week 50 | 09.12.09 | 08:36 | Goed doel |Maaike |Reizen | Door Maaike

Leeftijd onbekend

Dit is ‘m dan: mijn petekind! Hij heet Sebastian en wordt rond de twee en een half jaar geschat. Zijn exacte leeftijd is een raadsel, net als die van zijn zeven broertjes en zusjes.

Mijn Boliviaanse inburgeringproces is nu écht begonnen, want dit weekend ben ik ‘madrina’ geworden. Sebastian is de op één na jongste van acht kinderen. Zijn ouders zijn zo’n twintig jaar geleden weggelopen van het platteland en naar de stad gekomen.

Alleen op de wereld
Ze wonen in een huisje bovenop een berg aan de rand van de stad, zijn analfabetisch en spreken Quecha, een taal van de inheemse bevolking. De twee kennen niemand, hebben geen vrienden of familie. Vader hoedt een kleine kudde schapen, moeder blijft thuis bij de kleintjes, de ouderen gaan de straat op om geld te verdienen met het poetsen van schoenen. Moeder kreeg alle kinderen in dat huisje, alleen, uit angst voor het ziekenhuis.

Illegaal in eigen land
Geen één van de kinderen heeft een geboortecertificaat, net als de ouders. Ze weten hun eigen leeftijd niet en van de kinderen alleen dat ze ‘rond kerst’ of ‘na Pasen’ zijn geboren. Niemand van de familie Alvarado had een officiële identiteit en alle tien waren ze in feite illegaal in eigen land. Dit weekend zijn de acht kinderen gedoopt en de ouders getrouwd. Ieder kind heeft officieel een peetmoeder of vader nodig maar aangezien de ouders niet over een kennissenkring beschikken, werd ik gevraagd me te ontfermen over de kleine Sebastian. Waarbij ik hem van de hoognodige nieuwe outfit voorzag en hem op de kop kantelde zodat de pater het water over zijn achterhoofd kon gieten.

Iedere geboortedatum is een gok. Het oudere broertje van Sebastian krijgt de leeftijd van vijf mee, terwijl iedereen het er over eens is dat deze spring in het veld nauwelijks vier kan zijn. We zullen er nooit achter komen hoe goed de gokjes zijn geweest, maar hopelijk heb ik Sebastian een enigszins eerlijke start kunnen geven.

© foto: Maaikedot