week 48 | 26.11.09 | 12:39 | Bloggers |Robin |Werk | Door Robin

Mensen met best wel een beetje gezag

Ik ben altijd al zo geweest dat als ik een politieagent op straat zie, ik extreem netjes ga fietsen. Ik ga beter op het zadel zitten. Recht mijn rug, tover een klein glimlachje rond mijn mondhoeken. Als ik links- of rechtsaf moet, zwier ik met een sierlijke armbeweging van een synchroonzwemster mijn hand uit en sla met wapperende haren de hoek om. 

En dit doe ik niet alleen op de fiets. Ook als ik al wandelend een agent tegenkom ga ik nog rechter lopen, voet voor voet. Ik denk altijd: shit ze hebben me door! En waarom ik dat denk? Ik heb geen idee.

Dit is naast dodelijk vermoeiend, ook volgens mij best herkenbaar voor veel mensen. Ik ken bijvoorbeeld iemand (nee, ik ben het niet zelf) die altijd heel hard zingt op de fiets, maar meteen stopt met zingen als er een politieagent langsrijdt.

Als het leven een musical zou zijn, zou ik bij het zien van een agent van mijn fiets stappen en hem luid roepend begroeten. Hij zou zich niet bewust zijn van mijn suspicious behaviour en vrolijk lachend terugzwaaien.

Dit alles heb ik ook bij stewardessen. Ik vind stewardessen iets magisch. En dan vooral de blauwe. KLM-stewardessen zijn zo’n beetje de Barbies van de vliegwereld en alle andere stewardessen van alle andere vliegmaatschappijen zijn de nepbarbie’s die je voor je verjaardag van oma kreeg. Waarvan je de haren knipte en haar de lelijkste kleding aangaf.

Als ik bijvoorbeeld in de trein richting Schiphol iets hemelblauws in mijn ooghoek zie, met daarboven een frisse, blonde paardenstaart, weet ik al dat ik rechtop moet zitten en mijn lippen moet stiften. Maar ik heb geen lippenstift. En ook geen frisse, blonde paardenstaart.
Ik weet niet wat het is. Het is en blijft een droomberoep voor meisjes. En politieman voor jongens.

Als het leven een musical zou zijn, zou ik een blonde stewardess zijn en Angelique heten.

En echt. Ik heb géén idee waarom.

cc foto: kudumomodot