Een verhaal zonder einde
‘Eens even kijken of ik iets voor je heb’. Hmmm 18cm dat gaat hier niet passen. Daar 17 en dan zal dit wel……ja 9.
Ik kijk naar de arts die op z’n knieën voor me zit. Zojuist heeft hij mijn borst opgemeten en nu is hij in een standaard tabel aan het kijken wat voor prothese hij over een half jaar onder mijn borstspier gaat stoppen.
Ik kwam alleen voor een ‘voorlichting’ over verschillende vormen van reconstructie. Ik weet niet hoe het gebeurd is, maar nu sta ik op de wachtlijst om in juni mijn andere borst te later verwijderen en kennelijk heb ik ook even beslist dat ik nieuwe borsten uit eigen weefsel wil.
Lange leve mijn vet! er is zoveel dat er makkelijk twee neppo’s DD of meer uit gemaakt kunnen worden.
Ik dacht dat het moeilijker zou zijn, deze beslissing, maar diep van binnen wist ik eigenlijk dat er niets te beslissen viel. Vorig jaar voelde ik ‘iets’ en nu heb ik binnen 15 minuten een afspraak gemaakt om ook mijn tweede borst te laten verwijderen. Zonder blikken of blozen.
Ik zou graag een blog voor jullie schrijven over dat ene gelezen boek (ja ik schaam me wel een beetje), die jurk waar je je wanhopig in probeert te proppen, die je vervolgens niet meer uit krijgt waardoor je een vriendin moet bellen om je uit te komen kleden, de stomme dansjes die je hebt gedaan toen je net een glaasje teveel op had en wat dan niet meer.
Maar de waarheid is dat ik elke dag, elk uur en misschien wel elke minuut bezig ben met kanker. ‘Daar heb je haar weer met die kanker’, het is mijn grootste angst dat mensen het beu worden. Me uit te weg gaan, omdat ik en kanker nu even onlosmakelijk verbonden zijn met elkaar. Er komt voorlopig geen einde aan, omdat het hele circus nog lang niet klaar is. Steeds begint er weer iets nieuws.
9 reacties
Heel begrijpelijk hoor; je leven wordt beheerst door die k*tkanker. Je mag hier je gal wel spuien hoor :-)
Heftige beslissing om je andere borst ook te laten amputeren maar in jouw geval zullen de alternatieven natuurlijk niet zo geweldig zijn.
Sterkte...
Sterkte met alles! En schrijf zoveel je wilt.
Sterkte Wendy!!
Wendy, Ik herken je gevoel. Het wordt gelukkig vanzelf minder, maar dat duurt nog wel eventjes. Soms is het heerlijk om met mensen om je heen even niet bezig te zijn met borstkanker. Lukt dat je wel af en toe? Ff lekker gek doen of zo.
Fijn die link erbij hoe zo'n borstreconstructie te werk kan gaan. Jammer van het buiklitteken maar wel een natuurlijker voelende borst(en). Goed dat buikvet ja!
Je bent zoveel meer als kanker, helaas is het wel een deel van je maar je studeert, maakt een film, zoekt een huis. Mensen kunnen en mogen je niet beu zijn. Je hebt zoveel meer te vertellen.
He Wendy, ik ben het uiteraard met phoehee eens. Je praat hÃer alleen over kanker, over de gevolgen, over de gevoelens. Maar we weten dat je daarbuiten echt nog wel meer doet en kunt en weet en wilt en denkt. En ja, voordat je in je eigen hoofd en leven weer ruimte hebt voor hele dagen over jurken en stomme dansjes (ik ga er vanuit dat er stiekem wel een anektdote achter zit, en alleen deze suggestie al laat me glimlachen) is het inderdaad een half jaar verder. Maar he, je hebt daarna nog jaaaaren de tijd om uit te wijden over de twilight trilogie...
Meid, je bent geweldig.
Om maar even te illustreren dat je voor mij méér bent dan borstkanker, ik zat vanavond bij een hele mooie balletvoorstelling en dacht: 'Wendy, die moet ik tippen, die schreef laatst over la Bayadère." (Toch?) Muziektheater, deze zaterdagavond of zondagmiddag. En veel plezier alvast.
Bedankt voor de tip! Dat komt zeker op mijn 'to do' lijstje voor zondag.
Fijn dat sommige van jullie het herkennen! Het 'gek' doen lukt ook nog prima hoor. Even lekker niets en alleen maar dansen, dansen, dansen.
Dat is af en toe echt nodig. Het is een wonder dat er nog geen zee aan youtube chantage materiaal van mij bestaat ;-)
waarom krijg je eigenlijk eerst een prothese Wendy, heeft dat met bestralen te maken?
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren