Stiekeme gluurders
Ik ben nog steeds in Turkije. Hoe langer ik hier ben hoe meer ik me verwonder over alles was ik hoor zie, voel en vooral ruik. Ik vind het heerlijk om gewoon even op straat te lopen en alles over me heen te laten komen. De mensen en hun gewoontes, soms interessant of grappig, maar soms ook een beetje viezig en vervreemdend.
Ik kan mezelf echt kwijtraken in alles wat er om me heen te zien is. Ik vind het heerlijk om nu even weg te zijn uit mijn ‘eigen wereldje’ waar ook vaak nu nog alles om het ziekenhuis en mijn gezondheid draait. Zo heb ik aankomende dinsdag alweer een ‘oriënterend’ gesprek met een plastisch chirurg voor een setje nieuwe borsten.
Er loopt een groepje jonge dartelende meiden voor me. Lachen, praten, wijzen, omkijken, nog een keer lachen. Het gaat duidelijk over mij. Zou het mijn haar zijn, of gewoon het feit dat ik overduidelijk een toerist ben?
Eigenlijk vind ik het wel fijn dat mensen gewoon openlijk kijken en wijzen. Tijdens mijn ziekte werd ik vooral nadrukkelijk genegeerd. Wanneer ik in de trein zat zonder hoofddoek deed iedereen uitermate zijn best om niet te kijken, wat het eigenlijk allemaal nog veel opvallender maakte.
Ook nu zijn mensen bang om ‘gesnapt’ te worden wanneer ze een blik werpen op mijn niet-borst, of beter gezegd, vooral proberen om dat niet te doen, laat staan dat iemand ernaar vraagt. Voor mij voelt ontkennen een stuk ongemakkelijker dan erkennen. Er mag best gekeken worden, het is nu eenmaal zo.
Waarom, hoezo, waarvoor? Als kind schaamden we ons tenminste niet om de vragen te stellen die daadwerkelijk op onze lippen lagen. Wanneer is dit veranderd? Waarom zo nadrukkelijk doen alsof er helemaal niets aan de hand is? Je wordt er echt niet minder ziek van en die borst groeit ook niet opeens terug…
2 reacties
Ik denk dat het vooral komt omdat mensen bang zijn voor je reactie.
Het kan zomaar zijn dat als je er naar vraagt de persoon in kwestie er niet van gediend is en het brutaal vindt en er niet over wil praten.
Maar het kan ook dat mensen zich verstoppen voor 'ellende' om zich heen. Ik heb het zelf meegemaakt, dat mensen dan niet wisten wat ze moesten zeggen en eigenlijk liever op dat moment de grond in wilde zakken. Niet iedereen kan evengoed overweg met emoties van een ander, laat staan van zichzelf.
Ik denk niet dat mensen jou zullen negeren om het te ontkennen.
Er gaat vast veel door hun hoofd.
Tja, ik zelf ben waarschijnlijk ook zo'n gluurder, niets liever dan dat ik zou vragen wat er aan de hand is, maar stel dat er niks aan de hand is met diegene en diegene erg beledigd word? Of dat diegene het er niet over wilt hebben omdat het erg gevoelig ligt.
Bij mij is het echt puur uit nieuwschierigheid dat ik kijk, maar ik hou wel mijn respect ik zou nooit gaan lachen en wijzen.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.