komen van MJ. want een geweldig danser, zanger en performer was hij: wat een show kon hij neerzetten!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren