De boze heks
Verdwaasd fiets ik over de grachten. Ik voel me verloren. Langzaam vullen mijn ogen zich en eindelijk is daar de langverwachte, hartverscheurende, panische huilbui. Ik stort alles eruit, midden op straat. Gelukkig is het twee uur ‘s nachts, zodat het niet opvalt. Voorbijgangers trekken een wenkbrauw op en fietsen door. ‘Shit happens, vage meid’..
Op deze momenten is het fijn als er iemand bij je is aan wie je niet alles hoeft uit te leggen en je gewoon even kan zwelgen in je eigen verdriet. Het liefst met een fles ‘sterk’ erbij. Dat laatste is niet altijd een verstandige optie, maar stiekem best fijn. Vooral omdat je na alle tranen samen extra hard kan lachen.
Een goede vriend of vriendin is onmisbaar. Iemand die even naar je luistert, een arm om je heen slaat, maar die je ook de werkelijkheid durft te zeggen.
Het gevaar van ziek zijn is dat je het niet meer op kan brengen om dingen in perspectief te zien en je je niet meer in anderen kan inleven. Sociaal contact vergt veel energie en soms kun je dat gewoon niet opbrengen.
Ik ben altijd al fel geweest, maar als ik in mezelf teleurgesteld ben dan verander ik in een regelrechte heks. Ik snauw, grauw en ik baal nog harder van mezelf. Voorheen kon ik het nog opbrengen om me op zo’n moment sociaal wenselijk te gedragen, maar nu lukt dat soms gewoon niet en laat ik de heks vrijelijk naar buiten kruipen, Maleficent verbleekt bij mijn gedrag. Misschien is het ter compensatie van de PMS die nu afwezig is en heb ik het als vrouw wel gewoon nodig om een keer per maand ‘de heks’ uit te hangen.
Gelukkig heb ik vrienden die het snappen. Tegen wie ik even kan grommen en snauwen. Ze snappen dat ik vooral teleurgesteld en gefrustreerd ben vanwege mijn eigen gevoel. Vrienden die ook durven te zeggen wanneer ik te ver ga en ik gewoon even m’n kop moet houden.
3 reacties
Meid, wat klote dat je je door je eigen snauerigheid nog meer klote gaat voelen. Das niet goed. Gelukkig dat je je vrienden hebt. Misschien een leuk idee om ter compensatie voor het snauwen en afreageren (wat natuurlijk helemaal logisch is) iets leuk voor ze te doen?
Ik compenseer met extra etentjes en schuldige blikken.
Ik weet niet echt waar het vandaan komt, maar vooral in stress en drukte wordt ik heel kortaf.
Al moet ik wel zeggen dat vooral het moederbeest de volle lading krijgt.*hulde*
Gelukkig snapt ze het.
Hebben jullie ook van die periodes dat je hier gevoeliger voor bent en je dan ineens realiseert dat je misschien wel een beetje te heftig reageert?
Ach mijn 'motto' is niet voor niets dat je niet bevriend met iedereen kunt zijn.
Ja hoor Wendy, zulke periodes heb ik ook, en bij heel veel gebeurtenissen hou ik me rustig en kalm, en dat doet iemand iets en ontplof ik (gisteren nog)veel gedoe en gestress op het werk einde van de week, gedoe met zoon op school, en zoon kreeg de volle laag (gedeeltelijk verdient, maar ik had natuurlijk de wijste moeten zijn en kalm moeten blijven).
En ben het helemaal met je eens dat je niet met iedereen bevriend hoeft te zijn, en vind het ook niet belangrijk meer wat een ander er van vind!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren