week 49 | 01.12.09 | 09:11 | Goed doel |Maaike |Reizen |Werk | Door Maaike

Schoenen poetsen en tassen dragen

Als ik aan het einde van de middag over het centrale plein van de stad loop, komt er een schoenpoetsertje op me afgelopen. ‘He!’ roept hij met een glimmend koppie. ‘Waar ben je zolang geweest?’

Hij pakt mijn hand en neemt me mee naar de rest van de groep, die onderuit gezakt zit op een bankje. Daar moet ik kort verantwoording afleggen: waar ben ik geweest? Wat heb ik gedaan? En waar woon ik nu? Dan is het weer goed en bestoken ze me met hun eigen verhalen. Ik ben aangenaam verrast: ze kennen me nog!

Natuurlijk ben ik in de eerste plaats naar Bolivia terug gegaan voor Pablo. Maar er is nog een plek waar ik mijn hart ben verloren; het centrum voor werkende kinderen waar ik tijdens mijn vorige trip als vrijwilliger werkte en nu ‘echt’ aan de slag mag. Veel kinderen zijn met hun ouders van het platteland naar de stad gekomen als migrant en leven daardoor in armoede.

De ouders kunnen niet aan werk komen omdat ze slechts het plaatselijke dialect spreken en dus niet het Spaans wat hier in de stad gesproken wordt. Vaders zijn vaak op pad of hebben meerdere gezinnen (!) en daardoor worden de kinderen de straat opgestuurd om te werken. Ze poetsen schoenen, dragen tassen op de markt of verkopen kauwgom en onderhouden daarmee op hun tiende een heel gezin. Ze leven zonder water of elektriciteit en krijgen vaak te maken met huiselijk geweld.

Daarom is er Centro Educativo Nanta, een centrum waar de kinderen terecht kunnen voor een goedkope maaltijd tussen de middag. En waar ze even kind kunnen zijn, want door alle verantwoordelijkheden op de kleine schouders is daar bijna nooit gelegenheid voor. Ze kunnen bij ons voetballen, zwemmen, brood bakken voor de middagthee, tekenen en krijgen huiswerkbegeleiding. Net zoals ‘gewone’ kinderen. Natuurlijk kunnen we niet de wereld verbeteren, maar we kunnen er wel voor zorgen dat deze kids zich even ‘gewoon’ voelen.

Foto: cc Maaike