Tegen beter weten in
Het is een beetje een gek mens, mijn omaatje. En nee, niet alleen nu. Ik lig altijd in een deuk als ik bij haar ben. Gelukkig maar, want zolang er iets te lachen valt, hoef ik me niet al te veel zorgen te maken.
Humor is er altijd geweest. Ze speelt met haar medicijnen, die ze niet wil slikken. Doet alsof het tanden zijn die uit haar mond vallen. Ze houdt iedereen voor de gek.
Deze altijd chique dame (die wel eens de koningin wordt genoemd) is tegelijkertijd een lieve oude oma zoals die van Tweety uit de Tweety en Sylvester cartoon. Ze verwende mij. Bij haar at ik altijd snoepjes en werden alle excuses om dat niet te doen, overboord gegooid. Want ja, snoepen hoort gewoon bij oma. Zij is de oorzaak van mijn koetjesreep-jeugdsentiment.
Op de middelbare school las ik Hersenschimmen van Bernlef. Een prachtig boek dat je meemaakt door de ogen van Maarten, een demente man van ergens in de zeventig. Ik ben blij dat ik het boek destijds heb gelezen, want nu kan ik mijn oma van 93 jaar beter verstaan.
Mijn omaatje wordt meer en meer dement. Soms merk ik dat ze weer terug is in haar jonge jaren. Dat ze mij wel herkent, maar niets uit mijn recente verleden weet. Hoe vaak ik het haar ook vertel. Ook praat ze van tijd tot tijd tegen de imaginaire personen naast haar, waar ze soms een beetje boos op is. Ik praat dan maar een beetje met haar mee, omdat ik mijn oma niet uit haar realiteit wil halen. Haar realiteit die ik eigenlijk liever niet zie.
Altijd als ik haar kamer in het verzorgingshuis binnenkom begint ze te stralen. Dolblij is ze dan. Laatst was het voor het eerst anders. Iets waarvan ik dacht dat het mij, als favoriete kleindochter, niet zou gebeuren… Ze herkende me niet. Glazig keek ze mij aan, geen punt van herkenning in haar ogen. Moeilijk. Voor mij, maar hopelijk niet voor haar.
Ik denk dat ze het in het beginstadium nog doorhad dat ze dementerend was, maar nu niet meer. Met alle liefde vertel ik haar keer op keer dat ik haar kleindochter ben totdat ze mij, net als vroeger, met een stralende lach laat weten dat ze mij voor de gek gehouden heeft.
12 reacties
Wat een mooi stukje... En wat fijn dat je zo lief voor je oma bent!
Idd mooie blog....lijkt mij heel moeilijk om je lieve oma zo mee te maken...
Fijn voor haar dat ze zo'n lieve kleindochter heeft en een dikke knuf voor jou!
Mijn oma's zijn inmiddels 5 en 2 jaar overleden maar ik mis ze nog zo vaak...
Ik maak nu hetzelfde mee met mijn oma... Wat ik erg moeilijk vind is dat wanneer ik haar bel, ik weet dat wanneer de hoorn weer wordt opgelegd, ze geen idee meer heeft met wie ze gebeld heeft. Hetzelfde als ik langs ga, haar in de rolstoel help om een stuk te wandelen samen. Ze geniet van het buiten zijn, de natuur en alle indrukken, we kletsen gezellig (met heel veel herhalingen). Wanneer mijn moeder haar 's avonds belt om te vragen hoe haar middag met mij was, reageert ze verbaasd: "Nee hoor, keeprunning is niet langs geweest, ze heeft het vast ook erg druk, ik zou het wel erg leuk vinden als ze weer eens langs komt..."
Heel mooi stukje! Had ook zo'n oma van 93. Gehoorapparaten en rollators? Ben je gek, dat was voor oude mensen! Helaas is ze er sinds een paar maanden niet meer, maar ik ben blij dat ik zo intens van haar genoten en met haar gelachen heb.
Blijf genieten van je omaatje!
Tja ik herken het. Mijn oma is dan wel niet dement. Maar sinds ze mijn opa heeft verloren na 55(!) jaar huwelijk vergeet ze ongelofelijk veel. Het heeft wel iets weg van dementie, maar mijn oma zal niet verder wegzakken.
Maar dat continue herhalen van dingen, als ik net een bak koffie heb gepakt dat ze dan vraagt essiej heb je al koffie? Ja oma! Oke.
en na 5 min weer zo :).
Of soms vergeet ze mijn naam of verward ze die met die van mijn tante. En mijn vader noemt ze nog steeds best vaak naar haar man.
Maar wat wel grappig is, ze weet alles maar dan ook nog alles over vroeger over haar kinderen die klein waren, de tweede wereldoorlog
Dus tja :).
Lief stuk :) Ik moet denken aan de film The Notebook.
Zo herkenbaar. Ik heb het niet meegemaakt met mijn eigen grootouders, maar ik heb een bijbaantje gehad op een dagopvang voor dementerenden. het was moeilijk om te zien hoe niet alles wat er gebeurde werd begrepen en om te zien dat iedereen die daar kwam langzaam, maar soms ook snel achteruit ging. Hoewel het soms zwaar is, ben ik blij dat ik er heb gewerkt omdat het veel voldoening geeft.
Mooi, lief blog.
Mooi zeg :D ik had zo'n overgrootomaatje, echt geweldig was ze... zo grappig, en het leek idd alsof zij zelf geen last had van haar dementie. Maar soms was ze heel verdrietig omdat ze dacht dat ze geen familie had of dat ze dacht dat ze bij ons mocht blijven en we haar dan toch weer terug moesten brengen naar het verzorgingstehuis... echt hartverscheurend, maar gelukkig vergat ze het snel weer. Helaas is ze twee jaar geleden overleden, op 96-jarige leeftijd :(
@ essiej: hoe weet je dat zij niet verder weg zal zakken? Bij mijn oma begon het zo en is dat steeds erger geworden. Je hebt verschillende vormen van dementie.
Wat een lieve berichtjes allemaal! Bedankt :)
Klinkt alsof je veel deelt met je oma, fijn lijkt me dat.. (al is het maar tijd).
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.