Je moeder is ook maar een mens
Een tijdje geleden keek ik naar een homevideo van vroeger. M’n moeder zat gezellig te kletsen met vrienden in de tuin. Op eens realiseerde ik mij dat ze op die video jonger was dan ik nu ben. Daar schrok ik van. Want toen dacht ik dat m’n moeder het goed voor elkaar had, alles wist en leefde zonder twijfel of spijt.
ik heb helemaal niet alles voor elkaar
Ik heb op deze leeftijd helemaal niet het idee dat ik alles voor elkaar heb, dat ik alles weet en mijn leven zit vol met twijfel en spijt. Is het achteraf bezien niet oneerlijk om wel van mijn moeder te verwachten dat ze weet waar ze mee bezig is.
Want eigenlijk verwacht je dat als kind. Dat je moeder weet wat goed voor je is. Dat ze precies weet waar ze mee bezig is. Dus als zij iets doet wat pijn doet, dan is dat niet per ongeluk. Als je moeder iets tegen je zegt wat pijn doet, dan weet ze dat ze je pijn doet. Want moeders weten alles. En juist daarom komt het extra hard aan.
ook moeders maken fouten
Nu heb ik geen kinderen, dus ik weet het niet zeker, maar volgens mij verander je bij de bevalling niet op eens in Supermoeder. Het is niet zo dat de hemel openbreekt en de universele waarheid op het hoofd van de moeder neerdaalt. Moeders maken fouten. En die fouten, daar kunnen dochters heel lang last van hebben. De vraag is alleen, kun je het je moeder kwalijk nemen? Zou je zelf niet dezelfde, of andere fouten maken?
Eén van de dingen die voor een moeder blijkbaar lastig te vermijden is, is het niet kunnen zien van je kind als een volwassen individu die los staat van wat jij wil of wenst. Het is heel vervelend als je volwassen vrouwengezicht met een met spuug natgemaakte zakdoek in het openbaar wordt schoongemaakt. Als je met je moeder een winkel in gaat en ze zegt tegen de winkelbediende:”Ik zoek een nieuwe broek voor haar.” Als je moeder verwacht dat je nog steeds je hele leven met haar deelt zoals je deed toen je acht was.
dat was even slikken
Mijn moeder heeft wel eens de eerlijke uitspraak gedaan:”Ik vind het zo jammer dat je niet meer klein bent en ik niet meer kan zeggen wat je moet doen.” Dat was even slikken. Maar m’n moeder is ook maar een mens. En ook zij was soms tot stampvoeten toe gefrustreerd door een opmerking van haar moeder.
Dus zeker als je er zelf één bent, wees niet te veeleisend voor je (schoon)moeder. Waarschijnlijk doet ze ook gewoon haar best.
Ook toen ze me vanochtend opbelde om te vragen of het ècht wel goed met me gaat. Want ik zie zo pips, moet ik niet eens wat gezelliger kleren dragen, iets met een kleurtje? En zou ik niet toch een werkster nemen, die maakt wèl goed schoon enz. enz.
Adem in, adem uit, ze bedoelt het goed, ze bedoelt het goed.
22 reacties
Jaja, ze bedoelt het goed, maar intussen laten ze je wel vallen als een baksteen. Sorry hoor, even gefrustreerd. Ja, ik heb nog steeds ontzettend last van haar acties. En ik worstel en worstel om mijn leven op te bouwen na alles wat zij zo kapotgemaakt heeft. Móeders. Bah.
Elmervrouw, er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen.
Dat begrijp ik. Ik bedoelde meer de normalere moederstrubbelingen.
Kun je mijn bericht misschien nog verwijderen?
*schaamt zich, maar het is toch echt hoe ik me voel*.
Hoezo 'zeker als je er zelf 1 bent'? Wat is dat nu weer voor achterlijks?
Verder, als dat de enige frustraties zijn (die zakdoek, de broek en die opmerking van je ma) dan mag je in je handjes knijpen en moet je vooral niet gaan zitten zeuren.
Waarom zou je je schamen EV?
Elmervrouw, ik kan geen reacties hier weghalen.
Maar als je je echt zo voelt, hoef je je toch nergens voor te schamen.
Haha, erg grappig en herkenbaar! Maak je geen zorgen, het wordt vanzelf beter. Ouders lopen altijd een beetje achter, dus tegen de tijd dat je 40 bent zijn ze wel gewend zijn dat je volwassen bent.
Beetje te lang geleerd dat ik me moet schamen voor wat ik voel.
Oke, dan beschouw ik het maar als een oefening. Ik hoef me niet te schamen voor wat ik voel en ja, ik voel me écht zo.
EV wat is dat ontzettend naar oor je :hug:
Dat stukje van de leeftijd herken ik wel!
Ik ben 10 jaar later aan een kind begonnen dan mijn moeder. Mijn kind is nu 4,5 jaar, dus toen mijn moeder zo oud was als ik nu ben, ging ik al naar de middelbare school! Dat voelt soms zo vreemd.... En ook ik dacht dat mijn moeder heel volwassen en oud was en alles op orde had...
Ik vraag me soms af hoe mijn kindje mij eigenlijk ziet. Ook al heb ik alles op orde, ik voel me nog lang niet zo oud als toen ik mijn moeder zag toen ze mijn leeftijd had, hahaha!
EV, je nieuwe mantra!
En door die uitzonderingen zoals jij bent, voel ik me weer extra gezegend met de normale strubbelingen (zoals het eten meenemen als ze langskomt, de goedbedoelde tips over mijn huishouden, maar ook de boosheid op mezelf als ik erachter kom dat ik dingen doe zoals zij, terwijl ik me er vroeger juist aan irriteerde!)
We hebben allemaal zo onze beschadegingen, alleen zitten bij sommige de krassen wat dieper.
hoe zou ik er nou bij komen om beschadegingen te schrijven? Stupid me :$
Oh Elmervrouw,
Dit is zo herkenbaar, en het is ook zo. Sommige moeders zij wel zo zoals jij het beschrijft, maar je moet wel 1 ding weten, zo was het in hun tijd, wat zij hebben gedaan was toen wel verwacht van de maatschappij en nu,... nu is het anders. Maar kijk, jij hebt tenminste nog een moeder aan wie je de dingen kan vragen of iets bespreken, hoe een en ander zou moeten eruitzien of gedaan worden, of... weet ik het wat, maar wat moet ik of de rest van ons die geen moeder in de buurt heeft of geen moeder met wie je nog contact kan maken (Parkinson), dus wees blij en geniet van je moeder...
Ja het is waar, je (schoon)moder is ook maar een mens, maar sommige mensen zijn niet leuk. Dat is ook heel menselijk.
Punt.
Lente, ik denk dat jij de jeugd en de gevoelens van EV heel erg bagatelliseert.
Ik herken het. Ik was ook niet altijd blij met mijn moeder, heb ook niet die hechte band met haar. En (!!) toen ik zelf moeder werd had ik niet gelijk die overweldigende gevoelens, en ik ben als mens ook niet echt veranderd.
Waar ikzelf heel blij mee ben is dat ik wat ouder was toen ik moeder werd. Ik had mijn verleden opgeruimd. Ik had gefeest en gedaan en wat er klaar voor om echt toegewijd te zijn. En ik vind dat ik een rustige, lieve, verantwoordelijke moeder ben. En ik wil mijn kinderen echt vrij laten. Ondertussen waarschuw ik ze wel voor de 'gevaren' in het leven (meestal in de vorm van verhaaltjes over anderen, echte dingen die ik wat afzwak en zo vertel). En mijn eigen moeder is echt een lieve oma, en ik gun het haar echt om van ze te genieten. Zelf was ze heel jong toen ze moeder werd.
Lente, ik denk dat jij gewoon niet weet wat de verdere achtergrond van mijn reactie is.
Wil je mijn moeder overnemen?
EV nog een dikke knuffel voor jou. Ik dacht al zoiets
Dank je wel, HPL. Lief van je (beide reacties).
Lente, als je de situatie van EV en haar moeder beter zou kennen, zou je nooit zoiets schrijven. Serieus. Je kunt aan de berichten van EV al lezen dat het heel diep zit, bagatelliseer dat niet op deze, in mijn ogen, vrij lompe manier
Knuffel voor EV. Schaam je niet voor je gevoel.
Ik herken mezelf wel in de OP. Toen mijn moeder 38 was had ze al 2 kinderen van 18 en 16. Ik ben net moeder geworden van een baby van 8 maanden. Ze is nog steeds bezorgd of ik wel goed eet, het allemaal aankan, en ze staat klaar met allerlei adviezen. Ik kan er doorheen kijken en voel de liefde waarmee ze de dingen doet en zegt. Al is het soms wat irritant, en ik zeg er ook wel eens wat van. We hebben inmiddels een goede hechte band, en dat is ook wel eens anders geweest. Je bent haar kind, en dat zul je altijd blijven. Of je nou 4 of 40 bent.
Knuffel voor EV, het gaat helaas soms ook flink mis in de relatie met je moeder. Ik hoop voor je dat je het uiteindelijk een plek kunt geven...
Monique
Heeft Lente de blog en de post van EV niet door elkaar gehaald? Ik heb zelfs heel even gedacht dat die komma achter de eerste zin drie puntjes moesten zijn...
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren